مقایسه لتروزول و تاموکسیفن در زنان یائسه مبتلا به سرطان سینه در مراحل اولیه

پیش‌زمینه

لتروزول، یک مهارکنندهٔ آروماتاز، در درمان سرطان سینهٔ متاستاتیک و نیز در شرایط نئوادجوانت مؤثرتر از تاموکسیفن است. ما لتروزول را با تاموکسیفن به‌عنوان درمان کمکی (ادجوانت) در سرطان سینهٔ دارای گیرندهٔ هورمون استروئیدی مثبت در زنان یائسه مقایسه کردیم.

روش‌ها

مطالعهٔ Breast International Group (BIG) 1-98 یک کارآزمایی تصادفی‌شدهٔ فاز ۳ و دوسوکور است که پنج سال درمان با رژیم‌های مختلف هورمون‌درمانی کمکی را در زنان یائسه مبتلا به سرطان سینهٔ دارای گیرندهٔ هورمونی مثبت مقایسه کرد: لتروزول، لتروزول و سپس تاموکسیفن، تاموکسیفن، و تاموکسیفن و سپس لتروزول. این تحلیل دو گروهی را که در ابتدا لتروزول دریافت می‌کردند با دو گروهی که در ابتدا تاموکسیفن دریافت می‌کردند مقایسه می‌کند؛ رویدادها و پیگیری گروه‌های درمان متوالی تا زمان تعویض درمان لحاظ شد.

نتایج

در مجموع ۸۰۱۰ زن با داده‌های قابل ارزیابی وارد مطالعه شدند، ۴۰۰۳ نفر در گروه لتروزول و ۴۰۰۷ نفر در گروه تاموکسیفن. پس از میانهٔ پیگیری ۲۵٫۸ ماه، ۳۵۱ رویداد در گروه لتروزول و ۴۲۸ رویداد در گروه تاموکسیفن رخ داده بود و برآورد بقای بدون بیماری پنج‌ساله به‌ترتیب ۸۴٫۰٪ و ۸۱٫۴٪ بود. در مقایسه با تاموکسیفن، لتروزول خطر رویدادی را که دورهٔ بقای بدون بیماری را پایان می‌دهد به‌طور معناداری کاهش داد (نسبت خطر ۰٫۸۱؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۷۰ تا ۰٫۹۳؛ P=۰٫۰۰۳)، به‌ویژه خطر عود دوردست را (نسبت خطر ۰٫۷۳؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۶۰ تا ۰٫۸۸؛ P=۰٫۰۰۱). ترومبوآمبولی، سرطان آندومتر و خونریزی واژینال در گروه تاموکسیفن شایع‌تر بود. زنانی که لتروزول دریافت کردند بروز بالاتری از رویدادهای استخوانی و قلبی و هیپرکلسترولمی داشتند.

نتیجه‌گیری

در زنان یائسه مبتلا به سرطان سینهٔ پاسخ‌دهنده به هورمون، درمان کمکی با لتروزول در مقایسه با تاموکسیفن خطر عود بیماری، به‌ویژه در نقاط دوردست، را کاهش داد. (شمارهٔ ClinicalTrials.gov: NCT00004205.)