کارآزمایی بالینیفاز ۳سرطان پروستات

بهبود بقا با انزالوتامید در بیماران مبتلا به سرطان پروستات متاستاتیک حساس به هورمون

J Clin Oncol · ۲۰۲۲۱۱۵۰ بیمار
Improved Survival With Enzalutamide in Patients With Metastatic Hormone-Sensitive Prostate CancerArmstrong AJ, Azad AA, Iguchi T, Szmulewitz RZ, Petrylak DP, Holzbeierlein J, et al. J Clin Oncol. 2022. 40:1616-1622
نوع مطالعه
کارآزمایی بالینی
نام مطالعه
ARCHES (بقای کلی نهایی)
فاز
فاز ۳
طراحی
کارآزمایی جهانی تصادفی دوسوکور کنترل‌شده با دارونما
حجم نمونه
۱۱۵۰ بیمار
منبع
J Clin Oncol · ۲۰۲۲
شناسه کارآزمایی
NCT02677896

به زبان ساده

در این گزارش نهایی، افزودن قرص انزالوتامید به هورمون‌درمانی در مردان مبتلا به سرطان پروستات متاستاتیک که هنوز به هورمون‌درمانی حساس بود، خطر مرگ را حدود یک‌سوم کاهش داد، حتی با اینکه بخشی از بیماران گروه دارونما بعداً انزالوتامید گرفتند.

نتایج کلیدی

کاهش ۳۴٪ خطر مرگ
بقای کلی
نسبت خطر ۰٫۶۶ (۰٫۵۳ تا ۰٫۸۱)؛ P<0.001؛ میانه در هیچ گروه نرسید
۱۵۴ از ۵۷۴ در برابر ۲۰۲ از ۵۷۶
تعداد مرگ‌ها
میانه پیگیری ۴۴٫۶ ماه
داروهای این مطالعه:انزالوتامید (ایکستاندی)

کارت دوز و برنامه درمان

ADT + انزالوتامید (ARCHES)

mHSPC صرف‌نظر از حجم بیماری؛ دوستاکسل قبلی (حداکثر ۶ دوره) مجاز؛ ECOG ۰ تا ۱طول هر دوره: پیوستهدر صفحه «سرطان پروستات» · بیماری متاستاتیک حساس به هورمون (mHSPC)

mHSPC صرف‌نظر از حجم بیماری؛ دوستاکسل قبلی (حداکثر ۶ دوره) مجاز؛ ECOG ۰ تا ۱

دارودوزروشزمان تجویز
انزالوتامید۱۶۰ میلی‌گرم یک بار در روزخوراکی، با یا بدون غذاهر روز
ADT (آگونیست یا آنتاگونیست GnRH، یا ارکیکتومی قبلی)طبق فرمولاسیون—پیوسته
طول هر دوره
پیوسته
مدت درمان
تا پیشرفت یا سمیت غیرقابل‌قبول

دوز طبق برچسب FDA و کارآزمایی. تشنج در ۰٫۶٪ بیماران رخ داد.

در صفحه «سرطان پروستات» · بیماری متاستاتیک حساس به هورمون (mHSPC)

دوزها مطابق پروتکل کارآزمایی، رهنمود یا برچسب رسمی دارو (منبع در یادداشت هر رژیم) است. پیش از تجویز، شمارش سلول‌های خون، عملکرد کلیه و کبد، تداخلات دارویی و شرایط بیمار را بررسی کنید و دوز را بر اساس برچسب دارو تعدیل کنید.

گروه‌های درمانی و رژیم دارویی

۱انزالوتامید + ADT

انزالوتامید ۱۶۰ میلی‌گرم خوراکی یک بار در روز همراه ADT (آگونیست یا آنتاگونیست LHRH یا ارکیکتومی)، تا پیشرفت تصویری یا سمیت غیرقابل‌قبول؛ میانه مدت درمان ۴۰٫۲ ماه.

۲دارونما + ADT

دارونما همراه ADT (میانه مدت درمان ۱۳٫۸ ماه)؛ پس از برداشتن کورسازی، ۱۸۰ بیمار (۳۱٫۳٪) بدون پیشرفت به انزالوتامید باز کراس‌اوور کردند (میانه زمان تا کراس‌اوور ۲۱٫۵ ماه).

منبع جزئیات رژیم درمانی: متن کامل مقاله (PMC9113211) و ClinicalTrials.gov NCT02677896

دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.

جمعیت مطالعه

۱۱۵۰ مرد مبتلا به سرطان پروستات متاستاتیک حساس به هورمون با وضعیت عملکردی ECOG ۰ یا ۱؛ ADT قبلی کوتاه‌مدت و حداکثر ۶ دوره دوستاکسل قبلی بدون پیشرفت مجاز بود. طبقه‌بندی بر اساس حجم بیماری و دوستاکسل قبلی.

نقاط پایانی

تحلیل نهایی از پیش تعیین‌شده بقای کلی (پیامد ثانویه کلیدی)؛ به‌روزرسانی بقای بدون پیشرفت رادیوگرافیک، سایر پیامدهای ثانویه و ایمنی.

ایمنی و عوارض

با میانه پیگیری ۴۴٫۶ ماه، بروز عوارض با تحلیل اولیه هم‌خوان بود و نشانه ایمنی جدیدی دیده نشد. در تحلیل اولیه، عوارض درجه ۳ یا بالاتر ۲۴٫۳٪ در برابر ۲۵٫۶٪ بود.

اهمیت بالینی و جایگاه در رهنمودها

این تحلیل، سود بقای انزالوتامید همراه ADT را در mHSPC اثبات کرد و آن را در کنار آبیراترون به‌عنوان یکی از ARPIهای استاندارد این مرحله تثبیت کرد.

ترجمه فارسی چکیده مقاله

کارآزمایی‌های بالینی اغلب چند پیامد دارند که در زمان‌های مختلف به بلوغ می‌رسند. گزارش اولیه، که معمولاً بر پیامد اولیه استوار است، ممکن است پیش از در دسترس بودن تحلیل‌های کلیدی برنامه‌ریزی‌شده منتشر شود. به‌روزرسانی‌های کارآزمایی بالینی فرصتی برای انتشار نتایج تکمیلی مطالعاتی است که پیامد اولیه آن‌ها پیش‌تر گزارش شده است.

نتایج

در تحلیل اولیه، انزالوتامید همراه درمان محرومیت از آندروژن (ADT) بقای بدون پیشرفت رادیوگرافیک را در بیماران مبتلا به سرطان پروستات متاستاتیک حساس به هورمون (mHSPC) بهبود داد؛ اما داده‌های بقای کلی نابالغ بود. در کارآزمایی جهانی، دوسوکور و فاز ۳ ARCHES (شناسه ClinicalTrials.gov: NCT02677896)، ۱۱۵۰ بیمار mHSPC به نسبت ۱ به ۱ به‌طور تصادفی به انزالوتامید (۱۶۰ میلی‌گرم یک‌بار در روز) همراه ADT یا دارونما همراه ADT اختصاص یافتند و بر اساس حجم بیماری و مصرف قبلی دوستاکسل طبقه‌بندی شدند. در اینجا تحلیل نهایی از پیش تعیین‌شده بقای کلی (پیامد ثانویه کلیدی) و به‌روزرسانی بقای بدون پیشرفت رادیوگرافیک، سایر پیامدهای ثانویه و ایمنی را گزارش می‌کنیم. پس از برداشتن کورسازی، ۱۸۰ بیمار (۳۱٫۳٪) بدون پیشرفت که به دارونما همراه ADT تخصیص یافته بودند به انزالوتامید باز همراه ADT کراس‌اوور کردند. تا ۲۸ مه ۲۰۲۱ (میانه پیگیری ۴۴٫۶ ماه)، ۱۵۴ نفر از ۵۷۴ بیمار گروه انزالوتامید همراه ADT و ۲۰۲ نفر از ۵۷۶ بیمار گروه دارونما همراه ADT فوت کرده بودند. انزالوتامید همراه ADT خطر مرگ را در مقایسه با دارونما همراه ADT ۳۴٪ کاهش داد (میانه در هیچ‌یک از دو گروه به دست نیامد؛ نسبت خطر ۰٫۶۶؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۵۳ تا ۰٫۸۱؛ P<0.001). انزالوتامید همراه ADT همچنان بقای بدون پیشرفت رادیوگرافیک و سایر پیامدهای ثانویه را بهبود داد. عوارض جانبی به‌طور کلی با گزارش‌های قبلی مصرف طولانی‌مدت انزالوتامید هم‌خوان بود.

نتیجه‌گیری

انزالوتامید همراه ADT در مقایسه با دارونما همراه ADT، بقا را در بیماران mHSPC به‌طور معنادار طولانی‌تر می‌کند.

محدودیت‌ها

میانه بقا در هیچ گروه به دست نیامد؛ کراس‌اوور پس از برداشتن کورسازی ممکن است اندازه سود را کمتر نشان دهد. جزئیات زیرگروه‌ها در چکیده نیامده است.

ترجمه و خلاصه بر اساس چکیده منتشرشده مقاله (PubMed) و جزئیات رژیم درمانی از منبع ذکرشده تهیه شده است؛ برای نتایج فرعی به متن کامل مقاله مراجعه کنید.