در این مطالعه، سالمندان ۶۵ ساله و بالاتر مبتلا به لوسمی لنفوسیتی مزمن که هنوز درمان نشده بودند، با دو قرص خوراکی ایبروتینیب یا کلرامبوسیل درمان شدند. بیمارانی که ایبروتینیب گرفتند مدت بیشتری بدون پیشرفت بیماری ماندند و در پیگیری ۲ ساله درصد بیشتری از آن‌ها زنده بودند. عوارضی مانند اسهال، خستگی و سرفه شایع بود و تعداد کمی از بیماران دچار خونریزی جدی شدند. درمان مناسب را باید پزشک معالج با توجه به وضعیت هر بیمار انتخاب کند.
CLL/SLL نیازمند درمان (iwCLL)، از جمله دارای اختلال TP53؛ درمان مداوم
| دارو | دوز | روش | زمان تجویز |
|---|---|---|---|
| ایبروتینیب | ۴۲۰ میلی‌گرم یک بار در روز | خوراکی، با یک لیوان آب | پیوسته |
فیبریلاسیون دهلیزی، نارسایی قلب و مرگ ناگهانی، فشار خون بالا (پایش منظم فشار خون) و خونریزی (احتیاط با ضدانعقاد و ضدپلاکت؛ قطع ۳ تا ۷ روز پیش و پس از جراحی بسته به خطر خونریزی) از عوارض مهم‌اند؛ شمارش خون ماهانه و پایش عملکرد کبد.
در صفحه «لوسمی (سرطان خون)» · رژیم‌ها و دوز در CLL: درمان مداوم با مهارکننده BTK
دوزها مطابق پروتکل کارآزمایی، رهنمود یا برچسب رسمی دارو (منبع در یادداشت هر رژیم) است. پیش از تجویز، شمارش سلول‌های خون، عملکرد کلیه و کبد، تداخلات دارویی و شرایط بیمار را بررسی کنید و دوز را بر اساس برچسب دارو تعدیل کنید.
ایبروتینیب ۴۲۰ میلی‌گرم خوراکی یک بار در روز تا پیشرفت بیماری یا سمیت غیرقابل‌قبول.
کلرامبوسیل خوراکی ۰٫۵ میلی‌گرم/کیلوگرم روز ۱ و ۱۵ هر دوره ۲۸ روزه؛ در صورت تحمل افزایش از دوره ۲ به میزان ۰٫۱ میلی‌گرم/کیلوگرم تا حداکثر ۰٫۸ میلی‌گرم/کیلوگرم؛ حداکثر ۱۲ دوره (میانگین دوز هر نوبت ۰٫۶ میلی‌گرم/کیلوگرم).
منبع جزئیات رژیم درمانی: متن کامل مقاله NEJM ۲۰۱۵ در PMC (PMC4722809) و ClinicalTrials.gov NCT01722487
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
بیماران ۶۵ ساله یا مسن‌تر با CLL یا SLL درمان‌نشده نیازمند درمان، ECOG ۲ یا کمتر، نوتروفیل دست‌کم ۱۰۰۰ در میکرولیتر، پلاکت دست‌کم ۵۰٬۰۰۰ در میکرولیتر و عملکرد کافی کبد و کلیه؛ بیماران دارای حذف 17p13.1 وارد نشدند. میانه سن ۷۳ سال.
نقطهٔ پایانی اولیه: بقای بدون پیشرفت بیماری (PFS) بر اساس ارزیابی کمیتهٔ مستقل بازبینی. نقاط پایانی ثانویه شامل بقای کلی، نرخ پاسخ کلی و بهبود شاخص‌های خونی (هموگلوبین و پلاکت) بود.
عوارض جانبی با هر درجه در دست‌کم ۲۰٪ بیماران گروه ایبروتینیب: اسهال، خستگی، سرفه و تهوع. در گروه کلرامبوسیل: تهوع، خستگی، نوتروپنی، کم‌خونی و استفراغ. در گروه ایبروتینیب چهار بیمار خونریزی درجه ۳ و یک بیمار خونریزی درجه ۴ داشتند.
این کارآزمایی نشان داد ایبروتینیب خوراکی در سالمندان درمان‌نشده مبتلا به CLL یا لنفوم لنفوسیتی کوچک، از نظر بقای بدون پیشرفت، بقای کلی و نرخ پاسخ بر کلرامبوسیل برتری دارد و می‌تواند گزینه‌ای مؤثر برای درمان اولیه باشد. وضعیت تأییدیه‌های دارویی و جایگاه آن در رهنمودهای بالینی روز باید جداگانه بررسی شود، زیرا در چکیده ذکر نشده است.
لوسمی لنفوسیتی مزمن (CLL) عمدتاً سالمندان را مبتلا می‌کند که اغلب علاوه بر سرکوب ایمنی و سرکوب مغز استخوان ناشی از بیماری، بیماری‌های همراه نیز دارند. ما یک کارآزمایی فاز ۳ بین‌المللی، باز و تصادفی‌شده انجام دادیم تا دو داروی خوراکی، ایبروتینیب و کلرامبوسیل، را در بیماران سالمند درمان‌نشدهٔ مبتلا به CLL یا لنفوم لنفوسیتی کوچک مقایسه کنیم.
۲۶۹ بیمار درمان‌نشده با سن ۶۵ سال یا بیشتر که CLL یا لنفوم لنفوسیتی کوچک داشتند، به‌صورت تصادفی برای دریافت ایبروتینیب یا کلرامبوسیل تخصیص یافتند. نقطهٔ پایانی اولیه، بقای بدون پیشرفت بیماری بر اساس ارزیابی کمیتهٔ مستقل بازبینی بود.
میانهٔ سنی بیماران ۷۳ سال بود. در طول میانهٔ پیگیری ۱۸٫۴ ماه، ایبروتینیب بقای بدون پیشرفت بیماری را به‌طور معناداری بیش از کلرامبوسیل طولانی کرد (میانه: به میانه نرسید در برابر ۱۸٫۹ ماه)، و خطر پیشرفت یا مرگ با ایبروتینیب ۸۴٪ کمتر از کلرامبوسیل بود (نسبت خطر ۰٫۱۶؛ P<0.001). ایبروتینیب بقای کلی را به‌طور معناداری افزایش داد؛ نرخ بقای تخمینی در ۲۴ ماه با ایبروتینیب ۹۸٪ در برابر ۸۵٪ با کلرامبوسیل بود، و خطر نسبی مرگ در گروه ایبروتینیب ۸۴٪ کمتر از گروه کلرامبوسیل بود (نسبت خطر ۰٫۱۶؛ P=0.001). نرخ پاسخ کلی با ایبروتینیب بیشتر از کلرامبوسیل بود (۸۶٪ در برابر ۳۵٪؛ P<0.001). نرخ افزایش پایدار سطح هموگلوبین و پلاکت نسبت به مقادیر پایه با ایبروتینیب بیشتر بود. عوارض جانبی با هر درجه که در دست‌کم ۲۰٪ بیماران دریافت‌کنندهٔ ایبروتینیب رخ داد شامل اسهال، خستگی، سرفه و تهوع بود؛ عوارضی که در دست‌کم ۲۰٪ دریافت‌کنندگان کلرامبوسیل رخ داد شامل تهوع، خستگی، نوتروپنی، کم‌خونی و استفراغ بود. در گروه ایبروتینیب، چهار بیمار خونریزی درجه ۳ و یک بیمار خونریزی درجه ۴ داشتند. در مجموع ۸۷٪ از بیماران گروه ایبروتینیب همچنان ایبروتینیب مصرف می‌کنند.
ایبروتینیب در بیماران درمان‌نشدهٔ مبتلا به CLL یا لنفوم لنفوسیتی کوچک از نظر بقای بدون پیشرفت، بقای کلی، نرخ پاسخ و بهبود شاخص‌های خونی بر کلرامبوسیل برتری داشت. (حمایت مالی: Pharmacyclics و دیگران؛ شمارهٔ RESONATE-2 در ClinicalTrials.gov: NCT01722487)
بر اساس چکیده: کارآزمایی باز (open-label) بود و میانهٔ پیگیری کوتاه (۱۸٫۴ ماه) بود؛ مقایسه فقط با کلرامبوسیل انجام شد و جمعیت آن بیماران ۶۵ ساله و بالاتر بودند. حمایت مالی مطالعه را Pharmacyclics و دیگران بر عهده داشتند.
ترجمه و خلاصه بر اساس چکیده منتشرشده مقاله (PubMed) و جزئیات رژیم درمانی از منبع ذکرشده تهیه شده است؛ برای نتایج فرعی به متن کامل مقاله مراجعه کنید.
برای جستجو تایپ کنید...