اوسیمرتینیب یا پلاتین–پمترکسد در سرطان ریه مثبت از نظر جهش EGFR T790M
- نوع مطالعه
- کارآزمایی بالینی
- نام مطالعه
- AURA3
- فاز
- فاز ۳
- طراحی
- کارآزمایی تصادفی، بین‌المللی و open-label (باز)
- حجم نمونه
- ۴۱۹ بیمار
- منبع
- N Engl J Med · ۲۰۱۷
- شناسه کارآزمایی
- NCT02151981
به زبان ساده
در این مطالعه، بیماران مبتلا به سرطان ریه پیشرفته با جهش T790M که داروی هدفمند خط اول (مهارکننده EGFR) دیگر برایشان اثر نداشت، یا قرص اوسیمرتینیب یا شیمی‌درمانی دریافت کردند. بیماران دریافت‌کننده اوسیمرتینیب مدت طولانی‌تری بدون پیشرفت بیماری ماندند (۱۰٫۱ ماه در برابر ۴٫۴ ماه). عوارض جدی در گروه اوسیمرتینیب کمتر بود و این دارو در بیماران دارای متاستاز مغزی یا سیستم عصبی مرکزی هم مؤثرتر بود.
نتایج کلیدی
گروه‌های درمانی و رژیم دارویی
اوسیمرتینیب ۸۰ میلی‌گرم خوراکی یک‌بار در روز (تخصیص ۲ به ۱؛ ۲۷۹ بیمار)، تا پیشرفت بیماری، عوارض غیرقابل‌قبول یا درخواست بیمار یا پزشک؛ ادامه درمان پس از پیشرفت (RECIST ۱٫۱) در صورت سود بالینی به نظر پژوهشگر مجاز بود.
پمترکسد (Pemetrexed) ۵۰۰ میلی‌گرم/مترمربع وریدی به‌علاوه کربوپلاتین (Carboplatin) با AUC ۵ یا سیس‌پلاتین (Cisplatin) ۷۵ میلی‌گرم/مترمربع وریدی، در روز ۱ دوره‌های ۲۱ روزه (هر ۳ هفته) تا حداکثر ۶ دوره (۱۴۰ بیمار). بیمارانی که پس از ۴ دوره پیشرفت نداشتند می‌توانستند پمترکسد نگهدارنده را طبق برچسب دارو ادامه دهند. پس از پیشرفت بیماری تأییدشده (ارزیابی پژوهشگر و تأیید مرکزی تصویربرداری) امکان cross-over به اوسیمرتینیب ۸۰ میلی‌گرم روزانه وجود داشت.
در عمل: ۷۴٪ دست‌کم ۴ دوره پلاتین-پمترکسد گرفتند و ۵۴٪ پمترکسد نگهدارنده دریافت کردند؛ ۶۰٪ بیماران این گروه بعداً به اوسیمرتینیب منتقل شدند.
منبع جزئیات رژیم درمانی: متن کامل مقاله (PMC6762027) و ClinicalTrials.gov NCT02151981
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
جمعیت مطالعه
بیماران مبتلا به NSCLC موضعی پیشرفته یا متاستاتیک با شواهد بافت‌شناسی یا سیتولوژی، که بیماری‌شان در طول درمان خط اول با EGFR-TKI پیشرفت کرده بود؛ وجود جهش EGFR مستند و تأیید مرکزی جهش T790M (آزمون cobas EGFR) پس از درمان خط اول الزامی بود؛ نمونه خون برای سنجش T790M در ctDNA پلاسما نیز گرفته شد. متاستاز سیستم عصبی مرکزی پایدار و بدون علامت که دست‌کم ۴ هفته پیش از شروع دارو نیازی به گلوکوکورتیکوئید نداشت، مجاز بود.
نقاط پایانی
نقطه پایانی اصلی: بقای بدون پیشرفت (PFS) ارزیابی‌شده توسط پژوهشگر.
ایمنی و عوارض
عوارض درجه ۳ یا بالاتر با اوسیمرتینیب کمتر بود (۲۳٪ در برابر ۴۷٪ با پلاتین به‌علاوه پمترکسد). عوارض شبه بیماری بینابینی ریه (ILD) در ۴٪ گروه اوسیمرتینیب (۹ مورد درجه ۱ یا ۲ و یک مرگ) و ۱٪ گروه شیمی‌درمانی؛ طولانی شدن فاصله QT در ۴٪ در برابر ۱٪ (همه درجه ۱ یا ۲ به جز یک مورد درجه ۳). قطع دائم درمان به‌علت عارضه: ۷٪ در برابر ۱۰٪. عوارض کشنده: ۴ بیمار در گروه اوسیمرتینیب (نارسایی تنفسی ۲، پنومونیت ۱، سکته ایسکمیک ۱) و یک بیمار در گروه شیمی‌درمانی (شوک هیپوولمیک).
اهمیت بالینی و جایگاه در رهنمودها
این کارآزمایی نشان می‌دهد اوسیمرتینیب در بیماران مبتلا به سرطان ریه non-small-cell پیشرفته با T790M مثبت پس از پیشرفت بیماری در درمان EGFR-TKI خط اول، از نظر کارایی بر شیمی‌درمانی پلاتین به‌علاوه پمترکسد برتری دارد. وضعیت تأییدیه‌های دارویی و توصیه‌های راهنماهای بالینی باید جداگانه بررسی شود، زیرا در چکیده ذکر نشده است.
ترجمه فارسی چکیده مقاله
پیش‌زمینه
اوسیمرتینیب یک مهارکننده تیروزین کیناز گیرنده فاکتور رشد اپیدرمی (EGFR-TKI) است که هم برای جهش‌های حساس‌کننده به EGFR-TKI و هم برای جهش مقاومت T790M در بیماران مبتلا به سرطان ریه non-small-cell اختصاصی است. کارایی اوسیمرتینیب در مقایسه با درمان مبتنی بر پلاتین به‌علاوه پمترکسد در این بیماران نامشخص است.
روش‌ها
در این کارآزمایی فاز ۳ تصادفی، بین‌المللی و open-label، ۴۱۹ بیمار مبتلا به سرطان ریه non-small-cell پیشرفته با T790M مثبت را که پس از درمان EGFR-TKI خط اول دچار پیشرفت بیماری شده بودند، با نسبت ۲ به ۱ تخصیص دادیم تا یا اوسیمرتینیب خوراکی (با دوز ۸۰ میلی‌گرم یک‌بار در روز) یا پمترکسد وریدی (۵۰۰ میلی‌گرم بر مترمربع سطح بدن) به‌علاوه کربوپلاتین (AUC هدف ۵) یا سیس‌پلاتین (۷۵ میلی‌گرم بر مترمربع) هر ۳ هفته تا حداکثر شش دوره دریافت کنند؛ پمترکسد نگهدارنده مجاز بود. در همه بیماران بیماری در طول دریافت EGFR-TKI خط اول پیشرفت کرده بود. نقطه پایانی اصلی، بقای بدون پیشرفت ارزیابی‌شده توسط پژوهشگر بود.
نتایج
میانه مدت بقای بدون پیشرفت با اوسیمرتینیب به‌طور معناداری طولانی‌تر از درمان پلاتین به‌علاوه پمترکسد بود (۱۰٫۱ ماه در برابر ۴٫۴ ماه؛ نسبت مخاطره ۰٫۳۰؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۲۳ تا ۰٫۴۱؛ P<0.001). نرخ پاسخ عینی با اوسیمرتینیب (۷۱٪؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۶۵ تا ۷۶) به‌طور معناداری بهتر از پلاتین به‌علاوه پمترکسد (۳۱٪؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۲۴ تا ۴۰) بود (نسبت شانس پاسخ عینی ۵٫۳۹؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۳٫۴۷ تا ۸٫۴۸؛ P<0.001). در میان ۱۴۴ بیمار مبتلا به متاستاز به سیستم عصبی مرکزی (CNS)، میانه مدت بقای بدون پیشرفت در بیماران دریافت‌کننده اوسیمرتینیب طولانی‌تر از بیماران دریافت‌کننده پلاتین به‌علاوه پمترکسد بود (۸٫۵ ماه در برابر ۴٫۲ ماه؛ نسبت مخاطره ۰٫۳۲؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۲۱ تا ۰٫۴۹). نسبت بیماران با عوارض جانبی درجه ۳ یا بالاتر با اوسیمرتینیب (۲۳٪) کمتر از پلاتین به‌علاوه پمترکسد (۴۷٪) بود.
نتیجه‌گیری
اوسیمرتینیب در بیماران مبتلا به سرطان ریه non-small-cell پیشرفته با T790M مثبت (از جمله بیماران دارای متاستاز CNS) که بیماری‌شان در طول درمان EGFR-TKI خط اول پیشرفت کرده بود، کارایی معناداری بیشتر از پلاتین به‌علاوه پمترکسد داشت. (حمایت مالی: AstraZeneca؛ AURA3، شماره ClinicalTrials.gov: NCT02151981.)
محدودیت‌ها
کارآزمایی open-label بود و نقطه پایانی اصلی توسط پژوهشگر ارزیابی شد. سایر محدودیت‌ها در چکیده ذکر نشده است.
ترجمه و خلاصه بر اساس چکیده منتشرشده مقاله (PubMed) و جزئیات رژیم درمانی از منبع ذکرشده تهیه شده است؛ برای نتایج فرعی به متن کامل مقاله مراجعه کنید.