کارآزمایی بالینیفاز ۳سرطان‌های خون (لوسمی، لنفوم و میلوم)لنفوم

یک مطالعه فاز ۳ لنالیدومید به‌علاوه ریتوکسیماب در برابر دارونما به‌علاوه ریتوکسیماب در لنفوم ایندولنت عودکرده یا مقاوم به درمان

JCO · ۲۰۱۹۳۵۸ بیمار
AUGMENT: A Phase III Study of Lenalidomide Plus Rituximab Versus Placebo Plus Rituximab in Relapsed or Refractory Indolent LymphomaLeonard JP, Trneny M, Izutsu K, Fowler NH, Hong X, Zhu J, et al. JCO. 2019. 37:1188-1199
نوع مطالعه
کارآزمایی بالینی
نام مطالعه
AUGMENT
فاز
فاز ۳
طراحی
کارآزمایی تصادفی‌شده چندمرکزی، لنالیدومید (Lenalidomide) به‌علاوه ریتوکسیماب (Rituximab) در برابر دارونما به‌علاوه ریتوکسیماب
حجم نمونه
۳۵۸ بیمار
منبع
JCO · ۲۰۱۹

به زبان ساده

در این مطالعه، به بیماران مبتلا به برخی انواع لنفوم کندرشد (فولیکولار و ناحیه حاشیه‌ای) که بیماری‌شان برگشته یا به درمان پاسخ نداده بود، یا ریتوکسیماب همراه با لنالیدومید یا ریتوکسیماب همراه با دارونما داده شد. افزودن لنالیدومید باعث شد بیماری مدت بسیار بیشتری بدون پیشرفت بماند (میانه ۳۹٫۴ ماه در برابر ۱۴٫۱ ماه). در عوض، عفونت، کاهش گلبول‌های سفید (نوتروپنی) و واکنش‌های پوستی در گروه لنالیدومید بیشتر دیده شد.

نتایج کلیدی

۰٫۴۶ (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۳۴ تا ۰٫۶۲)
بقای بدون پیشرفت بیماری (نسبت خطر)
P<0.001
۳۹٫۴ ماه در برابر ۱۴٫۱ ماه
median PFS (میانه بقای بدون پیشرفت)
لنالیدومید + ریتوکسیماب در برابر دارونما + ریتوکسیماب؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۲۲٫۹ ماه تا «به حد نرسیده» در برابر ۱۱٫۴ تا ۱۶٫۷ ماه

کارت دوز و برنامه درمان

لنالیدومید + ریتوکسیماب (R2؛ کارآزمایی AUGMENT)

لنفوم فولیکولار (گرید ۱ تا 3a) یا ناحیه حاشیه‌ای عودکرده/مقاوم پس از دست‌کم یک درمان قبلی، غیرمقاوم به ریتوکسیمابطول هر دوره: هر ۲۸ روزدر صفحه «لنفوم» · رژیم‌های درمانی و دوز: لنفوم فولیکولار

لنفوم فولیکولار (گرید ۱ تا 3a) یا ناحیه حاشیه‌ای عودکرده/مقاوم پس از دست‌کم یک درمان قبلی، غیرمقاوم به ریتوکسیماب

دارودوزروشزمان تجویز
لنالیدومید۲۰ میلی‌گرم روزانه (کلیرانس کراتینین ۳۰ تا ۵۹: ۱۰ میلی‌گرم)خوراکیروز ۱ تا ۲۱
ریتوکسیماب۳۷۵ میلی‌گرم/مترمربعوریدیدوره ۱: روز ۱، ۸، ۱۵ و ۲۲؛ دوره ۲ تا ۵: روز ۱
طول هر دوره
هر ۲۸ روز
مدت درمان
۱۲ دوره لنالیدومید (ریتوکسیماب در ۵ دوره نخست)

دوزها از متن کامل AUGMENT. در بیماران با خطر ترومبوآمبولی، پیشگیری ضدانعقادی یا ضدپلاکتی توصیه شد؛ مصرف فاکتور رشد طبق رهنمودها مجاز بود. طبق برچسب، در سیتوپنی پس از بهبود دوز ۵ میلی‌گرم کاهش می‌یابد (نه کمتر از ۵ میلی‌گرم)؛ در کلیرانس ۳۰ تا ۶۰ پس از ۲ دوره در صورت تحمل افزایش به ۱۵ میلی‌گرم ممکن است.

در صفحه «لنفوم» · رژیم‌های درمانی و دوز: لنفوم فولیکولار

لنفوم فولیکولار یا ناحیه حاشیه‌ای قبلاً درمان‌شده (R2، رژیم AUGMENT)

همراه ریتوکسیمابطول هر دوره: هر ۲۸ روزدر صفحه «لنالیدومید (رولیمید)» · دوز استاندارد (برچسب FDA)

همراه ریتوکسیماب

دارودوزروشزمان تجویز
تا ۱۲ دوره
لنالیدومید۲۰ میلی‌گرمخوراکی (با یا بدون غذا)روزهای ۱ تا ۲۱
دوره ۱
ریتوکسیماب۳۷۵ میلی‌گرم/مترمربعوریدیروزهای ۱، ۸، ۱۵ و ۲۲
دوره‌های ۲ تا ۵
ریتوکسیماب۳۷۵ میلی‌گرم/مترمربعوریدیروز ۱
طول هر دوره
هر ۲۸ روز
مدت درمان
حداکثر ۱۲ دوره

تعدیل دوز خونی مانند لنفوم سلول منتل (۵ میلی‌گرم کمتر؛ کمتر از ۵ میلی‌گرم نشود، یا اگر دوز شروع ۱۰ بوده، کمتر از ۲٫۵ نشود).

در صفحه «لنالیدومید (رولیمید)» · دوز استاندارد (برچسب FDA)

دوزها مطابق پروتکل کارآزمایی، رهنمود یا برچسب رسمی دارو (منبع در یادداشت هر رژیم) است. پیش از تجویز، شمارش سلول‌های خون، عملکرد کلیه و کبد، تداخلات دارویی و شرایط بیمار را بررسی کنید و دوز را بر اساس برچسب دارو تعدیل کنید.

گروه‌های درمانی و رژیم دارویی

۱لنالیدومید + ریتوکسیماب (۱۷۸ بیمار)

لنالیدومید (Lenalidomide) ۲۰ میلی‌گرم خوراکی روزانه در روز ۱ تا ۲۱ (در کلیرانس کراتینین ۳۰ تا ۵۹ میلی‌لیتر در دقیقه: ۱۰ میلی‌گرم)، هر ۲۸ روز به مدت ۱۲ دوره، به‌علاوه ریتوکسیماب ۳۷۵ میلی‌گرم بر متر مربع وریدی در روز ۱، ۸، ۱۵ و ۲۲ دوره ۱ و روز ۱ دوره‌های ۲ تا ۵. کاهش دوز لنالیدومید برای مدیریت سمیت برنامه‌ریزی شده بود؛ در بیماران با خطر ترومبوآمبولی، پیشگیری ضدانعقادی یا ضدپلاکتی به صلاحدید پژوهشگر توصیه شد؛ فاکتور رشد طبق رهنمودهای ASCO/ESMO مجاز بود.

۲دارونما + ریتوکسیماب (۱۸۰ بیمار)

دارونما روز ۱ تا ۲۱ هر ۲۸ روز به مدت ۱۲ دوره، به‌علاوه ریتوکسیماب با همان دوز و برنامه (۳۷۵ میلی‌گرم بر متر مربع، هفتگی در دوره ۱ و روز ۱ دوره‌های ۲ تا ۵).

منبع جزئیات رژیم درمانی: متن کامل مقاله در PMC (PMC7035866)، بخش روش‌ها

دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.

جمعیت مطالعه

بیماران مبتلا به لنفوم فولیکولار (گرید ۱ تا 3a) یا لنفوم ناحیه حاشیه‌ای نیازمند درمان، با دست‌کم یک درمان قبلی (شیمی‌درمانی، ایمنی‌درمانی یا شیمی‌ایمنی‌درمانی) و دست‌کم دو دوز قبلی ریتوکسیماب، با بیماری عودکرده، مقاوم یا پیشرونده که به ریتوکسیماب مقاوم نبود. بیماران با نوروپاتی بالاتر از درجه ۱ خارج شدند. ۸۲٪ لنفوم فولیکولار و ۱۸٪ لنفوم ناحیه حاشیه‌ای داشتند؛ میانه سن ۶۳ سال.

نقاط پایانی

نقطه پایانی اصلی: بقای بدون پیشرفت بیماری (PFS) بر اساس بازبینی مستقل رادیولوژیک.

ایمنی و عوارض

عفونت‌ها (۶۳٪ در برابر ۴۹٪)، نوتروپنی (۵۸٪ در برابر ۲۳٪) و واکنش‌های پوستی (۳۲٪ در برابر ۱۲٪) در گروه لنالیدومید + ریتوکسیماب شایع‌تر بود. نوتروپنی درجه ۳ یا ۴ (۵۰٪ در برابر ۱۳٪) و لکوپنی درجه ۳ یا ۴ (۷٪ در برابر ۲٪) در گروه لنالیدومید + ریتوکسیماب بیشتر بود. هیچ عارضه درجه ۳ یا ۴ دیگری تفاوتی ۵٪ یا بیشتر بین دو گروه نداشت.

اهمیت بالینی و جایگاه در رهنمودها

بر اساس چکیده، افزودن لنالیدومید به ریتوکسیماب در لنفوم فولیکولار یا ناحیه حاشیه‌ای عودکرده/مقاوم، بقای بدون پیشرفت بیماری را به‌طور معناداری نسبت به ریتوکسیماب به‌تنهایی بهبود داد و نمایه ایمنی قابل‌قبول گزارش شد. وضعیت تأییدیه‌های دارویی و توصیه‌های راهنماهای بالینی باید جداگانه بررسی شود، زیرا در چکیده ذکر نشده است.

ترجمه فارسی چکیده مقاله

هدف

بیماران مبتلا به لنفوم غیرهوچکین ایندولنت معمولاً به ایمونوشیمی‌درمانی خط اول پاسخ خوبی می‌دهند. در زمان عود، ریتوکسیماب به‌تنهایی معمولاً تجویز می‌شود. داده‌ها نشان می‌دهند که داروی تعدیل‌کننده ایمنی لنالیدومید می‌تواند فعالیت ریتوکسیماب را افزایش دهد.

روش‌ها

یک کارآزمایی فاز ۳، چندمرکزی و تصادفی‌شده از لنالیدومید به‌علاوه ریتوکسیماب در برابر دارونما به‌علاوه ریتوکسیماب در بیماران مبتلا به لنفوم فولیکولار یا لنفوم ناحیه حاشیه‌ای عودکرده و/یا مقاوم به درمان انجام شد. بیماران لنالیدومید یا دارونما را برای ۱۲ سیکل دریافت کردند، به‌علاوه ریتوکسیماب هفته‌ای یک‌بار به مدت ۴ هفته در سیکل ۱ و در روز ۱ سیکل‌های ۲ تا ۵. نقطه پایانی اصلی، بقای بدون پیشرفت بیماری بر اساس بازبینی مستقل رادیولوژیک بود.

نتایج

در مجموع ۳۵۸ بیمار به‌صورت تصادفی به گروه لنالیدومید به‌علاوه ریتوکسیماب (۱۷۸ نفر) یا دارونما به‌علاوه ریتوکسیماب (۱۸۰ نفر) اختصاص یافتند. عفونت‌ها (۶۳٪ در برابر ۴۹٪)، نوتروپنی (۵۸٪ در برابر ۲۳٪) و واکنش‌های پوستی (۳۲٪ در برابر ۱۲٪) با لنالیدومید به‌علاوه ریتوکسیماب شایع‌تر بودند. نوتروپنی درجه ۳ یا ۴ (۵۰٪ در برابر ۱۳٪) و لکوپنی (۷٪ در برابر ۲٪) با لنالیدومید به‌علاوه ریتوکسیماب بیشتر بود؛ هیچ عارضه جانبی درجه ۳ یا ۴ دیگری تفاوت ۵٪ یا بیشتر بین گروه‌ها نداشت. بقای بدون پیشرفت بیماری در گروه لنالیدومید به‌علاوه ریتوکسیماب در مقایسه با دارونما به‌علاوه ریتوکسیماب به‌طور معناداری بهبود یافت، با نسبت خطر ۰٫۴۶ (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۳۴ تا ۰٫۶۲؛ P < ۰٫۰۰۱) و مدت میانه ۳۹٫۴ ماه (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۲۲٫۹ ماه تا به حد نرسیده) در برابر ۱۴٫۱ ماه (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۱۱٫۴ تا ۱۶٫۷ ماه)، به‌ترتیب.

نتیجه‌گیری

لنالیدومید اثربخشی ریتوکسیماب را در بیماران مبتلا به لنفوم ایندولنت عودکننده بهبود داد، با نمایه ایمنی قابل‌قبول.

محدودیت‌ها

چکیده اطلاعاتی درباره بقای کل، پاسخ به درمان و سایر نقاط پایانی ثانویه ارائه نمی‌دهد. نوتروپنی درجه ۳ یا ۴ در گروه لنالیدومید به‌طور محسوس بیشتر بود. سایر محدودیت‌ها را باید از متن کامل مقاله بررسی کرد.

ترجمه و خلاصه بر اساس چکیده منتشرشده مقاله (PubMed) و جزئیات رژیم درمانی از منبع ذکرشده تهیه شده است؛ برای نتایج فرعی به متن کامل مقاله مراجعه کنید.