کارآزمایی بالینیکارآزمایی چندگروهی و چندمرحله‌ای (STAMPEDE)سرطان پروستات

آبیراترون برای سرطان پروستات که پیش‌تر با هورمون‌درمانی درمان نشده است

N Engl J Med · ۲۰۱۷۱۹۱۷ بیمار

Abiraterone for Prostate Cancer Not Previously Treated with Hormone TherapyJames ND, de Bono JS, Spears MR, Clarke NW, Mason MD, Dearnaley DP, et al. N Engl J Med. 2017. 377:338-351

گزارش جدیدتری از این مطالعه منتشر شده است: آبیراترون استات و پردنیزولون با یا بدون انزالوتامید برای سرطان پروستات پرخطر غیرمتاستاتیک: فراتحلیل نتایج اولیه دو کارآزمایی تصادفی فاز ۳ در پروتکل پلتفرم STAMPEDE (۲۰۲۲)

نوع مطالعه: کارآزمایی بالینی
نام مطالعه: STAMPEDE
فاز: کارآزمایی چندگروهی و چندمرحله‌ای (STAMPEDE)
طراحی: کارآزمایی تصادفی‌شده با طرح چندگروهی و چندمرحله‌ای، با نسبت تصادفی‌سازی ۱:۱
حجم نمونه: ۱۹۱۷ بیمار
منبع: N Engl J Med · ۲۰۱۷
شناسه کارآزمایی: NCT00268476

به زبان ساده

در این پژوهش بزرگ، مردانی که تازه درمان هورمونی (محرومیت از آندروژن) را برای سرطان پروستات پیشرفته یا گسترش‌یافته شروع می‌کردند، یا فقط درمان هورمونی گرفتند یا درمان هورمونی را همراه با داروی آبیراترون و پردنیزولون دریافت کردند. افزودن آبیراترون باعث شد بیماران بیشتر زنده بمانند و بیماری دیرتر پیشرفت کند. در عوض، عوارض جدی در گروه دریافت‌کننده آبیراترون بیشتر دیده شد؛ بنابراین تصمیم درمان باید همراه با پزشک و با توجه به شرایط هر بیمار گرفته شود.

نتایج کلیدی

۱۸۴ مورد در گروه ترکیبی در برابر ۲۶۲ مورد در گروه ADT به‌تنهایی

تعداد مرگ‌ها

نسبت خطر ۰٫۶۳؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۵۲ تا ۰٫۷۶؛ P<0.001

۰٫۷۵ در بیماری غیرمتاستاتیک و ۰٫۶۱ در بیماری متاستاتیک

نسبت خطر مرگ بر حسب وضعیت متاستاز

۲۴۸ مورد در گروه ترکیبی در برابر ۵۳۵ مورد در گروه ADT به‌تنهایی

رویدادهای شکست درمان

نسبت خطر ۰٫۲۹؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۲۵ تا ۰٫۳۴؛ P<0.001

۰٫۲۱ در بیماری غیرمتاستاتیک و ۰٫۳۱ در بیماری متاستاتیک

نسبت خطر شکست درمان بر حسب وضعیت متاستاز

داروهای این مطالعه:آبیراترون (زایتیگا)

کارت دوز و برنامه درمان

پرتودرمانی + ADT + آبیراترون ۲ ساله (STAMPEDE)

سرطان پروستات غیرمتاستاتیک پرخطر: درگیری غدد لنفاوی، یا دست‌کم دو مورد از T3/T4، گلیسون ۸ تا ۱۰، PSA ≥۴۰ نانوگرم/میلی‌لیتر (یا عود با ویژگی‌های پرخطر)؛ وضعیت عملکردی WHO ۰ تا ۲طول هر دوره: پیوستهدر صفحه «سرطان پروستات» · هورمون‌درمانی پایه، بیماری موضعی پرخطر و عود بیوشیمیایی

سرطان پروستات غیرمتاستاتیک پرخطر: درگیری غدد لنفاوی، یا دست‌کم دو مورد از T3/T4، گلیسون ۸ تا ۱۰، PSA ≥۴۰ نانوگرم/میلی‌لیتر (یا عود با ویژگی‌های پرخطر)؛ وضعیت عملکردی WHO ۰ تا ۲

دارو	دوز	روش	زمان تجویز
ADT	طبق فرمولاسیون	—	پیوسته به مدت ۳ سال
آبیراترون استات	۱۰۰۰ میلی‌گرم یک بار در روز	خوراکی، ناشتا	هر روز به مدت ۲ سال
پردنیزولون	۵ میلی‌گرم یک بار در روز	خوراکی	هر روز همراه آبیراترون
پرتودرمانی پروستات و کیسه‌های منی	۷۴ گری در ۳۷ جلسه یا معادل هیپوفرکشنه	پرتودرمانی خارجی	برای N0 الزامی و برای N+ توصیه‌شده

طول هر دوره: پیوسته
مدت درمان: آبیراترون ۲ سال یا تا پیشرفت؛ ADT ۳ سال (اگر پرتودرمانی انجام نشود، تا پیشرفت)

رژیم کارآزمایی STAMPEDE؛ افزودن هم‌زمان انزالوتامید سودی نداشت و فقط سمیت را بیشتر کرد. در این رژیم پردنیزولون ۵ میلی‌گرم یک بار در روز است.

در صفحه «سرطان پروستات» · هورمون‌درمانی پایه، بیماری موضعی پرخطر و عود بیوشیمیایی

دوزها مطابق پروتکل کارآزمایی، رهنمود یا برچسب رسمی دارو (منبع در یادداشت هر رژیم) است. پیش از تجویز، شمارش سلول‌های خون، عملکرد کلیه و کبد، تداخلات دارویی و شرایط بیمار را بررسی کنید و دوز را بر اساس برچسب دارو تعدیل کنید.

گروه‌های درمانی و رژیم دارویی

۱ADT به‌تنهایی

درمان محرومیت از آندروژن (ADT) به‌تنهایی. رادیوتراپی موضعی برای بیماران غیرمتاستاتیک با غدد لنفاوی منفی الزامی و برای بیماران با غدد مثبت توصیه‌شده بود.

۲ADT به‌همراه آبیراترون و پردنیزولون (درمان ترکیبی)

ADT به‌همراه آبیراترون استات ۱۰۰۰ میلی‌گرم و پردنیزولون ۵ میلی‌گرم خوراکی یک بار در روز. در بیماران غیرمتاستاتیک بدون برنامه پرتودرمانی و در بیماران متاستاتیک، درمان تا پیشرفت رادیولوژیک، بالینی یا PSA ادامه می‌یافت؛ در سایر موارد تا ۲ سال یا تا هر نوع پیشرفت، هرکدام زودتر. بیماران گروه ترکیبی دست‌کم هر ۳ ماه ارزیابی می‌شدند.

منبع جزئیات رژیم درمانی: متن کامل مقاله (PMC5533216)

دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.

جمعیت مطالعه

۱۹۱۷ مرد شروع‌کننده ADT طولانی‌مدت برای سرطان پروستات تازه تشخیص‌داده‌شده متاستاتیک، با غدد لنفاوی مثبت، یا موضعاً پیشرفته پرخطر (دست‌کم دو مورد از: مرحله T3 یا T4، نمره گلیسون ۸ تا ۱۰، PSA ≥۴۰ نانوگرم/میلی‌لیتر)، یا عود پرخطر پس از جراحی یا پرتودرمانی رادیکال. ۵۲٪ متاستاتیک، ۲۰٪ غیرمتاستاتیک با غدد لنفاوی مثبت یا نامشخص و ۲۸٪ غیرمتاستاتیک با غدد منفی؛ ۹۵٪ تازه‌تشخیص؛ میانه سن ۶۷ سال و میانه PSA ۵۳ نانوگرم/میلی‌لیتر.

نقاط پایانی

نقطه پایانی اصلی: بقای کلی. نقطه پایانی اصلی میانی: بقای بدون شکست درمان (شکست درمان به‌صورت پیشرفت رادیولوژیک، بالینی یا PSA یا مرگ ناشی از سرطان پروستات تعریف شد).

ایمنی و عوارض

عوارض درجه ۳ تا ۵ در کل مدت کارآزمایی: ۴۷٪ (۴۴۳ از ۹۴۸) در گروه ترکیبی با ۹ رویداد درجه ۵، در برابر ۳۳٪ (۳۱۵ از ۹۶۰) در گروه ADT تنها با ۳ رویداد درجه ۵. عوارض اصلی افزوده: پرفشاری خون، افزایش خفیف آمینوترانسفرازها و اختلالات تنفسی. در بیمارانی که در سال اول پیشرفت نکردند، شیوع عوارض درجه ۳ یا بالاتر ۱۵٪ در برابر ۱۱٪ بود.

اهمیت بالینی و جایگاه در رهنمودها

این نتایج نشان می‌دهد افزودن آبیراترون و پردنیزولون به ADT در شروع درمان در مردان مبتلا به سرطان پروستات موضعاً پیشرفته یا متاستاتیک، بقای کلی و بقای بدون شکست درمان را نسبت به ADT به‌تنهایی بهبود می‌دهد. جایگاه دقیق این رویکرد در رهنمودهای درمانی و وضعیت تأییدیه‌های دارویی باید جداگانه بررسی شود.

ترجمه فارسی چکیده مقاله

پیش‌زمینه

آبیراترون استات به‌همراه پردنیزولون بقا را در مردان مبتلا به سرطان پروستات عودکرده بهبود می‌بخشد. ما اثر این ترکیب را در مردانی که درمان طولانی‌مدت محرومیت از آندروژن (ADT) را آغاز می‌کردند، با استفاده از طرح کارآزمایی چندگروهی و چندمرحله‌ای ارزیابی کردیم.

روش‌ها

بیماران را با نسبت ۱:۱ به‌طور تصادفی برای دریافت ADT به‌تنهایی یا ADT به‌همراه آبیراترون استات (۱۰۰۰ میلی‌گرم روزانه) و پردنیزولون (۵ میلی‌گرم روزانه) (درمان ترکیبی) تقسیم کردیم. رادیوتراپی موضعی برای بیماران مبتلا به بیماری غیرمتاستاتیک با غدد لنفاوی منفی الزامی بود و برای بیماران با غدد لنفاوی مثبت توصیه شد. برای بیماران مبتلا به بیماری غیرمتاستاتیک که رادیوتراپی برایشان برنامه‌ریزی نشده بود و برای بیماران مبتلا به بیماری متاستاتیک، درمان تا پیشرفت رادیولوژیک، بالینی یا پیشرفت براساس آنتی‌ژن اختصاصی پروستات (PSA) ادامه می‌یافت؛ در غیر این صورت، درمان قرار بود به مدت ۲ سال یا تا هر نوع پیشرفت، هرکدام زودتر رخ دهد، ادامه یابد. معیار اصلی پیامد، بقای کلی بود. پیامد اصلی میانی، بقای بدون شکست درمان بود (شکست درمان به‌صورت پیشرفت رادیولوژیک، بالینی یا PSA یا مرگ ناشی از سرطان پروستات تعریف شد).

نتایج

در مجموع ۱۹۱۷ بیمار از نوامبر ۲۰۱۱ تا ژانویه ۲۰۱۴ تصادفی‌سازی شدند. میانه سن ۶۷ سال و میانه سطح PSA برابر ۵۳ نانوگرم در میلی‌لیتر بود. در مجموع ۵۲٪ از بیماران بیماری متاستاتیک داشتند، ۲۰٪ بیماری غیرمتاستاتیک با غدد لنفاوی مثبت یا نامشخص و ۲۸٪ بیماری غیرمتاستاتیک با غدد لنفاوی منفی؛ ۹۵٪ بیماری تازه‌تشخیص‌داده‌شده داشتند. میانه پیگیری ۴۰ ماه بود. در گروه ترکیبی ۱۸۴ مرگ در برابر ۲۶۲ مرگ در گروه ADT به‌تنهایی رخ داد (نسبت خطر ۰٫۶۳؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۵۲ تا ۰٫۷۶؛ P<0.001)؛ نسبت خطر در بیماران مبتلا به بیماری غیرمتاستاتیک ۰٫۷۵ و در بیماران مبتلا به بیماری متاستاتیک ۰٫۶۱ بود. در گروه ترکیبی ۲۴۸ رویداد شکست درمان در برابر ۵۳۵ رویداد در گروه ADT به‌تنهایی رخ داد (نسبت خطر ۰٫۲۹؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۲۵ تا ۰٫۳۴؛ P<0.001)؛ نسبت خطر در بیماران مبتلا به بیماری غیرمتاستاتیک ۰٫۲۱ و در بیماران مبتلا به بیماری متاستاتیک ۰٫۳۱ بود. عوارض درجه ۳ تا ۵ در ۴۷٪ از بیماران گروه ترکیبی (با نه رویداد درجه ۵) و در ۳۳٪ از بیماران گروه ADT به‌تنهایی (با سه رویداد درجه ۵) رخ داد.

نتیجه‌گیری

در میان مردان مبتلا به سرطان پروستات موضعاً پیشرفته یا متاستاتیک، ADT به‌همراه آبیراترون و پردنیزولون با نرخ‌های بالاتر معنادار بقای کلی و بقای بدون شکست درمان نسبت به ADT به‌تنهایی همراه بود. (حمایت مالی: Cancer Research U.K. و دیگران؛ شماره STAMPEDE در ClinicalTrials.gov: NCT00268476 و شماره Current Controlled Trials: ISRCTN78818544.)

محدودیت‌ها

براساس چکیده، میزان عوارض درجه ۳ تا ۵ در گروه ترکیبی بیشتر بود. سایر محدودیت‌ها در چکیده گزارش نشده و باید از متن کامل مقاله بررسی شود.

مقاله اصلی (DOI)PubMed ClinicalTrials.gov

ترجمه و خلاصه بر اساس چکیده منتشرشده مقاله (PubMed) و جزئیات رژیم درمانی از منبع ذکرشده تهیه شده است؛ برای نتایج فرعی به متن کامل مقاله مراجعه کنید.