ارتباط گیرنده‌های هورمونی سرطان سینه و سایر عوامل با اثربخشی تاموکسیفن ادجوانت: فراتحلیل داده‌های سطح بیمار از کارآزمایی‌های تصادفی‌شده
- نوع مطالعه
- متاآنالیز
- نام مطالعه
- EBCTCG tamoxifen 2011
- طراحی
- فراتحلیل مشارکتی داده‌های سطح بیمار از کارآزمایی‌های تصادفی‌شده
- حجم نمونه
- ۲۱٬۴۵۷ بیمار در ۲۰ کارآزمایی (از این تعداد ۱۰٬۶۴۵ بیمار مبتلا به بیماری ER مثبت)
- منبع
- The Lancet · ۲۰۱۱
به زبان ساده
این مطالعه اطلاعات بیش از ۲۱ هزار زن مبتلا به سرطان سینه‌ی زودرس را از ۲۰ کارآزمایی کنار هم گذاشت. نتیجه نشان داد مصرف حدود ۵ سال داروی تاموکسیفن در زنانی که تومورشان گیرنده‌ی استروژن مثبت است، خطر بازگشت بیماری و مرگ ناشی از سرطان سینه را در ۱۵ سال بعد حدود یک‌سوم کاهش می‌دهد. در تومورهای گیرنده‌ی استروژن منفی، این دارو تقریباً اثری ندارد. میزان سود مطلق هر بیمار به خطر اولیه‌ی بازگشت بیماری در او بستگی دارد؛ تصمیم‌گیری را با پزشک معالج انجام دهید.
نتایج کلیدی
گروه‌های درمانی و رژیم دارویی
حدود ۵ سال تاموکسیفن (tamoxifen).
فراتحلیل کارآزمایی‌های متعدد؛ دوز و برنامه در کارآزمایی‌های مختلف متفاوت بود و دوز واحدی گزارش نمی‌شود.
بدون تاموکسیفن ادجوانت.
منبع جزئیات رژیم درمانی: چکیده مقاله
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
جمعیت مطالعه
زنان مبتلا به سرطان سینه‌ی زودرس در ۲۰ کارآزمایی که حدود ۵ سال تاموکسیفن را با عدم درمان ادجوانت با تاموکسیفن مقایسه کرده بودند. میزان پایبندی به درمان حدود ۸۰٪ بود. جزئیات بیشتر معیارهای ورود در متن کامل مقاله آمده است.
نقاط پایانی
نسبت‌های نرخ (RR) عود و مرگ، بر پایه‌ی تحلیل‌های لگ‌رنک بر اساس درمان تخصیص‌یافته. بررسی عود، مرگ ناشی از سرطان سینه، مرگ غیرناشی از سرطان سینه و مرگ از هر علت، بر حسب وضعیت گیرنده‌ی استروژن (ER) و سایر عوامل.
ایمنی و عوارض
مرگ غیرناشی از سرطان سینه در مجموع اندکی تحت تأثیر قرار گرفت، هرچند افزایش مطلق کوچکی در مرگ ناشی از ترومبوآمبولی و سرطان رحم دیده شد (هر دو فقط در زنان بالاتر از ۵۵ سال). بنابراین مرگ از هر علت به‌طور قابل‌توجهی کاهش یافت.
اهمیت بالینی و جایگاه در رهنمودها
این فراتحلیل نشان می‌دهد وضعیت ER تنها عامل ثبت‌شده‌ای است که کاهش نسبی خطر با تاموکسیفن را به‌طور مهم پیش‌بینی می‌کند؛ گیرنده‌ی پروژسترون، سن، وضعیت گره‌ها و شیمی‌درمانی تأثیر چشمگیری بر کاهش نسبی نداشتند. در بیماری ER منفی سودی دیده نشد و حتی در بیماری ER مثبت مرزی نیز کاهش عود قابل‌توجه بود. کاهش مطلق خطر به خطر مطلق بدون تاموکسیفن بستگی دارد. وضعیت دقیق این یافته‌ها در رهنمودهای فعلی باید بررسی شود.
ترجمه فارسی چکیده مقاله
پیش‌زمینه
با بلوغ کارآزمایی‌های ۵ سال تاموکسیفن در سرطان سینه‌ی زودرس، اکنون می‌توان ارتباط اندازه‌گیری گیرنده‌های هورمونی (و سایر ویژگی‌های بیمار) با پیامد بلندمدت را با اطمینان بیشتری بررسی کرد. ما فراتحلیل‌های به‌روزشده‌ی کارآزمایی‌های ۵ سال تاموکسیفن ادجوانت را گزارش می‌کنیم.
روش‌ها
ما یک فراتحلیل مشارکتی از داده‌های سطح بیمار از ۲۰ کارآزمایی (۲۱٬۴۵۷ نفر) در سرطان سینه‌ی زودرس انجام دادیم که حدود ۵ سال تاموکسیفن را با عدم تجویز تاموکسیفن ادجوانت، با پایبندی حدود ۸۰٪، مقایسه می‌کردند. نسبت‌های نرخ (RR) عود و مرگ از تحلیل‌های لگ‌رنک بر اساس درمان تخصیص‌یافته به دست آمد.
یافته‌ها
در بیماری دارای گیرنده‌ی استروژن (ER) مثبت (۱۰٬۶۴۵ نفر)، تخصیص به حدود ۵ سال تاموکسیفن نرخ عود را در طول ۱۰ سال اول به‌طور قابل‌توجهی کاهش داد (RR برابر ۰٫۵۳ [SE ۰٫۰۳] در سال‌های ۰ تا ۴ و RR برابر ۰٫۶۸ [۰٫۰۶] در سال‌های ۵ تا ۹ [هر دو 2p<0·00001]؛ اما RR برابر ۰٫۹۷ [۰٫۱۰] در سال‌های ۱۰ تا ۱۴، که نشان می‌دهد پس از سال ۱۰ سود یا زیان بیشتری وجود ندارد). حتی در بیماری ER مثبت مرزی (۱۰ تا ۱۹ fmol/mg پروتئین سیتوزول) نیز کاهش عود قابل‌توجه بود (RR برابر ۰٫۶۷ [۰٫۰۸]). در بیماری ER مثبت، RR تقریباً مستقل از وضعیت (یا سطح) گیرنده‌ی پروژسترون، سن، وضعیت گرهی یا استفاده از شیمی‌درمانی بود. مرگ ناشی از سرطان سینه در طول ۱۵ سال اول حدود یک‌سوم کاهش یافت (RR برابر ۰٫۷۱ [۰٫۰۵] در سال‌های ۰ تا ۴، ۰٫۶۶ [۰٫۰۵] در سال‌های ۵ تا ۹ و ۰٫۶۸ [۰٫۰۸] در سال‌های ۱۰ تا ۱۴؛ p<0·0001 برای کاهش مرگ اضافی در هر یک از دوره‌های زمانی جداگانه). مرگ غیرناشی از سرطان سینه در مجموع اندکی تحت تأثیر قرار گرفت، با وجود افزایش مطلق کوچک در مرگ ناشی از ترومبوآمبولی و سرطان رحم (هر دو فقط در زنان بالاتر از ۵۵ سال)، بنابراین مرگ از هر علت به‌طور قابل‌توجهی کاهش یافت. در بیماری ER منفی، تاموکسیفن اثر ناچیز یا بدون اثر بر عود یا مرگ ناشی از سرطان سینه داشت.
تفسیر
۵ سال تاموکسیفن ادجوانت به‌طور ایمن خطر ۱۵ ساله‌ی عود سرطان سینه و مرگ را کاهش می‌دهد. وضعیت ER تنها عامل ثبت‌شده‌ای بود که به‌طور مهم کاهش‌های نسبی را پیش‌بینی می‌کرد. بنابراین کاهش‌های مطلق خطر ناشی از تاموکسیفن به خطرهای مطلق سرطان سینه (پس از هر شیمی‌درمانی) بدون تاموکسیفن بستگی دارد.
منبع مالی
Cancer Research UK، بنیاد قلب بریتانیا (British Heart Foundation) و شورای پژوهش‌های پزشکی (Medical Research Council).
محدودیت‌ها
بر اساس چکیده، پایبندی به درمان حدود ۸۰٪ بود و تحلیل‌ها بر اساس درمان تخصیص‌یافته انجام شد. فراتحلیل به کارآزمایی‌های حدود ۵ سال تاموکسیفن در برابر عدم درمان محدود است. سایر محدودیت‌ها در متن کامل مقاله بررسی شود.
این خلاصه و ترجمه بر اساس چکیده منتشرشده مقاله (PubMed) تهیه شده است؛ برای جزئیات کامل، به‌ویژه دوزها و نتایج فرعی، به متن کامل مقاله مراجعه کنید.