پاکلی‌تاکسل-کربوپلاتین به‌تنهایی یا همراه با بواسیزوماب در سرطان ریه سلول غیرکوچک
- نوع مطالعه
- کارآزمایی بالینی
- نام مطالعه
- ECOG 4599
- فاز
- فاز ۳
- طراحی
- مطالعه تصادفی‌شده چندمرکزی گروه ECOG، مقایسه شیمی‌درمانی به‌تنهایی با شیمی‌درمانی به‌علاوه بواسیزوماب
- حجم نمونه
- ۸۷۸ بیمار
- منبع
- N Engl J Med · ۲۰۰۶
- شناسه کارآزمایی
- NCT00021060
به زبان ساده
در این مطالعه، به بیماران مبتلا به سرطان ریه سلول غیرکوچک پیشرفته که شرایط خاصی داشتند، علاوه بر شیمی‌درمانی استاندارد، داروی بواسیزوماب داده شد. این ترکیب بقای بیماران را حدود دو ماه بیشتر کرد (۱۲٫۳ در برابر ۱۰٫۳ ماه). در عوض، خطر خونریزی و مرگ ناشی از درمان بیشتر بود، بنابراین این درمان فقط برای بیماران منتخب مناسب است و باید با پزشک معالج درباره آن صحبت شود.
نتایج کلیدی
گروه‌های درمانی و رژیم دارویی
پاکلی‌تاکسل (paclitaxel) ۲۰۰ میلی‌گرم/مترمربع وریدی طی ۳ ساعت، سپس کربوپلاتین (carboplatin) AUC ۶ وریدی طی ۱۵ تا ۳۰ دقیقه، روز ۱ هر ۳ هفته، حداکثر ۶ دوره در صورت نبود پیشرفت یا سمیت غیرقابل‌قبول (۴۴۴ بیمار).
پاکلی‌تاکسل و کربوپلاتین مانند گروه دیگر، سپس بواسیزوماب (bevacizumab) ۱۵ میلی‌گرم/کیلوگرم وریدی طی ۳۰ تا ۹۰ دقیقه، روز ۱ هر ۳ هفته برای ۶ دوره؛ پس از آن بیماران با بیماری پایدار یا پاسخ، بواسیزوماب تک‌دارویی ۱۵ میلی‌گرم/کیلوگرم هر ۳ هفته تا پیشرفت بیماری یا سمیت غیرقابل‌قبول دریافت کردند (۴۳۴ بیمار).
منبع جزئیات رژیم درمانی: برچسب FDA آواستین (DailyMed، بخش ۱۴، مطالعه E4599: دوز پاکلی‌تاکسل، کربوپلاتین و بواسیزوماب) و ClinicalTrials.gov NCT00021060 (ترتیب و مدت انفوزیون، تعداد دوره‌ها و نگهدارنده)؛ متن کامل مقاله NEJM در PMC در دسترس نبود.
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
جمعیت مطالعه
بیماران بدون شیمی‌درمانی قبلی مبتلا به سرطان ریه سلول غیرکوچک غیرسنگفرشی راجعه یا پیشرفته (مرحله IIIB یا IV) با وضعیت عملکردی ECOG ۰ یا ۱ و عملکرد کافی ارگان‌ها (طبق برچسب FDA: ۱۱٪ بیماری عودکرده؛ در بیماران تازه تشخیص، ۱۲٪ مرحله IIIB با افیوژن پلور بدخیم و ۷۶٪ مرحله IV). معیارهای خروج: بافت‌شناسی سنگفرشی غالب (فقط تومورهای مختلط مجاز بودند)، متاستاز مغزی/دستگاه عصبی مرکزی، هموپتیزی آشکار (نیم قاشق چای‌خوری خون قرمز یا بیشتر)، آنژین ناپایدار و مصرف ضدانعقاد درمانی. ثبت بیماران از ژوئیه ۲۰۰۱ تا آوریل ۲۰۰۴.
نقاط پایانی
نقطه پایانی اصلی: بقای کلی.
ایمنی و عوارض
میزان خونریزی از نظر بالینی مهم در گروه بواسیزوماب ۴٫۴٪ و در گروه شیمی‌درمانی به‌تنهایی ۰٫۷٪ بود (P<۰٫۰۰۱). در گروه بواسیزوماب ۱۵ مرگ مرتبط با درمان رخ داد که ۵ مورد ناشی از خونریزی ریوی بود. طبق برچسب FDA (فقط عوارض غیرخونی درجه ۳–۵ و خونی درجه ۴–۵ ثبت شد)، عوارضی که با بواسیزوماب دست‌کم ۲٪ بیشتر بودند: نوتروپنی ۲۷٪ در برابر ۱۷٪، خستگی ۱۶٪ در برابر ۱۳٪، پرفشاری خون ۸٪ در برابر ۰٫۷٪، عفونت بدون نوتروپنی ۷٪ در برابر ۳٪، ترومبوآمبولی وریدی ۵٪ در برابر ۳٪، نوتروپنی تب‌دار ۵٪ در برابر ۲٪، پنومونیت/ارتشاح ریوی ۵٪ در برابر ۳٪، عفونت همراه نوتروپنی درجه ۳ یا ۴ ۴٪ در برابر ۲٪، هیپوناترمی ۴٪ در برابر ۱٪، سردرد ۳٪ در برابر ۱٪ و پروتئینوری ۳٪ در برابر ۰٪.
اهمیت بالینی و جایگاه در رهنمودها
این مطالعه نشان داد افزودن بواسیزوماب به پاکلی‌تاکسل و کربوپلاتین در بیماران منتخب (بدون هیستولوژی سنگفرشی، متاستاز مغزی یا هموپتیزی مهم و با وضعیت عملکردی ۰ تا ۱) بقای کلی را بهبود می‌دهد، ولی با افزایش خونریزی و مرگ مرتبط با درمان همراه است. انتخاب دقیق بیمار اهمیت دارد. وضعیت تأییدیه‌ها و توصیه‌های راهنماهای بالینی فعلی باید جداگانه بررسی شود.
ترجمه فارسی چکیده مقاله
پیش‌زمینه
نشان داده شده است که بواسیزوماب، یک آنتی‌بادی مونوکلونال علیه فاکتور رشد اندوتلیال عروقی، برای بیماران مبتلا به انواع مختلف سرطان سودمند است.
روش‌ها
بین ژوئیه ۲۰۰۱ و آوریل ۲۰۰۴، گروه همکاری انکولوژی شرق ایالات متحده (ECOG) یک مطالعه تصادفی‌شده انجام داد که در آن ۸۷۸ بیمار مبتلا به سرطان ریه سلول غیرکوچک راجعه یا پیشرفته (مرحله IIIB یا IV) به‌صورت تصادفی به شیمی‌درمانی با پاکلی‌تاکسل و کربوپلاتین به‌تنهایی (۴۴۴ بیمار) یا پاکلی‌تاکسل و کربوپلاتین به‌علاوه بواسیزوماب (۴۳۴ بیمار) اختصاص یافتند. شیمی‌درمانی هر ۳ هفته برای شش دوره تجویز شد و بواسیزوماب هر ۳ هفته تا زمان آشکار شدن پیشرفت بیماری یا غیرقابل تحمل شدن عوارض سمی ادامه یافت. بیماران دارای تومور سنگفرشی، متاستاز مغزی، هموپتیزی از نظر بالینی مهم، یا عملکرد ناکافی ارگان‌ها یا وضعیت عملکردی ناکافی (وضعیت عملکردی ECOG بیشتر از ۱) از مطالعه خارج شدند. نقطه پایانی اصلی، بقای کلی بود.
نتایج
میانه بقا در گروهی که به شیمی‌درمانی به‌علاوه بواسیزوماب اختصاص یافته بود ۱۲٫۳ ماه بود، در مقایسه با ۱۰٫۳ ماه در گروه شیمی‌درمانی به‌تنهایی (نسبت خطر مرگ ۰٫۷۹؛ P=۰٫۰۰۳). میانه بقای بدون پیشرفت بیماری در دو گروه به‌ترتیب ۶٫۲ و ۴٫۵ ماه بود (نسبت خطر پیشرفت بیماری ۰٫۶۶؛ P<۰٫۰۰۱) و میزان پاسخ متناظر ۳۵٪ و ۱۵٪ بود (P<۰٫۰۰۱). میزان خونریزی از نظر بالینی مهم به‌ترتیب ۴٫۴٪ و ۰٫۷٪ بود (P<۰٫۰۰۱). در گروه شیمی‌درمانی به‌علاوه بواسیزوماب ۱۵ مرگ مرتبط با درمان رخ داد که ۵ مورد از آن‌ها ناشی از خونریزی ریوی بود.
نتیجه‌گیری
افزودن بواسیزوماب به پاکلی‌تاکسل به‌علاوه کربوپلاتین در درمان بیماران منتخب مبتلا به سرطان ریه سلول غیرکوچک، منفعت بقای معناداری دارد، البته با خطر افزایش مرگ‌های مرتبط با درمان. (شماره ClinicalTrials.gov: NCT00021060)
محدودیت‌ها
نتایج فقط برای بیماران منتخب صدق می‌کند و بیماران با تومور سنگفرشی، متاستاز مغزی، هموپتیزی مهم و وضعیت عملکردی بدتر از مطالعه خارج شدند. افزایش مرگ‌های مرتبط با درمان، از جمله خونریزی ریوی، در گروه بواسیزوماب گزارش شد.
ترجمه و خلاصه بر اساس چکیده منتشرشده مقاله (PubMed) و جزئیات رژیم درمانی از منبع ذکرشده تهیه شده است؛ برای نتایج فرعی به متن کامل مقاله مراجعه کنید.