اوبینوتوزوماب در درمان خط اول لنفوم فولیکولار

پیش‌زمینه

ایمونوشیمی‌درمانی مبتنی بر ریتوکسیماب نتایج بیماران مبتلا به لنفوم فولیکولار را بهبود داده است. اوبینوتوزوماب یک آنتی‌بادی مونوکلونال ضد CD20 نوع II با مهندسی گلیکوزیلاسیون است. ما شیمی‌درمانی مبتنی بر ریتوکسیماب را با شیمی‌درمانی مبتنی بر اوبینوتوزوماب در بیماران مبتلا به لنفوم فولیکولار پیشرفته که قبلاً درمان نشده بودند مقایسه کردیم.

روش‌ها

بیماران به‌صورت تصادفی برای دریافت درمان القایی با شیمی‌درمانی مبتنی بر اوبینوتوزوماب یا شیمی‌درمانی مبتنی بر ریتوکسیماب تخصیص یافتند. بیمارانی که پاسخ دادند تا ۲ سال درمان نگهدارنده را با همان آنتی‌بادی که در مرحله القا دریافت کرده بودند، دریافت کردند. نقطه پایانی اصلی، بقای بدون پیشرفت بیماری بر اساس ارزیابی پژوهشگر بود.

نتایج

در مجموع ۱۲۰۲ بیمار مبتلا به لنفوم فولیکولار تصادفی‌سازی شدند (۶۰۱ بیمار در هر گروه). پس از میانه پیگیری ۳۴٫۵ ماه (دامنه ۰ تا ۵۴٫۵)، یک تحلیل میان‌دوره‌ای از پیش برنامه‌ریزی‌شده نشان داد که شیمی‌درمانی مبتنی بر اوبینوتوزوماب به‌طور معناداری خطر پیشرفت، عود یا مرگ را در مقایسه با شیمی‌درمانی مبتنی بر ریتوکسیماب کاهش داد (میزان برآوردشده بقای بدون پیشرفت ۳ ساله ۸۰٫۰٪ در برابر ۷۳٫۳٪؛ نسبت مخاطره برای پیشرفت، عود یا مرگ ۰٫۶۶؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۵۱ تا ۰٫۸۵؛ P=۰٫۰۰۱). نتایج مشابهی در مورد بقای بدون پیشرفت با بازبینی مستقل و سایر نقاط پایانی زمان تا رویداد دیده شد. میزان پاسخ در دو گروه مشابه بود (۸۸٫۵٪ در گروه اوبینوتوزوماب و ۸۶٫۹٪ در گروه ریتوکسیماب). عوارض درجه ۳ تا ۵ در گروه اوبینوتوزوماب بیشتر از گروه ریتوکسیماب بود (۷۴٫۶٪ در برابر ۶۷٫۸٪)، همچنین عوارض جدی (۴۶٫۱٪ در برابر ۳۹٫۹٪). میزان عوارض منجر به مرگ در دو گروه مشابه بود (۴٫۰٪ در گروه اوبینوتوزوماب و ۳٫۴٪ در گروه ریتوکسیماب). شایع‌ترین عوارض، رویدادهای مرتبط با انفوزیون بودند که از نظر پژوهشگران عمدتاً ناشی از اوبینوتوزوماب در ۳۵۳ از ۵۹۵ بیمار (۵۹٫۳٪؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۵۵٫۳ تا ۶۳٫۲) و ناشی از ریتوکسیماب در ۲۹۲ از ۵۹۷ بیمار (۴۸٫۹٪؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۴۴٫۹ تا ۵۲٫۹؛ P<۰٫۰۰۱) بود. تهوع و نوتروپنی شایع بودند. در مجموع ۳۵ بیمار (۵٫۸٪) در گروه اوبینوتوزوماب و ۴۶ بیمار (۷٫۷٪) در گروه ریتوکسیماب فوت کردند.

نتیجه‌گیری

ایمونوشیمی‌درمانی و درمان نگهدارنده مبتنی بر اوبینوتوزوماب به بقای بدون پیشرفت طولانی‌تری نسبت به درمان مبتنی بر ریتوکسیماب منجر شد. عوارض شدید در شیمی‌درمانی مبتنی بر اوبینوتوزوماب شایع‌تر بود. (حمایت مالی: F. Hoffmann-La Roche؛ GALLIUM، شماره ClinicalTrials.gov: NCT01332968.)