ایبروتینیب در برابر اوفاتوموماب در لوسمی لنفوئید مزمن درمان‌شده قبلی
- نوع مطالعه
- کارآزمایی بالینی
- نام مطالعه
- RESONATE
- فاز
- فاز ۳
- طراحی
- کارآزمایی تصادفی چندمرکزی و open-label (بدون کورسازی)
- حجم نمونه
- ۳۹۱ بیمار
- منبع
- N Engl J Med · ۲۰۱۴
- شناسه کارآزمایی
- NCT01578707
به زبان ساده
در این مطالعه، بیماران مبتلا به لوسمی لنفوئید مزمن که بیماری‌شان بعد از درمان قبلی برگشته یا به درمان پاسخ نداده بود، یا داروی خوراکی ایبروتینیب یا داروی تزریقی اوفاتوموماب گرفتند. بیمارانی که ایبروتینیب گرفتند مدت طولانی‌تری بدون پیشرفت بیماری ماندند، بیشتر به درمان پاسخ دادند و بقای بیشتری داشتند. این برتری حتی در بیماران دارای ناهنجاری ژنتیکی پرخطر (حذف 17p13.1) هم دیده شد. اسهال، خستگی، تب و تهوع از عوارض شایع ایبروتینیب بودند.
نتایج کلیدی
گروه‌های درمانی و رژیم دارویی
ایبروتینیب ۴۲۰ میلی‌گرم خوراکی یک بار در روز تا پیشرفت بیماری یا سمیت غیرقابل‌قبول.
اوفاتوموماب وریدی تا ۲۴ هفته (۱۲ دوز): ۳۰۰ میلی‌گرم در هفته ۱، سپس ۲۰۰۰ میلی‌گرم هفتگی در هفته ۲ تا ۸ و سپس ۲۰۰۰ میلی‌گرم هر ۴ هفته (هفته ۱۲، ۱۶، ۲۰ و ۲۴).
منبع جزئیات رژیم درمانی: متن کامل مقاله NEJM ۲۰۱۴ در PMC (PMC4134521) و ClinicalTrials.gov NCT01578707
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
جمعیت مطالعه
بیماران مبتلا به CLL یا SLL نیازمند درمان که دست‌کم یک درمان قبلی گرفته بودند و برای درمان با آنالوگ پورین مناسب نبودند (فاصله کوتاه تا پیشرفت پس از شیمی‌ایمنی‌درمانی، بیماری‌های همراه، سن ۷۰ سال یا بیشتر، یا حذف 17p13.1). ECOG کمتر از ۲، نوتروفیل دست‌کم ۷۵۰ و پلاکت دست‌کم ۳۰٬۰۰۰ در میکرولیتر، و عملکرد کافی کبد و کلیه؛ بیماران نیازمند وارفارین یا مهارکننده قوی CYP3A4/5 وارد نشدند.
نقاط پایانی
نقطه پایانی اصلی: مدت بقای بدون پیشرفت بیماری. نقاط پایانی ثانویه: مدت بقای کلی و نرخ پاسخ کلی.
ایمنی و عوارض
شایع‌ترین عوارض غیرخونی در گروه ایبروتینیب اسهال، خستگی، تب و تهوع و در گروه اوفاتوموماب خستگی، واکنش‌های مرتبط با انفوزیون و سرفه بود. نرخ عوارض درجه ۳ و بالاتر در چکیده گزارش نشده است.
اهمیت بالینی و جایگاه در رهنمودها
این کارآزمایی نشان داد ایبروتینیب در CLL/SLL عودکرده یا مقاوم، از نظر بقای بدون پیشرفت، بقای کلی و نرخ پاسخ بر اوفاتوموماب برتری دارد، از جمله در بیماران دارای حذف 17p13.1. چکیده درباره تأییدیه‌های دارویی یا جایگاه در رهنمودها اطلاعاتی ارائه نمی‌دهد؛ وضعیت فعلی رهنمودها باید جداگانه بررسی شود.
ترجمه فارسی چکیده مقاله
پیش‌زمینه
در بیماران مبتلا به لوسمی لنفوئید مزمن (CLL) یا لنفوم لنفوسیتی کوچک (SLL)، کوتاه بودن مدت پاسخ به درمان یا وجود ناهنجاری‌های سیتوژنتیک نامطلوب با پیامد بد همراه است. ما اثربخشی ایبروتینیب، مهارکننده کووالان تیروزین کیناز بروتون، را در بیمارانی که در معرض پیامد نامطلوب بودند ارزیابی کردیم.
روش‌ها
در این مطالعه فاز ۳ چندمرکزی و open-label، ۳۹۱ بیمار مبتلا به CLL یا SLL عودکرده یا مقاوم به درمان به‌طور تصادفی برای دریافت ایبروتینیب روزانه یا آنتی‌بادی ضد CD20 یعنی اوفاتوموماب تخصیص یافتند. نقطه پایانی اصلی مدت بقای بدون پیشرفت بیماری بود و مدت بقای کلی و نرخ پاسخ کلی نقاط پایانی ثانویه بودند.
نتایج
در میانه پیگیری ۹٫۴ ماه، ایبروتینیب بقای بدون پیشرفت را به‌طور معناداری بهبود داد؛ میانه آن در گروه ایبروتینیب به دست نیامد (با نرخ بقای بدون پیشرفت ۸۸٪ در ۶ ماه)، در حالی که میانه در گروه اوفاتوموماب ۸٫۱ ماه بود (نسبت خطر پیشرفت یا مرگ در گروه ایبروتینیب ۰٫۲۲؛ P<0.001). ایبروتینیب همچنین بقای کلی را به‌طور معناداری بهبود داد (نسبت خطر مرگ ۰٫۴۳؛ P=0.005). در ۱۲ ماه، نرخ بقای کلی در گروه ایبروتینیب ۹۰٪ و در گروه اوفاتوموماب ۸۱٪ بود. نرخ پاسخ کلی در گروه ایبروتینیب به‌طور معناداری بیشتر از گروه اوفاتوموماب بود (۴۲٫۶٪ در برابر ۴٫۱٪؛ P<0.001). ۲۰٪ دیگر از بیماران تحت درمان با ایبروتینیب پاسخ نسبی همراه با لنفوسیتوز داشتند. اثرات مشابهی صرف‌نظر از وجود یا عدم وجود حذف کروموزوم 17p13.1 یا مقاومت به آنالوگ‌های پورین مشاهده شد. شایع‌ترین عوارض غیرخونی در گروه ایبروتینیب اسهال، خستگی، تب و تهوع و در گروه اوفاتوموماب خستگی، واکنش‌های مرتبط با انفوزیون و سرفه بود.
نتیجه‌گیری
ایبروتینیب در مقایسه با اوفاتوموماب، بقای بدون پیشرفت، بقای کلی و نرخ پاسخ را در بیماران مبتلا به CLL یا SLL که قبلاً درمان شده بودند به‌طور معناداری بهبود داد. (حمایت مالی: Pharmacyclics و Janssen؛ شماره RESONATE در ClinicalTrials.gov: NCT01578707.)
محدودیت‌ها
طراحی مطالعه open-label بود و میانه پیگیری کوتاه (۹٫۴ ماه) بود. گروه شاهد اوفاتوموماب بود و مقایسه با سایر رژیم‌های رایج در چکیده گزارش نشده است.
ترجمه و خلاصه بر اساس چکیده منتشرشده مقاله (PubMed) و جزئیات رژیم درمانی از منبع ذکرشده تهیه شده است؛ برای نتایج فرعی به متن کامل مقاله مراجعه کنید.