آناستروزول به‌تنهایی یا همراه با تاموکسیفن در برابر تاموکسیفن به‌تنهایی برای درمان کمکی زنان یائسه مبتلا به سرطان سینه زودرس: نخستین نتایج کارآزمایی تصادفی‌شده

پیش‌زمینه

در درمان کمکی، تاموکسیفن درمان مرسوم زنان یائسه مبتلا به سرطان سینه حساس به هورمون است. با این حال، این دارو با چند عارضه جانبی از جمله سرطان آندومتر و اختلالات ترومبوآمبولیک همراه است. هدف ما مقایسه پیامدهای ایمنی و اثربخشی تاموکسیفن با آناستروزول به‌تنهایی و ترکیب آناستروزول به‌علاوه تاموکسیفن به مدت ۵ سال بود.

روش‌ها

شرکت‌کنندگان بیماران یائسه مبتلا به سرطان مهاجم سینه قابل جراحی بودند که درمان اولیه را به پایان رسانده بودند و واجد شرایط دریافت درمان هورمونی کمکی بودند. نقاط پایانی اولیه بقای بدون بیماری و بروز عوارض جانبی بود. تحلیل اثربخشی بر اساس قصد درمان انجام شد.

یافته‌ها

۹۳۶۶ بیمار وارد مطالعه شدند که از میان آنان ۳۱۲۵ نفر به‌طور تصادفی آناستروزول، ۳۱۱۶ نفر تاموکسیفن و ۳۱۲۵ نفر درمان ترکیبی دریافت کردند. میانه پیگیری ۳۳٫۳ ماه بود. گیرنده هورمونی در ۷۸۳۹ بیمار (۸۴٪) مثبت گزارش شده بود. بقای بدون بیماری در ۳ سال با آناستروزول ۸۹٫۴٪ و با تاموکسیفن ۸۷٫۴٪ بود (نسبت خطر ۰٫۸۳ [فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۷۱ تا ۰٫۹۶]، P=۰٫۰۱۳). نتایج درمان ترکیبی با تاموکسیفن به‌تنهایی تفاوت معنی‌داری نداشت (۸۷٫۲٪، ۱٫۰۲ [۰٫۸۹ تا ۱٫۱۸]، P=۰٫۸). بهبود بقای بدون بیماری با آناستروزول در زیرگروه بیماران گیرنده هورمونی مثبت دیده شد، اما در بیماران گیرنده منفی دیده نشد. بروز سرطان سینه طرف مقابل با آناستروزول به‌طور معنی‌داری کمتر از تاموکسیفن بود (نسبت شانس ۰٫۴۲ [۰٫۲۲ تا ۰٫۷۹]، P=۰٫۰۰۷). آناستروزول از نظر سرطان آندومتر (P=۰٫۰۲)، خونریزی و ترشح واژینال (P<۰٫۰۰۰۱ برای هر دو)، حوادث عروقی مغزی (P=۰٫۰۰۰۶)، حوادث ترومبوآمبولیک وریدی (P=۰٫۰۰۰۶) و گرگرفتگی (P<۰٫۰۰۰۱) به‌طور معنی‌داری بهتر از تاموکسیفن تحمل شد. تاموکسیفن از نظر اختلالات اسکلتی‌عضلانی و شکستگی‌ها (P<۰٫۰۰۰۱ برای هر دو) به‌طور معنی‌داری بهتر از آناستروزول تحمل شد.

نتیجه‌گیری

آناستروزول گزینه هورمون‌درمانی مؤثر و با تحمل‌پذیری خوب برای درمان بیماران یائسه مبتلا به سرطان زودرس سینه حساس به هورمون است. برای ارزیابی نهایی سود در برابر خطر، پیگیری طولانی‌تر لازم است.