گزارش جدیدتری از این مطالعه منتشر شده است: شیمی‌هورمون‌درمانی در سرطان پروستات متاستاتیک حساس به هورمون: تحلیل بقای بلندمدت کارآزمایی تصادفی فاز ۳ (۲۰۱۸)
این مطالعه نشان داد که اگر در مردان مبتلا به سرطان پروستات منتشر، همزمان با شروع هورمون‌درمانی شش دوره شیمی‌درمانی با دوستاکسل داده شود، به‌طور میانگین بیش از یک سال به عمر بیماران افزوده می‌شود. بیشترین سود در بیمارانی دیده شد که حجم بیماری بالایی داشتند.
سرطان پروستات متاستاتیک حساس به هورمون (خارج از برچسب FDA)
| دارو | دوز | روش | زمان تجویز |
|---|---|---|---|
| دوستاکسل | ۷۵ میلی‌گرم/مترمربع | وریدی | روز ۱، هر ۲۱ روز |
| درمان محرومیت از آندروژن (ADT) | طبق برنامه | پیوسته |
دوز از کارآزمایی CHAARTED. در ARASENS دارولوتامید ۶۰۰ میلی‌گرم دو بار در روز به ADT و دوستاکسل افزوده شد.
دوزها مطابق پروتکل کارآزمایی، رهنمود یا برچسب رسمی دارو (منبع در یادداشت هر رژیم) است. پیش از تجویز، شمارش سلول‌های خون، عملکرد کلیه و کبد، تداخلات دارویی و شرایط بیمار را بررسی کنید و دوز را بر اساس برچسب دارو تعدیل کنید.
ADT (آگونیست یا آنتاگونیست LHRH یا اخته‌سازی جراحی) همراه دوستاکسل ۷۵ میلی‌گرم/مترمربع وریدی طی ۱ ساعت روز ۱ هر ۳ هفته (۲۱ روز) برای ۶ دوره، با پیش‌دارو دگزامتازون خوراکی ۸ میلی‌گرم ۱۲، ۳ و ۱ ساعت پیش از تزریق؛ پردنیزون روزانه الزامی نبود و فاکتور رشد به صلاحدید پزشک بود.
ADT (آگونیست یا آنتاگونیست LHRH یا اخته‌سازی جراحی) به‌تنهایی.
منبع جزئیات رژیم درمانی: متن کامل مقاله (PMC4562797) و ClinicalTrials.gov NCT00309985
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
۷۹۰ مرد با سرطان پروستات متاستاتیک حساس به هورمون که ADT را حداکثر ۱۲۰ روز پیش از تصادفی‌سازی (بدون شواهد پیشرفت) آغاز کرده بودند؛ وضعیت عملکردی ECOG ۰ تا ۲ (۲ فقط اگر ناشی از سرطان باشد)، نوتروفیل ≥۱۵۰۰، پلاکت ≥۱۰۰ هزار، بیلی‌روبین ≤ حد بالای طبیعی، ALT ≤۲٫۵ برابر حد بالا، کلیرانس کراتینین ≥۳۰ میلی‌لیتر/دقیقه. ADT ادجوانت قبلی (حداکثر ۲۴ ماه و پایان‌یافته دست‌کم ۱۲ ماه پیش) مجاز بود. طبقه‌بندی بر اساس حجم بیماری؛ حجم بالا = متاستاز احشایی یا ۴ ضایعه استخوانی یا بیشتر که دست‌کم یکی خارج از ستون مهره‌ها و لگن باشد.
پیامد اصلی: بقای کلی (فرضیه: افزایش ۳۳٫۳ درصدی میانه بقای کلی). پیامدهای ثانویه: زمان تا پیشرفت بیوشیمیایی، علامتی یا رادیوگرافیک؛ پاسخ PSA.
در گروه ترکیبی: نوتروپنی تب‌دار درجه ۳ یا ۴ در ۶٫۲٪، عفونت همراه نوتروپنی درجه ۳ یا ۴ در ۲٫۳٪ و نوروپاتی حسی و حرکتی درجه ۳ هر کدام در ۰٫۵٪.
CHAARTED (همراه با STAMPEDE) پایه «تشدید درمان» در mHSPC شد و دوران ADT به‌تنهایی را پایان داد. امروزه دوستاکسل بیشتر به‌صورت بخشی از درمان سه‌گانه (ADT + دوستاکسل + آبیراترون یا دارولوتامید) در بیماری با حجم بالا به کار می‌رود.
درمان محرومیت از آندروژن (ADT) از دهه ۱۹۴۰ ستون اصلی درمان سرطان پروستات متاستاتیک بوده است. ما بررسی کردیم که آیا درمان همزمان با ADT و دوستاکسل به بقای کلی طولانی‌تری نسبت به ADT به‌تنهایی می‌انجامد.
مردان مبتلا به سرطان پروستات متاستاتیک حساس به هورمون را به دریافت ADT همراه دوستاکسل (با دوز ۷۵ میلی‌گرم بر متر مربع سطح بدن هر ۳ هفته برای شش دوره) یا ADT به‌تنهایی تخصیص دادیم. هدف اصلی آزمودن این فرضیه بود که میانه بقای کلی در بیمارانی که دوستاکسل را در اوایل درمان همراه ADT دریافت می‌کنند ۳۳٫۳٪ طولانی‌تر از بیمارانی است که ADT به‌تنهایی دریافت می‌کنند.
در مجموع ۷۹۰ بیمار (میانه سنی ۶۳ سال) تصادفی‌سازی شدند. پس از میانه پیگیری ۲۸٫۹ ماه، میانه بقای کلی با ADT همراه دوستاکسل (درمان ترکیبی) ۱۳٫۶ ماه طولانی‌تر از ADT به‌تنهایی بود (۵۷٫۶ ماه در برابر ۴۴٫۰ ماه؛ نسبت خطر مرگ در گروه ترکیبی ۰٫۶۱؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۴۷ تا ۰٫۸۰؛ P<0.001). میانه زمان تا پیشرفت بیوشیمیایی، علامتی یا رادیوگرافیک در گروه ترکیبی ۲۰٫۲ ماه در مقایسه با ۱۱٫۷ ماه در گروه ADT به‌تنهایی بود (نسبت خطر ۰٫۶۱؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۵۱ تا ۰٫۷۲؛ P<0.001). میزان دستیابی به سطح آنتی‌ژن اختصاصی پروستات کمتر از ۰٫۲ نانوگرم در میلی‌لیتر در ۱۲ ماه، ۲۷٫۷٪ در گروه ترکیبی در برابر ۱۶٫۸٪ در گروه ADT به‌تنهایی بود (P<0.001). در گروه ترکیبی، میزان نوتروپنی تب‌دار درجه ۳ یا ۴ برابر ۶٫۲٪، میزان عفونت همراه نوتروپنی درجه ۳ یا ۴ برابر ۲٫۳٪ و میزان نوروپاتی حسی درجه ۳ و نوروپاتی حرکتی درجه ۳ برابر ۰٫۵٪ بود.
شش دوره دوستاکسل در آغاز ADT برای سرطان پروستات متاستاتیک به بقای کلی به‌طور معنی‌دار طولانی‌تری نسبت به ADT به‌تنهایی انجامید. (با حمایت مالی مؤسسه ملی سرطان آمریکا و دیگران؛ شماره ClinicalTrials.gov: NCT00309985.)
کارآزمایی باز بود؛ سود عمدتاً در بیماری با حجم بالا متمرکز بود (تحلیل زیرگروهی)؛ گروه کنترل ADT به‌تنهایی است که امروزه دیگر استاندارد نیست.
ترجمه و خلاصه فارسی توسط تیم تحریریه بر اساس مقاله منتشرشده تهیه شده است. متن اصلی و کامل مقاله مرجع نهایی است.
برای جستجو تایپ کنید...