کارآزمایی بالینیفاز ۳سرطان تخمدان

بواسیزوماب (Bevacizumab) همراه با شیمی‌درمانی برای سرطان عودکرده تخمدان مقاوم به پلاتین: کارآزمایی فاز ۳ تصادفی و باز

JCO · ۲۰۱۴۳۶۱ بیمار

Bevacizumab Combined With Chemotherapy for Platinum-Resistant Recurrent Ovarian Cancer: The AURELIA Open-Label Randomized Phase III TrialPujade-Lauraine E, Hilpert F, Weber B, Reuss A, Poveda A, Kristensen G, et al. JCO. 2014. 32:1302-1308

نوع مطالعه: کارآزمایی بالینی
نام مطالعه: AURELIA
فاز: فاز ۳
طراحی: کارآزمایی تصادفی و باز (open-label)
حجم نمونه: ۳۶۱ بیمار
منبع: JCO · ۲۰۱۴

به زبان ساده

در بیمارانی که سرطان تخمدانشان کمتر از ۶ ماه پس از پایان درمان با داروهای پلاتین‌دار دوباره پیشرفت کرده بود، افزودن داروی بواسیزوماب به شیمی‌درمانی باعث شد مدت زمان کنترل بیماری بدون پیشرفت تقریباً دو برابر شود (میانه ۶٫۷ ماه در برابر ۳٫۴ ماه). تومور در درصد بیشتری از بیماران کوچک شد. اثر این ترکیب بر طول کل عمر از نظر آماری معنی‌دار نبود. عوارضی مانند فشار خون بالا و دفع پروتئین در ادرار با بواسیزوماب بیشتر دیده شد و سوراخ‌شدگی روده در ۲٫۲٪ بیماران رخ داد.

نتایج کلیدی

۰٫۴۸ (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۳۸ تا ۰٫۶۰)

بقای بدون پیشرفت (HR)

P<0.001؛ ۳۰۱ رویداد در ۳۶۱ بیمار

۶٫۷ ماه با بواسیزوماب در برابر ۳٫۴ ماه با شیمی‌درمانی تنها

میانه بقای بدون پیشرفت

۲۷٫۳٪ در برابر ۱۱٫۸٪

میزان پاسخ عینی (RECIST)

P=0.001

۰٫۸۵ (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۶۶ تا ۱٫۰۸)

بقای کلی (HR)

P=0.174؛ غیرمعنی‌دار

۱۶٫۶ ماه در برابر ۱۳٫۳ ماه

میانه بقای کلی

بواسیزوماب در برابر شیمی‌درمانی تنها

داروهای این مطالعه:بواسیزوماب (آواستین)پاکلی‌تاکسل (تاکسول)دوکسوروبیسین (آدریامایسین)

کارت دوز و برنامه درمان

شیمی‌درمانی تک‌دارویی + بواسیزوماب (AURELIA)

عود مقاوم به پلاتین (کمتر از ۶ ماه پس از آخرین پلاتین)، حداکثر ۲ رژیم قبلی؛ در کارآزمایی، درگیری رکتوسیگموئید یا روده و علائم انسداد روده معیار خروج بوددر صفحه «سرطان تخمدان» · عود مقاوم به پلاتین

عود مقاوم به پلاتین (کمتر از ۶ ماه پس از آخرین پلاتین)، حداکثر ۲ رژیم قبلی؛ در کارآزمایی، درگیری رکتوسیگموئید یا روده و علائم انسداد روده معیار خروج بود

دارو	دوز	روش	زمان تجویز
یکی از سه
پاکلی‌تاکسل	۸۰ میلی‌گرم/مترمربع	وریدی	روز ۱، ۸، ۱۵ و ۲۲ هر ۴ هفته
دوکسوروبیسین لیپوزومال پگیله (PLD)	۴۰ میلی‌گرم/مترمربع	وریدی	روز ۱ هر ۴ هفته
توپوتکان	۴ میلی‌گرم/مترمربع (روز ۱، ۸ و ۱۵ هر ۴ هفته) یا ۱٫۲۵ میلی‌گرم/مترمربع (روز ۱ تا ۵ هر ۳ هفته)	وریدی	طبق برنامه
همراه
بواسیزوماب	۱۰ میلی‌گرم/کیلوگرم هر ۲ هفته (با پاکلی‌تاکسل، PLD یا توپوتکان هفتگی) یا ۱۵ میلی‌گرم/کیلوگرم هر ۳ هفته (با توپوتکان هر ۳ هفته)	وریدی	روز ۱

طول هر دوره: ۲۸ روز (یا ۲۱ روز برای توپوتکان روز ۱ تا ۵)
مدت درمان: تا پیشرفت یا سمیت غیرقابل‌قبول

دوزهای شیمی‌درمانی از رژیم AURELIA (MO22224) در برچسب بواسیزوماب؛ دوز برچسب تک‌دارویی متفاوت است: PLD ۵۰ میلی‌گرم/مترمربع هر ۴ هفته و توپوتکان ۱٫۵ میلی‌گرم/مترمربع روز ۱ تا ۵ هر ۲۱ روز. PLD: عملکرد بطن چپ پیش از شروع ارزیابی شود (خطر کاردیومیوپاتی با دوز تجمعی آنتراسایکلین). ESMO: مراقبت تسکینی زودهنگام.

در صفحه «سرطان تخمدان» · عود مقاوم به پلاتین

دوزها مطابق پروتکل کارآزمایی، رهنمود یا برچسب رسمی دارو (منبع در یادداشت هر رژیم) است. پیش از تجویز، شمارش سلول‌های خون، عملکرد کلیه و کبد، تداخلات دارویی و شرایط بیمار را بررسی کنید و دوز را بر اساس برچسب دارو تعدیل کنید.

گروه‌های درمانی و رژیم دارویی

۱شیمی‌درمانی تک‌دارویی به‌تنهایی

شیمی‌درمانی به انتخاب پژوهشگر: پاکلی‌تاکسل ۸۰ میلی‌گرم/مترمربع وریدی روزهای ۱، ۸، ۱۵ و ۲۲ هر ۴ هفته؛ یا دوکسوروبیسین لیپوزومال پگیله ۴۰ میلی‌گرم/مترمربع وریدی روز ۱ هر ۴ هفته؛ یا توپوتکان ۴ میلی‌گرم/مترمربع وریدی روزهای ۱، ۸ و ۱۵ هر ۴ هفته یا ۱٫۲۵ میلی‌گرم/مترمربع روزهای ۱ تا ۵ هر ۳ هفته. ادامه تا پیشرفت، سمیت غیرقابل‌تحمل یا انصراف؛ پس از پیشرفت، گذر به بواسیزوماب تک‌دارویی مجاز بود (۴۰٪ بیماران).

۲شیمی‌درمانی همراه با بواسیزوماب

همان شیمی‌درمانی به‌علاوه بواسیزوماب ۱۰ میلی‌گرم/کیلوگرم وریدی هر ۲ هفته (همراه پاکلی‌تاکسل هفتگی، دوکسوروبیسین لیپوزومال یا توپوتکان هفتگی) یا ۱۵ میلی‌گرم/کیلوگرم هر ۳ هفته (همراه توپوتکان روز ۱ تا ۵ هر ۳ هفته)، تا پیشرفت یا سمیت غیرقابل‌تحمل.

منبع جزئیات رژیم درمانی: برچسب FDA داروی آواستین (DailyMed، بخش ۱۴٫۸، مطالعه MO22224 = AURELIA) و چکیده مقاله

دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.

جمعیت مطالعه

بیماران مبتلا به سرطان اپیتلیال تخمدان، لوله فالوپ یا صفاق اولیه با بیماری قابل اندازه‌گیری یا قابل ارزیابی که کمتر از ۶ ماه پس از اتمام درمان مبتنی بر پلاتین پیشرفت کرده بودند (مقاوم به پلاتین)، با حداکثر ۲ رژیم شیمی‌درمانی قبلی. بیماری مقاوم اولیه (refractory)، سابقه انسداد روده، درگیری رکتوسیگموئید در معاینه لگن یا درگیری روده در CT و علائم بالینی انسداد روده معیار خروج بودند.

نقاط پایانی

نقطه پایانی اولیه: بقای بدون پیشرفت (PFS) براساس RECIST. نقاط پایانی ثانویه: میزان پاسخ عینی (ORR)، بقای کلی (OS)، ایمنی و پیامدهای گزارش‌شده توسط بیمار.

ایمنی و عوارض

فشار خون بالا و پروتئینوری درجه ۲ یا بالاتر در گروه بواسیزوماب شایع‌تر بود. سوراخ‌شدگی دستگاه گوارش در ۲٫۲٪ بیماران درمان‌شده با بواسیزوماب رخ داد. سیگنال ایمنی جدیدی مشاهده نشد.

اهمیت بالینی و جایگاه در رهنمودها

این کارآزمایی نشان داد افزودن بواسیزوماب به شیمی‌درمانی تک‌دارویی در سرطان تخمدان مقاوم به پلاتین، PFS و ORR را بهبود می‌دهد، هرچند بهبود بقای کلی از نظر آماری معنی‌دار نبود. براساس چکیده، سیگنال ایمنی جدیدی دیده نشد. وضعیت تأییدیه‌های دارویی و توصیه‌های راهنماهای بالینی باید جداگانه بررسی شود و در چکیده ذکر نشده است.

ترجمه فارسی چکیده مقاله

هدف

در سرطان تخمدان مقاوم به پلاتین، شیمی‌درمانی تک‌دارویی درمان استاندارد است. بواسیزوماب هم به‌تنهایی و هم در ترکیب با سایر داروها فعال است. تا آنجا که می‌دانیم، AURELIA نخستین کارآزمایی تصادفی فاز ۳ است که بواسیزوماب را همراه با شیمی‌درمانی در سرطان تخمدان مقاوم به پلاتین بررسی کرده است.

بیماران و روش‌ها

بیماران واجد شرایط مبتلا به سرطان تخمدان قابل اندازه‌گیری/قابل ارزیابی بودند که کمتر از ۶ ماه پس از اتمام درمان مبتنی بر پلاتین دچار پیشرفت بیماری شده بودند. بیماران با بیماری مقاوم (refractory)، سابقه انسداد روده یا بیش از دو رژیم درمان ضدسرطان قبلی واجد شرایط نبودند. پس از آنکه پژوهشگران شیمی‌درمانی را انتخاب کردند (دوکسوروبیسین لیپوزومال پگیله، پاکلی‌تاکسل هفتگی یا توپوتکان)، بیماران به‌صورت تصادفی به شیمی‌درمانی تک‌دارویی به‌تنهایی یا همراه با بواسیزوماب (۱۰ میلی‌گرم بر کیلوگرم هر ۲ هفته یا ۱۵ میلی‌گرم بر کیلوگرم هر ۳ هفته) تخصیص یافتند و درمان تا پیشرفت بیماری، سمیت غیرقابل‌تحمل یا پس گرفتن رضایت ادامه یافت. گذر به بواسیزوماب تک‌دارویی پس از پیشرفت بیماری با شیمی‌درمانی تنها مجاز بود. نقطه پایانی اولیه بقای بدون پیشرفت (PFS) براساس RECIST بود. نقاط پایانی ثانویه شامل میزان پاسخ عینی (ORR)، بقای کلی (OS)، ایمنی و پیامدهای گزارش‌شده توسط بیمار بود.

نتایج

نسبت مخاطره (HR) برای PFS پس از وقوع رویداد PFS در ۳۰۱ بیمار از ۳۶۱ بیمار برابر ۰٫۴۸ بود (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۳۸ تا ۰٫۶۰؛ آزمون لگ‌رنک طبقه‌بندی‌نشده P<۰٫۰۰۱). میانه PFS با شیمی‌درمانی به‌تنهایی ۳٫۴ ماه در برابر ۶٫۷ ماه با درمان حاوی بواسیزوماب بود. ORR براساس RECIST به‌ترتیب ۱۱٫۸٪ در برابر ۲۷٫۳٪ بود (P=۰٫۰۰۱). HR برای OS برابر ۰٫۸۵ بود (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۶۶ تا ۱٫۰۸؛ P=۰٫۱۷۴؛ میانه OS به‌ترتیب ۱۳٫۳ در برابر ۱۶٫۶ ماه). فشار خون بالا و پروتئینوری درجه ۲ یا بالاتر با بواسیزوماب شایع‌تر بود. سوراخ‌شدگی دستگاه گوارش در ۲٫۲٪ بیماران درمان‌شده با بواسیزوماب رخ داد.

نتیجه‌گیری

افزودن بواسیزوماب به شیمی‌درمانی، PFS و ORR را به‌طور معنادار آماری بهبود داد؛ روند OS معنی‌دار نبود. هیچ سیگنال ایمنی جدیدی مشاهده نشد.

محدودیت‌ها

طراحی کارآزمایی باز (open-label) بود. بقای کلی، به‌عنوان نقطه پایانی ثانویه، تفاوت معنی‌داری نشان نداد. گذر بیماران گروه شیمی‌درمانی تنها به بواسیزوماب پس از پیشرفت بیماری مجاز بود. بیماران با بیماری مقاوم (refractory)، سابقه انسداد روده یا بیش از دو رژیم قبلی از مطالعه کنار گذاشته شدند.

مقاله اصلی (DOI)PubMed

این خلاصه و ترجمه بر اساس چکیده منتشرشده مقاله (PubMed) تهیه شده است؛ برای جزئیات کامل، به‌ویژه دوزها و نتایج فرعی، به متن کامل مقاله مراجعه کنید.