لنفوم هوچکین: رهنمودهای بالینی انجمن هماتولوژی اروپا (EHA) برای تشخیص، درمان و پیگیری
- نوع مطالعه
- رهنمود بالینی
- نام مطالعه
- EHA Hodgkin 2026
- طراحی
- رهنمود بالینی انجمن هماتولوژی اروپا (EHA)؛ هر توصیه با سطح شواهد و درجه توصیه به شکل عدد و حرف (مانند 1A) همراه است؛ روش تدوین در پیوست S4 مقاله
- منبع
- Hemasphere · ۲۰۲۶
به زبان ساده
این رهنمود اروپایی روش تشخیص و درمان لنفوم هوچکین را توضیح می‌دهد. در مراحل اولیه، معمولاً چند دوره کوتاه شیمی‌درمانی و در صورت لزوم پرتودرمانی کافی است و شانس درمان قطعی بالاست. در مراحل پیشرفته، برای بیماران جوان‌تر رژیم BrECADD (که یک داروی هدفمند به نام برنتوکسیماب ودوتین دارد) و به‌عنوان جایگزین ملایم‌تر رژیم N-AVD (همراه با داروی ایمنی‌درمانی نیولوماب) پیشنهاد می‌شود؛ N-AVD برای افراد مسن‌تر رویکرد ارجح است. تعداد دوره‌ها اغلب بر اساس پاسخ در اسکن PET/CT تعیین می‌شود. اگر بیماری برگردد، درمان شامل ایمنی‌درمانی همراه با شیمی‌درمانی و سپس پیوند سلول‌های بنیادی خود بیمار است.
توصیه‌های کلیدی رهنمود (ترجمه فارسی)
- 1A
لنفوم هوچکین کلاسیک مرحله اولیه مطلوب (early-stage favorable) باید با دو چرخه ABVD (دوکسوروبیسین، بلئومایسین، وین‌بلاستین و داکاربازین) و سپس پرتودرمانی ۲۰ گری به محل درگیر (involved-site) درمان شود.
- 1A
لنفوم هوچکین کلاسیک مرحله اولیه نامطلوب (early-stage unfavorable) در بیماران ۶۰ ساله یا جوان‌تر باید با دو چرخه eBEACOPP به‌علاوه دو چرخه ABVD («۲ + ۲») درمان شود و پرتودرمانی ۳۰ گری به محل درگیر فقط در صورت مثبت بودن PET/CT در پایان شیمی‌درمانی داده شود.
- 1A
اگر رویکرد کم‌شدت‌تری بدون eBEACOPP یا انواع بدون پروکاربازین آن ترجیح داده شود، چهار چرخه ABVD و سپس پرتودرمانی ۳۰ گری به محل درگیر باید داده شود.
- 1A
بیماران جوان‌تر مبتلا به لنفوم هوچکین کلاسیک پیشرفته باید با چهار چرخه (در صورت منفی بودن PET/CT میان‌درمانی پس از دو چرخه) یا شش چرخه (در صورت مثبت بودن PET/CT میان‌درمانی پس از دو چرخه) BrECADD (برنتوکسیماب ودوتین، اتوپوزید، سیکلوفسفامید، دوکسوروبیسین، داکاربازین و دگزامتازون) و سپس پرتودرمانی هدایت‌شده با PET/CT درمان شوند.
- 1A
اگر رویکرد مبتنی بر ABVD ترجیح داده شود، شش چرخه N-AVD (نیولوماب به‌علاوه دوکسوروبیسین، وین‌بلاستین و داکاربازین) جایگزینی برای BrECADD در بیماران جوان‌تر مبتلا به لنفوم هوچکین کلاسیک پیشرفته است.
- 2A
در بیماران مسن‌تر مبتلا به لنفوم هوچکین کلاسیک پیشرفته که برای شیمی‌درمانی چنددارویی مناسب‌اند، شش چرخه N-AVD باید داده شود.
- 2A
شیمی‌درمانی با دوز بالا (HDCT) و سپس پیوند اتولوگ سلول‌های بنیادی (ASCT) رویکرد استاندارد برای بیشتر بیماران مبتلا به لنفوم هوچکین کلاسیک مقاوم یا عودکرده است که برای این درمان مناسب‌اند.
- 3B
درمان نجات‌بخش پیش از HDCT و ASCT باید شامل یک مهارکننده PD-1 همراه با شیمی‌درمانی باشد، به‌صورت هم‌زمان، یا به‌صورت متوالی اگر پاسخ به مهارکننده PD-1 به‌تنهایی کافی نباشد.
جمعیت مطالعه
بزرگسالان مبتلا به لنفوم هوچکین کلاسیک (cHL) در مراحل اولیه و پیشرفته، بیماری عودکرده یا مقاوم، و لنفوم هوچکین با غلبه لنفوسیت ندولار (NLPHL).
نقاط پایانی
این سند یک کارآزمایی نیست؛ توصیه‌هایی برای تشخیص، مرحله‌بندی، درمان خط اول، درمان بیماری عودکرده یا مقاوم و پیگیری ارائه می‌دهد.
ایمنی و عوارض
طبق متن رهنمود، در بیماران بالای ۶۰ سال مصرف بلئومایسین باید حداکثر به دو چرخه محدود شود و در بیماران بالای ۷۰ سال حذف بلئومایسین در نظر گرفته شود (3A). مراقبت پس از درمان باید بر اساس خطر فردی عوارض دیررس برنامه‌ریزی شود.
اهمیت بالینی و جایگاه در رهنمودها
رهنمود EHA سال ۲۰۲۶ برای لنفوم هوچکین کلاسیک پیشرفته در بیماران ۶۰ ساله یا جوان‌تر، BrECADD هدایت‌شده با PET را توصیه می‌کند و N-AVD را جایگزین کم‌شدت‌تر در جوانان و رویکرد ارجح در بیماران بالای ۶۰ سال می‌داند؛ در عود، درمان نجات‌بخش حاوی مهارکننده PD-1 و سپس HDCT و ASCT توصیه شده است.
ترجمه فارسی چکیده مقاله
پیش‌زمینه و مرحله‌بندی
لنفوم هوچکین (HL) یک بدخیمی با منشأ سلول B است که اغلب بزرگسالان جوان را درگیر می‌کند. تقسیم بیماران به گروه‌های خطر بر پایه مرحله‌بندی با توموگرافی با گسیل پوزیترون و توموگرافی کامپیوتری (PET/CT) و وجود یا نبود عوامل خطر انجام می‌شود.
مراحل اولیه
درمان استاندارد لنفوم هوچکین کلاسیک (cHL) مرحله اولیه مطلوب شامل دو چرخه دوکسوروبیسین، بلئومایسین، وین‌بلاستین و داکاربازین (ABVD) و سپس پرتودرمانی ۲۰ گری به محل درگیر (IS-RT) است. در بیماران ۶۰ ساله یا جوان‌تر مبتلا به cHL مرحله اولیه نامطلوب، دو چرخه بلئومایسین، اتوپوزید، دوکسوروبیسین، سیکلوفسفامید، وین‌کریستین، پروکاربازین و پردنیزون با دوز افزایش‌یافته (eBEACOPP) یا یک نوع eBEACOPP بدون پروکاربازین به‌علاوه دو چرخه ABVD، و سپس IS-RT با دوز ۳۰ گری در صورت مثبت بودن PET/CT و بدون درمان بیشتر در صورت منفی بودن PET/CT پس از شیمی‌درمانی، باید در نظر گرفته شود. اگر رویکرد کم‌شدت‌تری ترجیح داده شود و در افراد بالای ۶۰ سال، می‌توان چهار چرخه A(B)VD و سپس IS-RT با دوز ۳۰ گری داد.
مراحل پیشرفته
در cHL پیشرفته، در بیماران ۶۰ ساله یا جوان‌تر باید برنتوکسیماب ودوتین (brentuximab vedotin)، اتوپوزید، سیکلوفسفامید، دوکسوروبیسین، داکاربازین و دگزامتازون (BrECADD) به مدت چهار چرخه (در صورت منفی بودن PET/CT پس از دو چرخه) یا شش چرخه (در صورت مثبت بودن PET/CT پس از دو چرخه) و سپس IS-RT با دوز ۳۰ گری هدایت‌شده با PET/CT در نظر گرفته شود. شش چرخه نیولوماب (nivolumab) و AVD (N-AVD) و سپس IS-RT با دوز ۳۰ گری هدایت‌شده با PET/CT، جایگزینی کم‌شدت‌تر برای بیماران جوان‌تر و رویکرد ارجح برای بیماران بالای ۶۰ سال است.
عود و NLPHL
بیماران با عود cHL باید درمان نجات‌بخش حاوی مهارکننده نقطه بازرسی ایمنی و سپس، در صورت داشتن شرایط، شیمی‌درمانی با دوز بالا و پیوند اتولوگ سلول‌های بنیادی دریافت کنند. درمان لنفوم هوچکین با غلبه لنفوسیت ندولار در برخی موقعیت‌ها با cHL متفاوت است و ممکن است شامل یک آنتی‌بادی ضد CD20 باشد. هدف این رهنمود ارائه توصیه‌هایی برای تشخیص، مرحله‌بندی، درمان و پیگیری لنفوم هوچکین است.
محدودیت‌ها
برخی توصیه‌ها (مانند استفاده از مهارکننده PD-1 در درمان نجات‌بخش پیش از پیوند) بر پایه شواهد سطح پایین‌تر (3B) است. جزئیات روش درجه‌بندی شواهد در پیوست مقاله آمده است. توصیه‌ها برای نظام‌های سلامت اروپایی تدوین شده‌اند.
ترجمه و خلاصه بر اساس چکیده منتشرشده مقاله (PubMed) و جزئیات رژیم درمانی از منبع ذکرشده تهیه شده است؛ برای نتایج فرعی به متن کامل مقاله مراجعه کنید.