کارآزمایی بالینیفاز ۲سرطان‌های خون (لوسمی، لنفوم و میلوم)لوسمی (سرطان خون)

رژیم کودکان برای نوجوانان بزرگ‌تر و جوانان مبتلا به لوسمی لنفوبلاستیک حاد: نتایج CALGB 10403

Blood · ۲۰۱۹۳۱۸ بیمار ثبت‌نام‌شده؛ ۲۹۵ بیمار واجد شرایط و قابل ارزیابی پاسخ

A pediatric regimen for older adolescents and young adults with acute lymphoblastic leukemia: results of CALGB 10403Stock W, Luger SM, Advani AS, et al. Blood. 2019. 133:1548-1559

نوع مطالعه: کارآزمایی بالینی
نام مطالعه: CALGB 10403
فاز: فاز ۲
طراحی: مطالعه آینده‌نگر تک‌گروهی چندمرکزی (Alliance/CALGB)، با دوز و برنامه یکسان با مطالعه COG AALL0232 و اجراشده توسط تیم‌های درمانی بزرگسالان
حجم نمونه: ۳۱۸ بیمار ثبت‌نام‌شده؛ ۲۹۵ بیمار واجد شرایط و قابل ارزیابی پاسخ
منبع: Blood · ۲۰۱۹
شناسه کارآزمایی: NCT00558519

به زبان ساده

در این مطالعه، نوجوانان و جوانان ۱۷ تا ۳۹ ساله مبتلا به لوسمی لنفوبلاستیک حاد با همان برنامه‌ای درمان شدند که برای کودکان به کار می‌رود، ولی توسط پزشکان بزرگسالان. درمان ایمن بود و مدت ماندن بدون بیماری بیش از دو برابر بیماران مشابه در گذشته شد؛ سه سال پس از شروع، حدود ۷ نفر از هر ۱۰ بیمار زنده بودند. چاقی و نوعی تغییر ژنی به نام «شبه‌فیلادلفیا» با نتیجه بدتر همراه بود.

نتایج کلیدی

۷۸٫۱ ماه

میانه بقای بدون رویداد

فاصله اطمینان ۹۵٪: ۴۱٫۸ تا دست‌نیافته؛ بیش از دو برابر شاهد تاریخی با ۳۰ ماه (۲۲ تا ۳۸ ماه)

۵۹٪

بقای بدون رویداد ۳ ساله

فاصله اطمینان ۹۵٪: ۵۴٪ تا ۶۵٪

۷۳٪

بقای کلی ۳ ساله

فاصله اطمینان ۹۵٪: ۶۸٪ تا ۷۸٪؛ میانه بقای کلی به دست نیامد

۳٪

مرگ‌ومیر مرتبط با درمان

فقط ۲ مرگ پس از دستیابی به بهبودی

داروهای این مطالعه:دوکسوروبیسین (آدریامایسین)سیکلوفسفامید (اندوکسان)

کارت دوز و برنامه درمان

رژیم کودکان در نوجوانان و جوانان (CALGB ۱۰۴۰۳؛ برابر یک بازوی COG AALL0232)

ALL تازه‌تشخیص Ph منفی (B یا T) در بیماران ۱۷ تا ۳۹ ساله، ECOG ۰ تا ۲در صفحه «لوسمی (سرطان خون)» · رژیم‌ها و دوز در ALL فیلادلفیا منفی

ALL تازه‌تشخیص Ph منفی (B یا T) در بیماران ۱۷ تا ۳۹ ساله، ECOG ۰ تا ۲

دارو	دوز	روش	زمان تجویز
القا (دوره I)
پردنیزون	۶۰ میلی‌گرم/مترمربع در روز در ۲ دوز منقسم	خوراکی یا وریدی	روز ۱ تا ۲۸
وینکریستین	۱٫۵ میلی‌گرم/مترمربع (حداکثر ۲ میلی‌گرم)	وریدی	روز ۱، ۸، ۱۵ و ۲۲
دانوروبیسین	۲۵ میلی‌گرم/مترمربع	وریدی	روز ۱، ۸، ۱۵ و ۲۲
پگ‌آسپاراژیناز	۲۵۰۰ واحد/مترمربع	عضلانی یا وریدی	روز ۴
سیتارابین داخل نخاعی؛ متوترکسات داخل نخاعی	سیتارابین ۷۰ میلی‌گرم؛ متوترکسات ۱۵ میلی‌گرم	داخل نخاعی	سیتارابین روز ۱؛ متوترکسات روز ۸ و ۲۹ (در CNS3 روز ۱۵ و ۲۲ نیز)
نگه‌دارنده (دوره‌های ۱۲ هفته‌ای)
وینکریستین	۱٫۵ میلی‌گرم/مترمربع (حداکثر ۲ میلی‌گرم)	وریدی	روز ۱، ۲۹ و ۵۷
نگه‌دارنده
دگزامتازون	۶ میلی‌گرم/مترمربع در روز در ۲ دوز منقسم	خوراکی یا وریدی	روز ۱ تا ۵، ۲۹ تا ۳۳ و ۵۷ تا ۶۱
مرکاپتوپورین	۷۵ میلی‌گرم/مترمربع در روز	خوراکی	روز ۱ تا ۸۴
متوترکسات	۲۰ میلی‌گرم/مترمربع هفتگی	خوراکی	روز ۸، ۱۵، ۲۲، ۲۹، ۳۶، ۴۳، ۵۰، ۵۷، ۶۴، ۷۱ و ۷۸ (روز ۲۹ در ۴ دوره اول حذف می‌شود)
متوترکسات	۱۵ میلی‌گرم	داخل نخاعی	روز ۱ (در ۴ دوره اول روز ۲۹ نیز)

طول هر دوره: القا ۲۸ روزه؛ نگه‌دارنده دوره‌های ۱۲ هفته‌ای
مدت درمان: القا ← تحکیم ← نگه‌دارنده موقت ← تشدید تأخیری ← نگه‌دارنده تا ۳ سال (مردان) یا ۲ سال (زنان) از شروع نگه‌دارنده موقت

در القا آلوپورینول ۳۰۰ میلی‌گرم در روز. تحکیم (دوره II): سیکلوفسفامید ۱۰۰۰ میلی‌گرم/مترمربع روز ۱ و ۲۹؛ سیتارابین ۷۵ میلی‌گرم/مترمربع وریدی یا زیرجلدی روز ۱ تا ۴، ۸ تا ۱۱، ۲۹ تا ۳۲ و ۳۶ تا ۳۹؛ مرکاپتوپورین ۶۰ میلی‌گرم/مترمربع روز ۱ تا ۱۴ و ۲۹ تا ۴۲؛ وینکریستین روز ۱۵، ۲۲، ۴۳ و ۵۰؛ پگ‌آسپاراژیناز ۲۵۰۰ واحد/مترمربع روز ۱۵ و ۴۳؛ متوترکسات داخل نخاعی روز ۱، ۸، ۱۵ و ۲۲. نگه‌دارنده موقت (دوره III): متوترکسات وریدی با شروع ۱۰۰ میلی‌گرم/مترمربع و افزایش ۵۰ میلی‌گرم/مترمربع در هر دوز (روز ۱، ۱۱، ۲۱، ۳۱ و ۴۱)، پگ‌آسپاراژیناز روز ۲ و ۲۲ و متوترکسات داخل نخاعی روز ۱ و ۳۱. تشدید تأخیری (دوره IV): وینکریستین روز ۱، ۸، ۴۳ و ۵۰؛ دگزامتازون ۱۰ میلی‌گرم/مترمربع در روز، روزهای ۱ تا ۷ و ۱۵ تا ۲۱؛ پگ‌آسپاراژیناز روز ۴ (یا ۵ یا ۶) و ۴۳؛ سیکلوفسفامید ۱۰۰۰ میلی‌گرم/مترمربع روز ۲۹؛ سیتارابین ۷۵ میلی‌گرم/مترمربع روز ۲۹ تا ۳۲ و ۳۶ تا ۳۹؛ تیوگوانین ۶۰ میلی‌گرم/مترمربع روز ۲۹ تا ۴۲؛ متوترکسات داخل نخاعی روز ۱، ۲۹ و ۳۶. در T-ALL پرتو پیشگیرانه جمجمه ۲۴ گری در نخستین دوره نگه‌دارنده و در درگیری CNS هنگام تشخیص ۱۸ گری. دوزها از شکل ۱ مقاله برداشته شده است؛ برای جزئیات کامل (اصلاح دوز و پایش) پروتکل کامل به کار رود.

در صفحه «لوسمی (سرطان خون)» · رژیم‌ها و دوز در ALL فیلادلفیا منفی

دوزها مطابق پروتکل کارآزمایی، رهنمود یا برچسب رسمی دارو (منبع در یادداشت هر رژیم) است. پیش از تجویز، شمارش سلول‌های خون، عملکرد کلیه و کبد، تداخلات دارویی و شرایط بیمار را بررسی کنید و دوز را بر اساس برچسب دارو تعدیل کنید.

گروه‌های درمانی و رژیم دارویی

۱رژیم کودکان (برابر COG AALL0232)

دوره‌ها به ترتیب (طبق ClinicalTrials.gov NCT00558519): القا: سیتارابین داخل نخاعی روز ۱؛ وین‌کریستین وریدی روز ۱، ۸، ۱۵ و ۲۲؛ پردنیزون خوراکی یا وریدی دو بار در روز، روز ۱ تا ۲۸؛ دانوروبیسین وریدی روز ۱، ۸، ۱۵ و ۲۲؛ پگ‌آسپاراژیناز وریدی یا عضلانی روز ۴، ۵ یا ۶؛ متوترکسات داخل نخاعی روز ۸ و ۲۹ (در CNS3 روز ۱۵ و ۲۲ نیز)؛ نمونه مغز استخوان روز ۲۹ برای پاسخ و MRD، و در صورت پاسخ ناکافی (M2) القای تمدیدشده. تحکیم: سیکلوفسفامید وریدی روز ۱ و ۲۹؛ سیتارابین وریدی یا زیرجلدی روز ۱ تا ۴، ۸ تا ۱۱، ۲۹ تا ۳۲ و ۳۶ تا ۳۹؛ مرکاپتوپورین خوراکی روز ۱ تا ۱۴ و ۲۹ تا ۴۲؛ وین‌کریستین روز ۱۵، ۲۲، ۴۳ و ۵۰؛ پگ‌آسپاراژیناز روز ۱۵ و ۴۳؛ متوترکسات داخل نخاعی. نگه‌دارنده موقت: وین‌کریستین و متوترکسات وریدی به روش کاپیزی روز ۱، ۱۱، ۲۱، ۳۱ و ۴۱؛ پگ‌آسپاراژیناز روز ۲ و ۲۲؛ متوترکسات داخل نخاعی روز ۱ و ۳۱. تشدید تأخیری: وین‌کریستین، دگزامتازون، دوکسوروبیسین، پگ‌آسپاراژیناز، سیکلوفسفامید، سیتارابین، تیوگوانین و متوترکسات داخل نخاعی. نگه‌دارنده (دوره‌های ۱۲ هفته‌ای): وین‌کریستین روز ۱، ۲۹ و ۵۷؛ دگزامتازون دو بار در روز، روز ۱ تا ۵، ۲۹ تا ۳۳ و ۵۷ تا ۶۱؛ مرکاپتوپورین خوراکی روز ۱ تا ۸۴؛ متوترکسات خوراکی هفتگی و متوترکسات داخل نخاعی؛ تا ۲ سال (زنان) یا ۳ سال (مردان) از شروع نگه‌دارنده موقت. پرتودرمانی جمجمه در درگیری CNS3 و در T-ALL، و پرتودرمانی بیضه در درگیری بیضه، در نخستین دوره نگه‌دارنده. جزئیات دوز در متن کامل مقاله.

منبع جزئیات رژیم درمانی: ClinicalTrials.gov NCT00558519 (برنامه دوره‌ها، روزها و راه تجویز، بدون دوز)؛ دوزها در متن کامل مقاله

دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.

جمعیت مطالعه

نوجوانان بزرگ‌تر و جوانان مبتلا به لوسمی لنفوبلاستیک حاد تازه‌تشخیص از رده پیش‌ساز B یا T، ثبت‌نام‌شده از ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۲؛ میانه سن ۲۴ سال (دامنه ۱۷ تا ۳۹ سال). طبق ثبت ClinicalTrials.gov: سن ۱۶ تا ۳۹ سال، ECOG ‏۰ تا ۲، بدون درمان قبلی جز کورتیکواستروئید یا هیدروکسی‌اوره محدود و یک دوز سیتارابین داخل نخاعی؛ ALL فیلادلفیا مثبت، لوسمی نوع بورکیت و سندرم داون خارج شدند.

نقاط پایانی

طبق ClinicalTrials.gov: میزان بهبودی کامل در پایان القا، بقای بدون رویداد، بقای بدون بیماری، بقای کلی و تعداد بیماران با دست‌کم یک عارضه درجه ۳ یا بالاتر که دست‌کم احتمالاً با درمان مرتبط بود. بقای بدون رویداد از ثبت‌نام تا نخستین مورد از این رویدادها سنجیده شد: نرسیدن به پاسخ مغز استخوان تا روز ۶۰، مرگ، عود در هر محل یا بدخیمی دوم.

ایمنی و عوارض

به‌کارگیری رژیم کودکان ایمن بود: مرگ‌ومیر کلی مرتبط با درمان ۳٪ بود و فقط ۲ مرگ پس از بهبودی رخ داد. جزئیات عوارض درجه ۳ یا بالاتر در متن کامل مقاله.

اهمیت بالینی و جایگاه در رهنمودها

این مطالعه نشان داد که تیم‌های درمانی بزرگسالان می‌توانند رژیم کامل کودکان را با ایمنی و اثربخشی در بیماران تا ۴۰ سال به کار ببرند؛ نویسندگان آن را استاندارد درمانی تازه‌ای برای نوجوانان و جوانان مبتلا به ALL دانستند که پژوهش‌های بعدی بر پایه آن ساخته می‌شود.

ترجمه فارسی چکیده مقاله

پیش‌زمینه

مطالعه‌های گذشته‌نگر نشان داده‌اند که نوجوانان بزرگ‌تر و جوانان (AYA) مبتلا به لوسمی لنفوبلاستیک حاد (ALL)، وقتی با رژیم ALL کودکان و توسط تیم‌های درمانی کودکان درمان می‌شوند، بقای بهتری دارند.

روش‌ها

برای بررسی امکان‌پذیری و اثربخشی به‌کارگیری رژیم درمانی کودکان توسط تیم‌های درمانی بزرگسالان در بیماران AYA مبتلا به ALL تازه‌تشخیص، مطالعه‌ای آینده‌نگر به نام CALGB 10403 انجام دادیم که دوزها و برنامه آن با مطالعه گروه انکولوژی کودکان (Children's Oncology Group) به نام AALL0232 یکسان بود. از ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۲، ۳۱۸ بیمار ثبت‌نام شدند که ۲۹۵ نفر از آنان واجد شرایط و قابل ارزیابی از نظر پاسخ بودند.

نتایج

میانه سن ۲۴ سال (دامنه ۱۷ تا ۳۹ سال) بود. به‌کارگیری رژیم کودکان ایمن بود؛ مرگ‌ومیر کلی مرتبط با درمان ۳٪ بود و فقط ۲ مرگ پس از بهبودی رخ داد. میانه بقای بدون رویداد (EFS) ‏۷۸٫۱ ماه (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۴۱٫۸ تا دست‌نیافته) بود، یعنی بیش از دو برابر شاهد تاریخی با ۳۰ ماه (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۲۲ تا ۳۸ ماه)؛ EFS سه‌ساله ۵۹٪ (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۵۴٪ تا ۶۵٪) بود. میانه بقای کلی (OS) به دست نیامد. OS سه‌ساله برآوردشده ۷۳٪ (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۶۸٪ تا ۷۸٪) بود. عوامل خطر پیش از درمان که با نتایج بدتر درمان همراه بودند، چاقی و وجود امضای بیانی ژنی شبه‌فیلادلفیا بودند.

نتیجه‌گیری

به‌کارگیری رژیم کودکان در نوجوانان و جوانان مبتلا به ALL تا سن ۴۰ سال امکان‌پذیر و مؤثر بود و در مقایسه با شاهدهای تاریخی به بقای بهتری انجامید. CALGB 10403 را می‌توان استاندارد درمانی تازه‌ای دانست که برای بهتر کردن بقای نوجوانان و جوانان مبتلا به ALL می‌توان بر پایه آن پیش رفت. (این کارآزمایی با شماره NCT00558519 در www.clinicaltrials.gov ثبت شده است.)

محدودیت‌ها

مطالعه تک‌گروهی بود و برتری آن فقط در مقایسه با شاهدهای تاریخی سنجیده شد. بیماران فیلادلفیا مثبت و مبتلایان به سندرم داون وارد نشدند (ClinicalTrials.gov). دوزهای دقیق در چکیده و ثبت ClinicalTrials.gov نیامده است و باید از متن کامل مقاله و پروتکل برداشته شود.

مقاله اصلی (DOI)PubMed ClinicalTrials.gov

ترجمه و خلاصه فارسی توسط تیم تحریریه بر اساس مقاله منتشرشده تهیه شده است. متن اصلی و کامل مقاله مرجع نهایی است.