در این مطالعه بزرگ، به بیماران مبتلا به لوسمی لنفوسیتی مزمن که هنوز درمان نشده بودند و وضعیت جسمی مناسبی داشتند، یا دو داروی شیمی‌درمانی (فلودارابین و سیکلوفسفامید) یا همین دو دارو به‌همراه ریتوکسیماب داده شد. افزودن ریتوکسیماب باعث شد بیماران مدت طولانی‌تری بدون پیشرفت بیماری بمانند و بقای کلی آن‌ها نیز بهتر شود. در عوض، کاهش شدیدتر تعداد گلبول‌های سفید خون بیشتر دیده شد، اما عفونت‌های شدید بیشتر نشد.
لوسمی لنفوسیتی مزمن، بیماران سرحال بدون درمان قبلی
| دارو | دوز | روش | زمان تجویز |
|---|---|---|---|
| فلودارابین | ۲۵ میلی‌گرم/مترمربع در روز | وریدی | روزهای ۱ تا ۳ |
| سیکلوفسفامید | ۲۵۰ میلی‌گرم/مترمربع در روز | وریدی | روزهای ۱ تا ۳ |
| ریتوکسیماب | ۳۷۵ میلی‌گرم/مترمربع (روز ۰ دوره ۱)، سپس ۵۰۰ میلی‌گرم/مترمربع (روز ۱ دوره‌های ۲ تا ۶) | وریدی |
دوزها از کارآزمایی CLL8.
لوسمی لنفوسیتی مزمن CD20 مثبت، درمان‌نشده یا درمان‌شده قبلی
| دارو | دوز | روش | زمان تجویز |
|---|---|---|---|
| دوره ۱ | |||
| ریتوکسیماب | ۳۷۵ میلی‌گرم/مترمربع | انفوزیون وریدی | یک روز پیش از شروع FC |
| دوره ۲ تا ۶ | |||
| ریتوکسیماب | ۵۰۰ میلی‌گرم/مترمربع | انفوزیون وریدی | روز ۱ |
| فلودارابین + سیکلوفسفامید | ۲۵ میلی‌گرم/مترمربع/روز + ۲۵۰ میلی‌گرم/مترمربع/روز | وریدی | روز ۱ تا ۳ |
پروفیلاکسی پنوموسیستیس و هرپس در طول درمان و تا ۱۲ ماه پس از آن در صورت لزوم. در تحلیل‌های اکتشافی، در بیماران بالای ۷۰ سال سودی از افزودن ریتوکسیماب به FC نشان داده نشد.
در صفحه «ریتوکسیماب (ریتوکسان/مب‌ترا)» · رژیم‌های ترکیبی و فرم زیرجلدی (برچسب FDA)
دوزها مطابق پروتکل کارآزمایی، رهنمود یا برچسب رسمی دارو (منبع در یادداشت هر رژیم) است. پیش از تجویز، شمارش سلول‌های خون، عملکرد کلیه و کبد، تداخلات دارویی و شرایط بیمار را بررسی کنید و دوز را بر اساس برچسب دارو تعدیل کنید.
شش دوره فلودارابین (Fludarabine) وریدی ۲۵ میلی‌گرم بر مترمربع در روز و سیکلوفسفامید (Cyclophosphamide) ۲۵۰ میلی‌گرم بر مترمربع در روز در سه روز اول هر دوره ۲۸ روزه، به‌همراه ریتوکسیماب (Rituximab) با دوز ۳۷۵ میلی‌گرم بر مترمربع در روز ۰ دوره اول و ۵۰۰ میلی‌گرم بر مترمربع در روز ۱ دوره‌های دوم تا ششم.
شش دوره فلودارابین وریدی ۲۵ میلی‌گرم بر مترمربع در روز و سیکلوفسفامید ۲۵۰ میلی‌گرم بر مترمربع در روز در سه روز اول هر دوره ۲۸ روزه، بدون ریتوکسیماب.
منبع جزئیات رژیم درمانی: چکیده مقاله
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
بیماران درمان‌نشده (treatment-naive) و از نظر جسمی توانمند (physically fit)، در محدوده سنی ۳۰ تا ۸۱ سال، مبتلا به لوسمی لنفوسیتی مزمن (CLL) با بیان CD20.
نقطه پایانی اصلی: بقای بدون پیشرفت بیماری (PFS). تحلیل بر اساس قصد درمان (intention to treat) انجام شد. بقای کلی نیز گزارش شد.
نوتروپنی درجه ۳ و ۴ در گروه شیمی‌ایمنی‌درمانی شایع‌تر بود (۱۳۶ نفر [۳۴٪] از ۴۰۴ در برابر ۸۳ نفر [۲۱٪] از ۳۹۶؛ P<0.0001). لکوسیتوپنی درجه ۳ و ۴ نیز بیشتر بود (۹۷ نفر [۲۴٪] در برابر ۴۸ نفر [۱۲٪]؛ P<0.0001). سایر عوارض جانبی، از جمله عفونت‌های شدید، افزایش نیافت.
این کارآزمایی نشان داد افزودن ریتوکسیماب به فلودارابین و سیکلوفسفامید در خط اول درمان بیماران توانمند مبتلا به CLL، هم بقای بدون پیشرفت و هم بقای کلی را بهبود می‌دهد. نویسندگان نتیجه می‌گیرند که انتخاب درمان خط اول می‌تواند سیر طبیعی بیماری را تغییر دهد. وضعیت فعلی این رژیم در راهنماهای بالینی باید جداگانه بررسی شود.
بر پایه نتایج امیدوارکننده گزارش‌شده در چند کارآزمایی فاز ۲، بررسی کردیم که آیا افزودن آنتی‌بادی مونوکلونال ریتوکسیماب به شیمی‌درمانی خط اول با فلودارابین و سیکلوفسفامید، پیامد بیماران مبتلا به لوسمی لنفوسیتی مزمن را بهبود می‌دهد یا خیر.
بیماران درمان‌نشده و از نظر جسمی توانمند (سنین ۳۰ تا ۸۱ سال) مبتلا به لوسمی لنفوسیتی مزمن CD20 مثبت، با نسبت یک‌به‌یک به‌طور تصادفی برای دریافت شش دوره فلودارابین وریدی (۲۵ میلی‌گرم بر مترمربع در روز) و سیکلوفسفامید (۲۵۰ میلی‌گرم بر مترمربع در روز) در سه روز اول هر دوره درمانی ۲۸ روزه، با یا بدون ریتوکسیماب (۳۷۵ میلی‌گرم بر مترمربع در روز ۰ دوره اول و ۵۰۰ میلی‌گرم بر مترمربع در روز ۱ دوره‌های دوم تا ششم) در ۱۹۰ مرکز در ۱۱ کشور تخصیص یافتند. پژوهشگران و بیماران نسبت به تخصیص درمان که با رایانه ایجاد شده بود، کورسازی نشدند. نقطه پایانی اصلی بقای بدون پیشرفت (PFS) بود. تحلیل بر اساس قصد درمان انجام شد. این مطالعه در ClinicalTrials.gov با شماره NCT00281918 ثبت شده است.
۴۰۸ بیمار به گروه فلودارابین، سیکلوفسفامید و ریتوکسیماب (گروه شیمی‌ایمنی‌درمانی) و ۴۰۹ بیمار به گروه فلودارابین و سیکلوفسفامید (گروه شیمی‌درمانی) تخصیص یافتند؛ همه بیماران تحلیل شدند. سه سال پس از تصادفی‌سازی، ۶۵٪ از بیماران گروه شیمی‌ایمنی‌درمانی بدون پیشرفت بیماری بودند، در مقایسه با ۴۵٪ در گروه شیمی‌درمانی (نسبت خطر ۰٫۵۶ [فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۴۶ تا ۰٫۶۹]، P<0.0001)؛ به‌ترتیب ۸۷٪ در برابر ۸۳٪ زنده بودند (۰٫۶۷ [۰٫۴۸ تا ۰٫۹۲]؛ P=0.01). شیمی‌ایمنی‌درمانی بیشتر با نوتروپنی درجه ۳ و ۴ (۱۳۶ نفر [۳۴٪] از ۴۰۴ در برابر ۸۳ نفر [۲۱٪] از ۳۹۶؛ P<0.0001) و لکوسیتوپنی (۹۷ نفر [۲۴٪] در برابر ۴۸ نفر [۱۲٪]؛ P<0.0001) همراه بود. سایر عوارض جانبی، از جمله عفونت‌های شدید، افزایش نیافت. هشت مرگ (۲٪) مرتبط با درمان در گروه شیمی‌ایمنی‌درمانی و ده مرگ (۳٪) در گروه شیمی‌درمانی رخ داد.
شیمی‌ایمنی‌درمانی با فلودارابین، سیکلوفسفامید و ریتوکسیماب، بقای بدون پیشرفت و بقای کلی را در بیماران مبتلا به لوسمی لنفوسیتی مزمن بهبود می‌دهد. افزون بر این، نتایج نشان می‌دهند که انتخاب درمان خط اول اختصاصی، سیر طبیعی لوسمی لنفوسیتی مزمن را تغییر می‌دهد.
F Hoffmann-La Roche.
مطالعه باز بود و پژوهشگران و بیماران نسبت به تخصیص درمان کورسازی نشدند. جمعیت مطالعه محدود به بیماران درمان‌نشده و از نظر جسمی توانمند بود و یافته‌ها به بیماران ناتوان‌تر قابل تعمیم نیست. مطالعه با حمایت مالی شرکت F Hoffmann-La Roche انجام شد.
این خلاصه و ترجمه بر اساس چکیده منتشرشده مقاله (PubMed) تهیه شده است؛ برای جزئیات کامل، به‌ویژه دوزها و نتایج فرعی، به متن کامل مقاله مراجعه کنید.
برای جستجو تایپ کنید...