بورتزومیب به‌علاوه ملفالان و پردنیزون برای درمان اولیه میلوم متعدد

پیش‌زمینه

درمان استاندارد بیماران مبتلا به میلوم متعدد که کاندیدای درمان با دوز بالا نیستند، ملفالان و پردنیزون است. این مطالعه فاز ۳ کاربرد ملفالان و پردنیزون را با یا بدون بورتزومیب در بیماران مبتلا به میلوم متعدد درمان‌نشده‌ای که برای درمان با دوز بالا واجد شرایط نبودند، مقایسه کرد.

روش‌ها

۶۸۲ بیمار به‌طور تصادفی برای دریافت نُه دوره ۶هفته‌ای ملفالان (با دوز ۹ میلی‌گرم بر مترمربع سطح بدن) و پردنیزون (با دوز ۶۰ میلی‌گرم بر مترمربع) در روزهای ۱ تا ۴، یا به‌تنهایی یا همراه با بورتزومیب (با دوز ۱٫۳ میلی‌گرم بر مترمربع) در روزهای ۱، ۴، ۸، ۱۱، ۲۲، ۲۵، ۲۹ و ۳۲ در دوره‌های ۱ تا ۴ و در روزهای ۱، ۸، ۲۲ و ۲۹ در دوره‌های ۵ تا ۹ تخصیص یافتند. نقطه پایانی اصلی، زمان تا پیشرفت بیماری بود.

نتایج

زمان تا پیشرفت در بیماران دریافت‌کننده بورتزومیب به‌علاوه ملفالان-پردنیزون (گروه بورتزومیب) ۲۴٫۰ ماه بود، در مقایسه با ۱۶٫۶ ماه در بیماران دریافت‌کننده ملفالان-پردنیزون به‌تنهایی (گروه کنترل) (نسبت خطر برای گروه بورتزومیب ۰٫۴۸؛ P<0.001). نسبت بیماران با پاسخ نسبی یا بهتر در گروه بورتزومیب ۷۱٪ و در گروه کنترل ۳۵٪ بود؛ نرخ پاسخ کامل به‌ترتیب ۳۰٪ و ۴٪ بود (P<0.001). میانه مدت پاسخ در گروه بورتزومیب ۱۹٫۹ ماه و در گروه کنترل ۱۳٫۱ ماه بود. نسبت خطر برای بقای کلی در گروه بورتزومیب ۰٫۶۱ بود (P=0.008). عوارض جانبی با پروفایل‌های شناخته‌شده سمیت مرتبط با بورتزومیب و ملفالان-پردنیزون همخوان بود. عوارض درجه ۳ در نسبت بیشتری از بیماران گروه بورتزومیب نسبت به گروه کنترل رخ داد (۵۳٪ در برابر ۴۴٪، P=0.02)، اما تفاوت معنی‌داری در عوارض درجه ۴ (به‌ترتیب ۲۸٪ و ۲۷٪) یا مرگ‌های مرتبط با درمان (۱٪ و ۲٪) وجود نداشت.

نتیجه‌گیری

بورتزومیب به‌علاوه ملفالان-پردنیزون در بیماران مبتلا به میلوم تازه‌تشخیص‌داده‌شده که برای درمان با دوز بالا واجد شرایط نبودند، از ملفالان-پردنیزون به‌تنهایی برتر بود. (شماره ClinicalTrials.gov: NCT00111319)