کارآزمایی بالینیفاز ۳سرطان‌های خون (لوسمی، لنفوم و میلوم)لوسمی (سرطان خون)

کارایی و ایمنی لوسپاترسپت در برابر اپوئتین آلفا در سندرم‌های میلودیسپلاستیک کم‌خطر وابسته به تزریق خون و بدون سابقه دریافت عوامل محرک اریتروپوئز (COMMANDS): تحلیل میانی یک کارآزمایی فاز ۳، باز، تصادفی‌شده و کنترل‌شده

Lancet · ۲۰۲۳۳۵۶ بیمار تصادفی‌شده (۱۷۸ لوسپاترسپت، ۱۷۸ اپوئتین آلفا)؛ ۳۰۱ بیمار در تحلیل میانی کارایی

Efficacy and safety of luspatercept versus epoetin alfa in erythropoiesis-stimulating agent-naive, transfusion-dependent, lower-risk myelodysplastic syndromes (COMMANDS): interim analysis of a phase 3, open-label, randomised controlled trialPlatzbecker U, Della Porta MG, Santini V, Zeidan AM, Komrokji RS, Shortt J, et al. Lancet. 2023. 402:373-385

گزارش جدیدتری از این مطالعه منتشر شده است: لوسپاترسپت در برابر اپوئتین آلفا در سندرم‌های میلودیسپلاستیک کم‌خطر وابسته به تزریق خون و بدون سابقه دریافت عوامل محرک اریتروپوئز (COMMANDS): تحلیل اصلی یک کارآزمایی فاز ۳، باز، تصادفی‌شده و کنترل‌شده (۲۰۲۴)

نوع مطالعه: کارآزمایی بالینی
نام مطالعه: COMMANDS
فاز: فاز ۳
طراحی: کارآزمایی تصادفی‌شده (۱:۱، اندازه بلوک ۴)، باز (open-label) و کنترل‌شده با داروی فعال (اپوئتین آلفا) در ۱۴۲ مرکز از ۲۶ کشور؛ گزارش تحلیل میانی از پیش تعیین‌شده
حجم نمونه: ۳۵۶ بیمار تصادفی‌شده (۱۷۸ لوسپاترسپت، ۱۷۸ اپوئتین آلفا)؛ ۳۰۱ بیمار در تحلیل میانی کارایی
منبع: Lancet · ۲۰۲۳
شناسه کارآزمایی: NCT03682536

به زبان ساده

بسیاری از بیماران مبتلا به MDS کم‌خطر به دلیل کم‌خونی به تزریق مکرر خون نیاز پیدا می‌کنند و درمان رایج اولیه برای آن‌ها داروهای محرک خون‌سازی مانند اپوئتین آلفاست. در این کارآزمایی، داروی تزریقی لوسپاترسپت (هر ۳ هفته یک بار، زیر پوست) با اپوئتین آلفا (هفته‌ای یک بار) در بیمارانی مقایسه شد که پیش‌تر این داروها را نگرفته بودند. در این تحلیل میانی، ۵۹٪ بیماران گروه لوسپاترسپت در برابر ۳۱٪ گروه اپوئتین آلفا دست‌کم ۱۲ هفته به تزریق خون نیاز نداشتند و هموگلوبین‌شان هم بالا رفت. عوارض شایع مرتبط با لوسپاترسپت خستگی، ضعف، تهوع، تنگی نفس، فشار خون بالا و سردرد بود. درباره مناسب بودن این درمان برای خودتان با پزشک‌تان مشورت کنید.

نتایج کلیدی

۵۹٪ در برابر ۳۱٪

پیامد اصلی: بی‌نیازی از تزریق گلبول قرمز ≥۱۲ هفته همراه با افزایش میانگین هموگلوبین ≥۱٫۵ گرم در دسی‌لیتر (هفته‌های ۱ تا ۲۴)

۸۶ از ۱۴۷ در برابر ۴۸ از ۱۵۴ بیمار؛ تفاوت خطر مشترک در میزان پاسخ ۲۶٫۶ (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۱۵٫۸ تا ۳۷٫۴)؛ p<0.0001

۴۲ در برابر ۲۷ هفته

میانه مدت مواجهه با درمان

دامنه میان‌چارکی ۲۰ تا ۷۳ در برابر ۱۹ تا ۵۵ هفته

۳۰۱ از ۳۵۶ بیمار تصادفی‌شده

جمعیت تحلیل میانی کارایی

۱۴۷ لوسپاترسپت و ۱۵۴ اپوئتین آلفا؛ بیمارانی که ۲۴ هفته درمان را کامل کرده یا زودتر قطع کرده بودند

۶ عارضه با لوسپاترسپت؛ هیچ عارضه‌ای با اپوئتین آلفا

عوارض مشکوک به ارتباط با درمان (در ۳٪ بیماران یا بیشتر)

خستگی، آستنی، تهوع، تنگی نفس، فشار خون بالا و سردرد؛ شایع‌ترین آن‌ها در ۵٪ بیماران

۱ بیمار

مرگ مرتبط با لوسپاترسپت

پس از تشخیص لوسمی میلوئیدی حاد (AML)؛ پس از ۴۴ روز درمان

کارت دوز و برنامه درمان

اپوئتین آلفا

MDS کم‌خطر با هموگلوبین ≤۱۰ گرم/دسی‌لیتر و نیاز کم یا متوسط به تزریق؛ پاسخ محتمل‌تر با EPO سرم ≤۵۰۰ واحد در لیترطول هر دوره: هفتگیدر صفحه «سندرم میلودیسپلاستیک (MDS): طبقه‌بندی ۲۰۲۲، IPSS-R و IPSS-M و درمان بر اساس ریسک» · درمان کم‌خونی و آهن‌زدایی در MDS کم‌خطر

MDS کم‌خطر با هموگلوبین ≤۱۰ گرم/دسی‌لیتر و نیاز کم یا متوسط به تزریق؛ پاسخ محتمل‌تر با EPO سرم ≤۵۰۰ واحد در لیتر

دارو	دوز	روش	زمان تجویز
اپوئتین آلفا	۴۵۰ واحد/کیلوگرم یک بار در هفته (در COMMANDS افزایش تا ۱۰۵۰ واحد/کیلوگرم؛ حداکثر کل ۸۰٬۰۰۰ واحد)	زیرجلدی	هفتگی

طول هر دوره: هفتگی
مدت درمان: ارزیابی پاسخ تا هفته ۲۴؛ ادامه در پاسخ‌دهندگان

در EPOANE دوز بر اساس هموگلوبین هفتگی افزایش یا کاهش می‌یافت و در هموگلوبین بیش از ۱۲ گرم/دسی‌لیتر کاهش یا قطع می‌شد؛ دوز و سقف افزایش از COMMANDS است. هشدار جعبه‌ای ESA: کمترین دوز مؤثر. مدل پیش‌بینی پاسخ با ترکیب اریتروپویتین و G-CSF ساخته شده است.

در صفحه «سندرم میلودیسپلاستیک (MDS): طبقه‌بندی ۲۰۲۲، IPSS-R و IPSS-M و درمان بر اساس ریسک» · درمان کم‌خونی و آهن‌زدایی در MDS کم‌خطر

دوزها مطابق پروتکل کارآزمایی، رهنمود یا برچسب رسمی دارو (منبع در یادداشت هر رژیم) است. پیش از تجویز، شمارش سلول‌های خون، عملکرد کلیه و کبد، تداخلات دارویی و شرایط بیمار را بررسی کنید و دوز را بر اساس برچسب دارو تعدیل کنید.

گروه‌های درمانی و رژیم دارویی

۱لوسپاترسپت (luspatercept)

لوسپاترسپت (Luspatercept) زیرجلدی، یک بار هر ۳ هفته؛ دوز شروع ۱٫۰ میلی‌گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن، با امکان افزایش تدریجی تا ۱٫۷۵ میلی‌گرم/کیلوگرم (چکیده مقاله)؛ دست‌کم به مدت ۲۴ هفته (چکیده تحلیل اصلی، Lancet Haematol ۲۰۲۴).

جزئیات پروتکل (برچسب FDA، بخش ۱۴٫۲): دو مرحله افزایش دوز مجاز بود (به ۱٫۳۳ و سپس ۱٫۷۵ میلی‌گرم/کیلوگرم). دوز در صورت عارضه جانبی قطع موقت و سپس کاهش داده می‌شد، اگر هموگلوبین نسبت به دوره قبل ۲ گرم در دسی‌لیتر یا بیشتر افزایش می‌یافت کاهش داده می‌شد، و اگر هموگلوبین پیش از دوز ۱۲ گرم در دسی‌لیتر یا بیشتر بود قطع موقت می‌شد. همه بیماران بهترین مراقبت حمایتی، از جمله تزریق گلبول قرمز در صورت نیاز، دریافت کردند. درمان ۲۴ هفته انجام و کارایی در همان زمان ارزیابی شد؛ ادامه درمان پس از ۲۴ هفته بر اساس پاسخ به درمان و نبود پیشرفت بیماری اختیاری بود.

دوزبندی کنونی برچسب FDA برای MDS بدون سابقه ESA (بخش ۲٫۲، جدول ۳): شروع با ۱ میلی‌گرم/کیلوگرم زیرجلدی هر ۳ هفته. اگر پس از دست‌کم ۲ دوز متوالی (۶ هفته) در یک سطح دوز، بیمار بی‌نیاز از تزریق گلبول قرمز نشده باشد یا هموگلوبین کمتر از ۱۰ گرم در دسی‌لیتر با افزایش کمتر از ۱ گرم در دسی‌لیتر نسبت به دوز قبل داشته باشد، دوز به ۱٫۳۳ و سپس ۱٫۷۵ میلی‌گرم/کیلوگرم هر ۳ هفته افزایش می‌یابد؛ دوز نباید زودتر از هر ۶ هفته (۲ دوز) یا بیش از حداکثر ۱٫۷۵ میلی‌گرم/کیلوگرم افزایش یابد. دوز طوری تنظیم می‌شود که هموگلوبین در محدوده هدف ۱۰ تا ۱۲ گرم در دسی‌لیتر بماند؛ اگر هموگلوبین پیش از دوز، بدون تزریق، ۱۲ گرم در دسی‌لیتر یا بیشتر باشد، درمان قطع موقت و با رسیدن هموگلوبین به ۱۱ گرم در دسی‌لیتر یا کمتر با همان دوز از سر گرفته می‌شود. اگر هموگلوبین بدون تزریق در ۳ هفته بیش از ۲ گرم در دسی‌لیتر افزایش یابد، دوز یک سطح کاهش می‌یابد (۱٫۷۵ به ۱٫۳۳، ۱٫۳۳ به ۱، ۱ به ۰٫۸ و ۰٫۸ به ۰٫۶ میلی‌گرم/کیلوگرم؛ در دوز ۰٫۶ درمان قطع می‌شود). اگر پس از دست‌کم ۳ دوز متوالی (۹ هفته) با ۱٫۷۵ میلی‌گرم/کیلوگرم بار تزریق کاهش نیابد (از جمله بدون افزایش هموگلوبین نسبت به پایه)، درمان قطع می‌شود.

۲اپوئتین آلفا (گروه مقایسه)

اپوئتین آلفا (Epoetin alfa) زیرجلدی، یک بار در هفته؛ دوز شروع ۴۵۰ واحد بین‌المللی به ازای هر کیلوگرم وزن بدن، با امکان افزایش تدریجی تا ۱۰۵۰ واحد بین‌المللی/کیلوگرم (حداکثر دوز کل مجاز ۸۰٬۰۰۰ واحد بین‌المللی) (چکیده مقاله)؛ دست‌کم به مدت ۲۴ هفته (چکیده تحلیل اصلی). همه بیماران بهترین مراقبت حمایتی، از جمله تزریق گلبول قرمز در صورت نیاز، دریافت کردند (برچسب FDA، بخش ۱۴٫۲).

منبع جزئیات رژیم درمانی: چکیده مقاله (Lancet ۲۰۲۳)؛ مدت دست‌کم ۲۴ هفته از چکیده تحلیل اصلی (Lancet Haematol ۲۰۲۴)؛ جزئیات پروتکل و دوزبندی کنونی از برچسب FDA لوسپاترسپت (REBLOZYL، DailyMed؛ بخش‌های ۱۴٫۲ و ۲٫۲)

دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.

جمعیت مطالعه

بزرگسالان ۱۸ سال و بالاتر مبتلا به سندرم میلودیسپلاستیک (MDS) با خطر بسیار کم، کم یا متوسط بر اساس نظام بین‌المللی امتیازدهی پیش‌آگهی بازنگری‌شده (IPSS-R) که پیش‌تر عوامل محرک اریتروپوئز (ESA) دریافت نکرده بودند و به تزریق گلبول قرمز نیاز داشتند (۲ تا ۶ واحد گلبول قرمز متراکم در هر ۸ هفته، دست‌کم به مدت ۸ هفته بلافاصله پیش از تصادفی‌سازی). تصادفی‌سازی بر اساس بار تزریق گلبول قرمز در شروع مطالعه (کمتر از ۴ در برابر ۴ واحد یا بیشتر در ۸ هفته)، غلظت اریتروپویتین درون‌زاد سرم (۲۰۰ واحد در لیتر یا کمتر در برابر بیش از ۲۰۰ تا کمتر از ۵۰۰ واحد در لیتر) و وضعیت سیدروبلاست حلقوی (مثبت در برابر منفی) طبقه‌بندی شد. میانه سن ۷۴ سال (دامنه میان‌چارکی ۶۹ تا ۸۰)؛ ۵۶٪ مرد و ۴۴٪ زن.

طبق برچسب FDA (بخش ۱۴٫۲)، بیماران مبتلا به نئوپلاسم میلودیسپلاستیک/میلوپرولیفراتیو همراه با سیدروبلاست حلقوی و ترومبوسیتوز (MDS/MPN-RS-T) نیز واجد شرایط بودند.

نقاط پایانی

پیامد اصلی: بی‌نیازی از تزریق گلبول قرمز به مدت دست‌کم ۱۲ هفته همراه با افزایش همزمان میانگین هموگلوبین به میزان دست‌کم ۱٫۵ گرم در دسی‌لیتر (در هفته‌های ۱ تا ۲۴)، در جمعیت قصد درمان.

ایمنی: در همه بیمارانی که دست‌کم یک دوز از درمان مطالعه را دریافت کردند. سایر پیامدهای ثانویه در متن کامل مقاله آمده است.

ایمنی و عوارض

شایع‌ترین عوارض جانبی درجه ۳ یا ۴ پدیدآمده در حین درمان (در ۳٪ بیماران یا بیشتر) با لوسپاترسپت: فشار خون بالا، کم‌خونی، تنگی نفس، نوتروپنی، ترومبوسیتوپنی، پنومونی، کووید-۱۹، سندرم میلودیسپلاستیک و سنکوپ؛ و با اپوئتین آلفا: کم‌خونی، پنومونی، نوتروپنی، فشار خون بالا، اضافه‌بار آهن، پنومونی کووید-۱۹ و سندرم میلودیسپلاستیک (فراوانی هر عارضه در چکیده تحلیل میانی ذکر نشده است). شایع‌ترین عوارض مشکوک به ارتباط با درمان در گروه لوسپاترسپت (در ۳٪ بیماران یا بیشتر؛ شایع‌ترین آن‌ها در ۵٪) خستگی، آستنی (ضعف)، تهوع، تنگی نفس، فشار خون بالا و سردرد بودند؛ در گروه اپوئتین آلفا هیچ عارضه مشکوک به ارتباط با درمانی در ۳٪ بیماران یا بیشتر رخ نداد. یک مرگ پس از تشخیص لوسمی میلوئیدی حاد (AML) مرتبط با لوسپاترسپت در نظر گرفته شد (پس از ۴۴ روز درمان).

طبق برچسب FDA، فشار خون باید پیش از هر تزریق لوسپاترسپت کنترل شود و فشار خون بالای تازه یا تشدیدشده با داروهای ضدفشار خون درمان شود (بخش ۵٫۲). لوسپاترسپت ممکن است به جنین آسیب برساند؛ زنان در سن باروری باید از این خطر آگاه شوند و از روش مؤثر پیشگیری از بارداری استفاده کنند (بخش ۵٫۴).

اهمیت بالینی و جایگاه در رهنمودها

این تحلیل میانی از پیش تعیین‌شده نشان داد که در بیماران مبتلا به MDS کم‌خطر وابسته به تزریق که پیش‌تر ESA دریافت نکرده بودند، لوسپاترسپت در مقایسه با اپوئتین آلفا (درمان استاندارد کم‌خونی در بیشتر این بیماران) نسبت بیماران دارای بی‌نیازی از تزریق همراه با افزایش هموگلوبین را تقریباً دو برابر کرد (۵۹٪ در برابر ۳۱٪). طبق برچسب FDA لوسپاترسپت (REBLOZYL، بخش ۱۴٫۲)، کارایی این دارو در کم‌خونی بزرگسالان مبتلا به MDS بدون سابقه ESA در زمان همین تحلیل میانی COMMANDS ثابت شد؛ اندیکاسیون مربوط در برچسب (بخش ۱٫۲): درمان کم‌خونی بدون مصرف قبلی ESA در بزرگسالان مبتلا به MDS با خطر بسیار کم تا متوسط که ممکن است به تزریق منظم گلبول قرمز نیاز داشته باشند. تحلیل اصلی با ۳۶۳ بیمار، این یافته‌ها را تأیید کرد (۶۰٪ در برابر ۳۵٪؛ کارت «COMMANDS (تحلیل اصلی)»).

ترجمه فارسی چکیده مقاله

پیش‌زمینه

عوامل محرک اریتروپوئز (ESA) درمان استاندارد کم‌خونی در بیشتر بیماران مبتلا به سندرم‌های میلودیسپلاستیک (MDS) کم‌خطر هستند، اما پاسخ به آن‌ها محدود و گذراست. لوسپاترسپت (luspatercept) بلوغ مراحل پایانی رده اریتروئید را تقویت می‌کند و در بیماران مبتلا به سندرم‌های میلودیسپلاستیک کم‌خطر کارایی بالینی پایداری نشان داده است. در این مطالعه، نتایج یک تحلیل میانی از پیش تعیین‌شده از مقایسه لوسپاترسپت با اپوئتین آلفا (epoetin alfa) برای درمان کم‌خونی ناشی از سندرم‌های میلودیسپلاستیک کم‌خطر در کارآزمایی فاز ۳ COMMANDS را گزارش می‌کنیم.

روش‌ها

کارآزمایی فاز ۳، باز (open-label)، تصادفی‌شده و کنترل‌شده COMMANDS در ۱۴۲ مرکز در ۲۶ کشور در حال انجام است. بیماران واجد شرایط ۱۸ سال یا بیشتر سن داشتند، تشخیص سندرم میلودیسپلاستیک با خطر بسیار کم، کم یا متوسط (بر اساس نظام بین‌المللی امتیازدهی پیش‌آگهی بازنگری‌شده) داشتند، پیش‌تر ESA دریافت نکرده بودند و به تزریق گلبول قرمز نیاز داشتند (۲ تا ۶ واحد گلبول قرمز متراکم در هر ۸ هفته، به مدت دست‌کم ۸ هفته بلافاصله پیش از تصادفی‌سازی). با استفاده از فناوری پاسخ یکپارچه (integrated response technology)، بیماران به‌طور تصادفی (۱:۱، اندازه بلوک ۴) به گروه لوسپاترسپت یا اپوئتین آلفا اختصاص یافتند؛ تصادفی‌سازی بر اساس بار تزریق گلبول قرمز در شروع مطالعه (کمتر از ۴ واحد در ۸ هفته در برابر ۴ واحد یا بیشتر در ۸ هفته)، غلظت اریتروپویتین درون‌زاد سرم (۲۰۰ واحد در لیتر یا کمتر در برابر بیش از ۲۰۰ تا کمتر از ۵۰۰ واحد در لیتر) و وضعیت سیدروبلاست حلقوی (مثبت در برابر منفی) طبقه‌بندی شد. لوسپاترسپت به‌صورت زیرجلدی یک بار هر ۳ هفته، با دوز شروع ۱٫۰ میلی‌گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن و امکان افزایش تدریجی دوز تا ۱٫۷۵ میلی‌گرم/کیلوگرم تجویز شد. اپوئتین آلفا به‌صورت زیرجلدی یک بار در هفته، با دوز شروع ۴۵۰ واحد بین‌المللی به ازای هر کیلوگرم وزن بدن و امکان افزایش تدریجی دوز تا ۱۰۵۰ واحد بین‌المللی/کیلوگرم (حداکثر دوز کل مجاز ۸۰٬۰۰۰ واحد بین‌المللی) تجویز شد. پیامد اصلی، بی‌نیازی از تزریق گلبول قرمز به مدت دست‌کم ۱۲ هفته همراه با افزایش همزمان میانگین هموگلوبین به میزان دست‌کم ۱٫۵ گرم در دسی‌لیتر (هفته‌های ۱ تا ۲۴) بود که در جمعیت قصد درمان ارزیابی شد. ایمنی در بیمارانی ارزیابی شد که دست‌کم یک دوز از درمان مطالعه را دریافت کرده بودند.

نتایج

بین ۲ ژانویه ۲۰۱۹ و ۳۱ اوت ۲۰۲۲، ۳۵۶ بیمار به‌طور تصادفی به دریافت لوسپاترسپت (۱۷۸ بیمار) یا اپوئتین آلفا (۱۷۸ بیمار) اختصاص یافتند که شامل ۱۹۸ مرد (۵۶٪) و ۱۵۸ زن (۴۴٪) بودند (میانه سن ۷۴ سال [دامنه میان‌چارکی ۶۹ تا ۸۰]). تحلیل میانی کارایی برای ۳۰۱ بیمار (۱۴۷ نفر در گروه لوسپاترسپت و ۱۵۴ نفر در گروه اپوئتین آلفا) انجام شد که ۲۴ هفته درمان را کامل کرده یا زودتر درمان را قطع کرده بودند. ۸۶ نفر (۵۹٪) از ۱۴۷ بیمار گروه لوسپاترسپت و ۴۸ نفر (۳۱٪) از ۱۵۴ بیمار گروه اپوئتین آلفا به پیامد اصلی رسیدند (تفاوت خطر مشترک در میزان پاسخ ۲۶٫۶؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۱۵٫۸ تا ۳۷٫۴؛ p<0.0001). میانه مدت مواجهه با درمان در بیماران دریافت‌کننده لوسپاترسپت (۴۲ هفته [دامنه میان‌چارکی ۲۰ تا ۷۳]) طولانی‌تر از اپوئتین آلفا (۲۷ هفته [۱۹ تا ۵۵]) بود. شایع‌ترین عوارض جانبی درجه ۳ یا ۴ پدیدآمده در حین درمان (در ۳٪ بیماران یا بیشتر) با لوسپاترسپت عبارت بودند از فشار خون بالا، کم‌خونی، تنگی نفس، نوتروپنی، ترومبوسیتوپنی، پنومونی، کووید-۱۹، سندرم‌های میلودیسپلاستیک و سنکوپ؛ و با اپوئتین آلفا عبارت بودند از کم‌خونی، پنومونی، نوتروپنی، فشار خون بالا، اضافه‌بار آهن، پنومونی کووید-۱۹ و سندرم‌های میلودیسپلاستیک. شایع‌ترین عوارض جانبی مشکوک به ارتباط با درمان در گروه لوسپاترسپت (در ۳٪ بیماران یا بیشتر، که شایع‌ترین آن‌ها در ۵٪ بیماران رخ داد) خستگی، آستنی، تهوع، تنگی نفس، فشار خون بالا و سردرد بودند؛ و در گروه اپوئتین آلفا هیچ موردی (در ۳٪ بیماران یا بیشتر) وجود نداشت. یک مورد مرگ پس از تشخیص لوسمی میلوئیدی حاد (AML) مرتبط با درمان با لوسپاترسپت در نظر گرفته شد (پس از ۴۴ روز درمان).

نتیجه‌گیری

در این تحلیل میانی، لوسپاترسپت در مقایسه با اپوئتین آلفا میزان دستیابی به بی‌نیازی از تزریق گلبول قرمز و افزایش هموگلوبین را در بیماران مبتلا به سندرم‌های میلودیسپلاستیک کم‌خطر بدون سابقه دریافت ESA بهبود داد. برای تأیید این نتایج و دقیق‌تر کردن یافته‌ها در سایر زیرگروه‌های بیماران مبتلا به سندرم‌های میلودیسپلاستیک کم‌خطر، از جمله زیرگروه‌های بدون جهش SF3B1 یا فاقد سیدروبلاست حلقوی، پیگیری طولانی‌مدت و داده‌های بیشتری لازم خواهد بود. (حمایت مالی: Celgene و Acceleron Pharma؛ کارآزمایی COMMANDS در ClinicalTrials.gov با شماره NCT03682536 ثبت شده است [فعال، بدون جذب بیمار جدید].)

محدودیت‌ها

این گزارش یک تحلیل میانی است و کارایی فقط در ۳۰۱ بیمار از ۳۵۶ بیمار تصادفی‌شده (بیمارانی که ۲۴ هفته درمان را کامل کرده یا زودتر قطع کرده بودند) ارزیابی شد. کارآزمایی باز (open-label) بود. میانه مدت مواجهه با درمان در گروه لوسپاترسپت طولانی‌تر بود (۴۲ در برابر ۲۷ هفته). به گفته نویسندگان، برای تأیید نتایج و دقیق‌تر کردن یافته‌ها در زیرگروه‌هایی مانند بیماران بدون جهش SF3B1 یا بدون سیدروبلاست حلقوی، پیگیری طولانی‌تر و داده‌های بیشتری لازم است. طبق برچسب FDA، بیش از ۹۰٪ شرکت‌کنندگان خارج از آمریکا بودند و برای آن‌ها در گروه کنترل از فرآورده اپوئتین آلفای فاقد مجوز آمریکا استفاده شد؛ مقایسه مستقیم لوسپاترسپت با فرآورده اپوئتین آلفای دارای مجوز آمریکا ثابت نشده است.

مقاله اصلی (DOI)PubMed ClinicalTrials.gov

این خلاصه و ترجمه بر اساس چکیده منتشرشده مقاله (PubMed) تهیه شده است؛ برای جزئیات کامل، به‌ویژه دوزها و نتایج فرعی، به متن کامل مقاله مراجعه کنید.