اثر آناستروزول و تاموکسیفن به‌عنوان درمان کمکی سرطان سینه در مراحل اولیه: تحلیل ۱۰ ساله کارآزمایی

پیش‌زمینه

کارآزمایی Arimidex, Tamoxifen, Alone or in Combination (ATAC) برای مقایسه اثربخشی و ایمنی آناستروزول (۱ میلی‌گرم) با تاموکسیفن (۲۰ میلی‌گرم)، که هر دو به‌صورت خوراکی و روزانه به مدت ۵ سال داده شدند، به‌عنوان درمان کمکی در زنان یائسه مبتلا به سرطان سینه در مراحل اولیه طراحی شد. در این تحلیل، پیامدهای بلندمدت را پس از میانه پیگیری ۱۲۰ ماه ارزیابی می‌کنیم.

روش‌ها

از مدل مخاطرات متناسب برای ارزیابی نقطه پایانی اصلی یعنی بقای بدون بیماری، و نقاط پایانی ثانویه شامل زمان تا عود، زمان تا عود دور، بروز سرطان سینه جدید در سینه مقابل، بقای کلی، و مرگ با عود یا بدون عود در همه بیماران تصادفی‌شده (آناستروزول n=۳۱۲۵، تاموکسیفن n=۳۱۱۶) و بیماران با گیرنده هورمونی مثبت (آناستروزول n=۲۶۱۸، تاموکسیفن n=۲۵۹۸) استفاده کردیم. پس از اتمام درمان، جمع‌آوری داده‌های مربوط به شکستگی‌ها و عوارض جانبی جدی را به‌صورت پوشیده ادامه دادیم (جمعیت ایمنی: آناستروزول n=۳۰۹۲، تاموکسیفن n=۳۰۹۴). این مطالعه به‌عنوان کارآزمایی کنترل‌شده تصادفی استاندارد بین‌المللی با شماره ISRCTN18233230 ثبت شده است.

یافته‌ها

بیماران با میانه ۱۲۰ ماه (دامنه ۰ تا ۱۴۵) پیگیری شدند؛ پیگیری معادل ۲۴٬۵۲۲ سال-زن در گروه آناستروزول و ۲۳٬۹۵۰ سال-زن در گروه تاموکسیفن بود. در کل جمعیت مطالعه، بهبودهای معناداری در گروه آناستروزول در مقایسه با گروه تاموکسیفن دیده شد: بقای بدون بیماری (نسبت مخاطره [HR] ‏۰٫۹۱؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۸۳ تا ۰٫۹۹؛ p=۰٫۰۴)، زمان تا عود (۰٫۸۴؛ ۰٫۷۵ تا ۰٫۹۳؛ p=۰٫۰۰۱) و زمان تا عود دور (۰٫۸۷؛ ۰٫۷۷ تا ۰٫۹۹؛ p=۰٫۰۳). در بیماران با گیرنده هورمونی مثبت نیز نتایج به‌طور معناداری به نفع گروه آناستروزول بود: بقای بدون بیماری (HR ‏۰٫۸۶؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۷۸ تا ۰٫۹۵؛ p=۰٫۰۰۳)، زمان تا عود (۰٫۷۹؛ ۰٫۷۰ تا ۰٫۸۹؛ p=۰٫۰۰۰۲) و زمان تا عود دور (۰٫۸۵؛ ۰٫۷۳ تا ۰٫۹۸؛ p=۰٫۰۲). در بیماران با گیرنده هورمونی مثبت، تفاوت‌های مطلق در زمان تا عود بین آناستروزول و تاموکسیفن با گذشت زمان افزایش یافت (۲٫۷٪ در ۵ سال و ۴٫۳٪ در ۱۰ سال) و نرخ عود پس از اتمام درمان نیز با آناستروزول به‌طور معناداری پایین‌تر از تاموکسیفن باقی ماند (HR ‏۰٫۸۱؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۶۷ تا ۰٫۹۸؛ p=۰٫۰۳)، هرچند منفعت ماندگار پس از ۸ سال کوچک‌تر بود. در زیرگروه با گیرنده هورمونی مثبت، شواهد ضعیفی از مرگ کمتر پس از عود با آناستروزول در مقایسه با تاموکسیفن وجود داشت (HR ‏۰٫۸۷؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۷۴ تا ۱٫۰۲؛ p=۰٫۰۹)، اما تفاوت اندکی در مرگ‌ومیر کلی دیده شد (۰٫۹۵؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۸۴ تا ۱٫۰۶؛ p=۰٫۴). شکستگی‌ها در طول درمان فعال در بیماران دریافت‌کننده آناستروزول بیشتر از بیماران دریافت‌کننده تاموکسیفن بود (۴۵۱ در برابر ۳۵۱؛ OR ‏۱٫۳۳؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۱٫۱۵ تا ۱٫۵۵؛ p<۰٫۰۰۰۱)، اما در دوره پیگیری پس از درمان مشابه بود (۱۱۰ در برابر ۱۱۲؛ OR ‏۰٫۹۸؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۷۴ تا ۱٫۳۰؛ p=۰٫۹). عوارض جانبی جدی مرتبط با درمان در گروه آناستروزول کمتر از گروه تاموکسیفن شایع بود (۲۲۳ مورد آناستروزول در برابر ۳۶۹ مورد تاموکسیفن؛ OR ‏۰٫۵۷؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۴۸ تا ۰٫۶۹؛ p<۰٫۰۰۰۱)، اما پس از اتمام درمان مشابه بود (۶۶ در برابر ۷۸؛ OR ‏۰٫۸۴؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۶۰ تا ۱٫۱۹؛ p=۰٫۳). تفاوتی در علل مرگ غیرمرتبط با سرطان سینه آشکار نبود و بروز سایر سرطان‌ها بین گروه‌ها مشابه بود (۴۲۵ در برابر ۴۳۱) و همچنان برای سرطان روده بزرگ (۶۶ در برابر ۴۴) و ریه (۵۱ در برابر ۳۴) با آناستروزول بیشتر، و برای سرطان آندومتر (۶ در برابر ۲۴)، ملانوم (۸ در برابر ۱۹) و سرطان تخمدان (۱۷ در برابر ۲۸) کمتر بود. هیچ نگرانی ایمنی جدیدی گزارش نشد.

نتیجه‌گیری

این داده‌ها برتری بلندمدت اثربخشی و ایمنی آناستروزول نسبت به تاموکسیفن را به‌عنوان درمان کمکی اولیه در زنان یائسه مبتلا به سرطان سینه زودرس حساس به هورمون تأیید می‌کنند.