تراستوزوماب دروکستکان در سرطان ریه non-small-cell با جهش HER2
- نوع مطالعه
- کارآزمایی بالینی
- نام مطالعه
- DESTINY-Lung01
- فاز
- فاز ۲
- طراحی
- مطالعه فاز ۲ چندمرکزی بین‌المللی، تک‌گروهی
- حجم نمونه
- ۹۱ بیمار
- منبع
- N Engl J Med · ۲۰۲۲
- شناسه کارآزمایی
- NCT03505710
به زبان ساده
در این مطالعه، داروی تراستوزوماب دروکستکان به بیماران مبتلا به سرطان ریه پیشرفته با تغییر ژنتیکی (جهش) HER2 که درمان‌های قبلی برایشان مؤثر نبود، داده شد. تومور در حدود نیمی از بیماران (۵۵٪) کوچک شد و نیمی از بیماران حدود ۱۷٫۸ ماه یا بیشتر زنده ماندند. این دارو عوارضی دارد؛ از جمله التهاب و آسیب ریه (بیماری بینابینی ریه) که در ۲۶٪ بیماران رخ داد و در دو نفر کشنده بود، بنابراین باید زیر نظر دقیق پزشک مصرف شود.
نتایج کلیدی
گروه‌های درمانی و رژیم دارویی
تراستوزوماب دروکستکان ۶٫۴ میلی‌گرم/کیلوگرم وریدی هر ۳ هفته (۹۱ بیمار). موارد مشکوک به بیماری بینابینی ریه (ILD) توسط کمیته مستقل داوری بررسی و طبق راهنمای مدیریت ILD پروتکل (از جمله شروع زودهنگام گلوکوکورتیکوئید) درمان شدند.
توجه: دوز تأییدشده با دوز این مطالعه فرق دارد. طبق برچسب فعلی FDA (انهرتو)، دوز تأییدشده در NSCLC با جهش فعال‌کننده HER2 (پس از یک درمان سیستمیک قبلی) ۵٫۴ میلی‌گرم/کیلوگرم وریدی هر ۳ هفته تا پیشرفت بیماری یا سمیت غیرقابل‌قبول است؛ کاهش دوز: ۴٫۴ و سپس ۳٫۲ میلی‌گرم/کیلوگرم. دارو بسیار تهوع‌آور است و پیشگیری ضدتهوع لازم است. با تراستوزوماب یا تراستوزوماب امتانسین جایگزین نشود. پایش LVEF و علائم ریوی (ILD) در طول درمان.
منبع جزئیات رژیم درمانی: متن کامل مقاله (PMC9066448) و ClinicalTrials.gov NCT03505710؛ دوز تأییدشده و تعدیل دوز از برچسب FDA انهرتو (DailyMed، نسخه ۲۰۲۶)
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
جمعیت مطالعه
بزرگسالان مبتلا به NSCLC غیراسکواموس غیرقابل جراحی یا متاستاتیک که در طول درمان استاندارد عود کرده یا به آن مقاوم بودند، با جهش فعال‌کننده HER2 (آزمایش بافتی محلی)؛ دست‌کم یک ضایعه قابل اندازه‌گیری (RECIST ۱٫۱)؛ ECOG ۰ یا ۱. متاستاز مغزی بدون علامت بدون نیاز به گلوکوکورتیکوئید یا ضدتشنج مجاز بود.
معیارهای خروج مهم: درمان قبلی با آنتی‌بادی ضد HER2 یا کونژوگه آنتی‌بادی–دارو (مهارکننده‌های تیروزین کیناز HER2 مانند افاتینیب، پیروتینیب یا پوزیوتینیب مجاز بودند)؛ سابقه ILD غیرعفونی درمان‌شده با گلوکوکورتیکوئید یا ILD فعلی/مشکوک در تصویربرداری.
نقاط پایانی
نقطه پایانی اصلی: پاسخ عینی (objective response) بر اساس ارزیابی مرکزی مستقل. نقاط پایانی ثانویه: مدت پاسخ، بقای بدون پیشرفت بیماری، بقای کلی و ایمنی. نشانگرهای زیستی تغییرات HER2 نیز بررسی شدند.
ایمنی و عوارض
عوارض جانبی درجه ۳ یا بالاتر مرتبط با دارو در ۴۶٪ بیماران رخ داد؛ شایع‌ترین آن‌ها نوتروپنی (۱۹٪) و کم‌خونی (۱۰٪) بود. عوارض جدی مرتبط با دارو ۲۰٪؛ قطع درمان به‌علت عارضه مرتبط با دارو ۲۵٪ (پنومونیت ۱۳٪ و ILD ۵٪)؛ کاهش دوز ۳۴٪ (عمدتاً تهوع و خستگی) و وقفه دوز ۳۲٪ (عمدتاً کاهش نوتروفیل).
بیماری بینابینی ریه (ILD) تأییدشده توسط کمیته داوری: ۲۶٪ (۲۴ بیمار: درجه ۱ در ۳، درجه ۲ در ۱۵، درجه ۳ در ۴ و درجه ۵ (کشنده) در ۲ بیمار)؛ میانه زمان بروز ۱۴۱ روز (۱۴ تا ۴۶۲ روز). ILD در ۸ نفر از ۲۰ بیمار با سابقه برداشتن بخشی از ریه رخ داد.
اهمیت بالینی و جایگاه در رهنمودها
این مطالعه فعالیت ضدتوموری قابل‌توجه و پایدار تراستوزوماب دروکستکان را در NSCLC با جهش HER2 پس از درمان قبلی نشان داد؛ بیماری که پیش‌تر درمان هدفمند تأییدشده‌ای برای HER2 نداشت. با توجه به خطر بیماری بینابینی ریه، پایش دقیق و تشخیص زودهنگام ضروری است. وضعیت تأییدیه‌های دارویی و توصیه‌های راهنماهای بالینی باید جداگانه بررسی شود، زیرا چکیده مقاله به آن‌ها نمی‌پردازد.
ترجمه فارسی چکیده مقاله
پیش‌زمینه
درمان‌های هدفمند گیرنده ۲ فاکتور رشد اپیدرمی انسانی (HER2) برای بیماران مبتلا به سرطان ریه non-small-cell (NSCLC) تأیید نشده‌اند. اثربخشی و ایمنی تراستوزوماب دروکستکان (که پیش‌تر DS-8201 نامیده می‌شد)، یک کونژوگه آنتی‌بادی–دارو هدف‌گیرنده HER2، در بیماران مبتلا به NSCLC با جهش HER2 به‌طور گسترده بررسی نشده است.
روش‌ها
ما یک مطالعه فاز ۲ چندمرکزی و بین‌المللی انجام دادیم که در آن تراستوزوماب دروکستکان (۶٫۴ میلی‌گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن) به بیماران مبتلا به NSCLC متاستاتیک با جهش HER2 که به درمان استاندارد مقاوم بود، تجویز شد. نقطه پایانی اصلی، پاسخ عینی بر اساس ارزیابی مرکزی مستقل بود. نقاط پایانی ثانویه شامل مدت پاسخ، بقای بدون پیشرفت بیماری، بقای کلی و ایمنی بود. نشانگرهای زیستی تغییرات HER2 نیز ارزیابی شدند.
نتایج
در مجموع ۹۱ بیمار وارد مطالعه شدند. median مدت پیگیری ۱۳٫۱ ماه بود (دامنه ۰٫۷ تا ۲۹٫۱). پاسخ عینی تأییدشده مرکزی در ۵۵٪ بیماران رخ داد (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۴۴ تا ۶۵). median مدت پاسخ ۹٫۳ ماه بود (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۵٫۷ تا ۱۴٫۷). median بقای بدون پیشرفت ۸٫۲ ماه (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۶٫۰ تا ۱۱٫۹) و median بقای کلی ۱۷٫۸ ماه (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۱۳٫۸ تا ۲۲٫۱) بود. مشخصات ایمنی به‌طور کلی با مطالعات قبلی همخوان بود؛ عوارض جانبی درجه ۳ یا بالاتر مرتبط با دارو در ۴۶٪ بیماران رخ داد و شایع‌ترین آن‌ها نوتروپنی (در ۱۹٪) بود. بیماری بینابینی ریه مرتبط با دارو و تأییدشده توسط کمیته داوری در ۲۶٪ بیماران رخ داد و در ۲ بیمار منجر به مرگ شد. پاسخ‌ها در زیرگروه‌های مختلف جهش HER2 و همچنین در بیماران بدون بیان قابل‌تشخیص HER2 یا تقویت (آمپلیفیکاسیون) HER2 مشاهده شد.
نتیجه‌گیری
تراستوزوماب دروکستکان فعالیت ضدسرطانی پایدار را در بیماران مبتلا به NSCLC با جهش HER2 که قبلاً درمان شده بودند نشان داد. مشخصات ایمنی شامل بیماری بینابینی ریه بود که در دو مورد کشنده بود. عوارض سمی مشاهده‌شده به‌طور کلی با مطالعات گزارش‌شده قبلی همخوان بود. (حمایت مالی: Daiichi Sankyo و AstraZeneca؛ شماره ClinicalTrials.gov مطالعه DESTINY-Lung01: NCT03505710.)
محدودیت‌ها
این مطالعه فاز ۲ و تک‌گروهی بود و گروه شاهد نداشت؛ بنابراین مقایسه مستقیم با درمان‌های دیگر ممکن نیست. تعداد بیماران محدود (۹۱ بیمار) و مدت پیگیری نسبتاً کوتاه (median ۱۳٫۱ ماه) بود. خطر بیماری بینابینی ریه، از جمله موارد کشنده، از محدودیت‌های مهم بالینی است.
ترجمه و خلاصه بر اساس چکیده منتشرشده مقاله (PubMed) و جزئیات رژیم درمانی از منبع ذکرشده تهیه شده است؛ برای نتایج فرعی به متن کامل مقاله مراجعه کنید.