بواسیزوماب در سرطان پیشرفته دهانه رحم: تحلیل نهایی بقای کلی و عوارض یک کارآزمایی تصادفی، کنترل‌شده، باز و فاز ۳

پیش‌زمینه

در ۱۴ اوت ۲۰۱۴، سازمان غذا و داروی آمریکا داروی ضدرگ‌زایی بواسیزوماب را برای زنان مبتلا به سرطان پیشرفته دهانه رحم، بر پایه بهبود بقای کلی (OS) در دومین تحلیل میانی (سال ۲۰۱۲) پس از ۲۷۱ مرگ در کارآزمایی GOG 240، تأیید کرد. در این مطالعه، تحلیل نهایی از پیش تعریف‌شده اهداف اصلی، یعنی OS و عوارض جانبی، را گزارش می‌کنیم.

روش‌ها

در این کارآزمایی تصادفی، کنترل‌شده، باز و فاز ۳، بیماران مبتلا به کارسینوم متاستاتیک، پایدار یا عودکننده دهانه رحم از ۸۱ مرکز در آمریکا، کانادا و اسپانیا وارد شدند. معیارهای ورود شامل وضعیت عملکردی GOG صفر یا ۱؛ عملکرد کافی کلیه، کبد و مغز استخوان؛ ترومبوآمبولی با ضدانعقاد کافی؛ نسبت پروتئین به کراتینین ادرار کمتر از ۱؛ و بیماری قابل‌اندازه‌گیری بود. بیمارانی که برای عود شیمی‌درمانی گرفته بودند و بیماران دارای زخم التیام‌نیافته یا خونریزی فعال واجد شرایط نبودند. بیماران به نسبت ۱:۱:۱:۱ (با بلوک‌های چهارتایی) به شیمی‌درمانی وریدی سیس‌پلاتین (۵۰ میلی‌گرم بر متر مربع در روز ۱ یا ۲) همراه پاکلی‌تاکسل (۱۳۵ یا ۱۷۵ میلی‌گرم بر متر مربع در روز ۱) یا توپوتکان (۰٫۷۵ میلی‌گرم بر متر مربع در روزهای ۱ تا ۳) همراه پاکلی‌تاکسل (۱۷۵ میلی‌گرم بر متر مربع در روز ۱)، با یا بدون بواسیزوماب وریدی (۱۵ میلی‌گرم بر کیلوگرم در روز ۱) در دوره‌های ۲۱ روزه تا پیشرفت بیماری، سمیت غیرقابل‌قبول، انصراف داوطلبانه یا پاسخ کامل تخصیص یافتند. تصادفی‌سازی بر اساس وضعیت عملکردی GOG (صفر در برابر ۱)، شیمی‌درمانی حساس‌کننده پرتو مبتنی بر پلاتین قبلی و وضعیت بیماری (عودکننده یا پایدار در برابر متاستاتیک) طبقه‌بندی شد. درمان به‌صورت باز داده شد. پیامدهای اصلی OS (در جمعیت قصد درمان) و عوارض جانبی (در همه بیمارانی که درمان گرفتند و اطلاعات عوارض ارائه کردند) بود که در تحلیل میانی دوم و تحلیل نهایی توسط کمیته پایش داده و ایمنی (کورشده) ارزیابی شد. نقطه قطع تحلیل نهایی ۴۵۰ بیمار با ۳۴۶ مرگ بود. این کارآزمایی با شناسه NCT00803062 در ClinicalTrials.gov ثبت شده است.

یافته‌ها

بین ۶ آوریل ۲۰۰۹ و ۳ ژانویه ۲۰۱۲، ۴۵۲ بیمار وارد شدند (۲۲۵ نفر [۵۰٪] در دو گروه شیمی‌درمانی تنها و ۲۲۷ نفر [۵۰٪] در دو گروه شیمی‌درمانی همراه بواسیزوماب). تا ۷ مارس ۲۰۱۴، ۳۴۸ مرگ رخ داده بود که نقطه قطع از پیش تعیین‌شده برای تحلیل نهایی را برآورده کرد. گروه‌های شیمی‌درمانی همراه بواسیزوماب همچنان بهبود معنی‌دار OS را در مقایسه با گروه‌های شیمی‌درمانی تنها نشان دادند: ۱۶٫۸ ماه در گروه‌های شیمی‌درمانی همراه بواسیزوماب در برابر ۱۳٫۳ ماه در گروه‌های شیمی‌درمانی تنها (نسبت خطر ۰٫۷۷ [فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۶۲ تا ۰٫۹۵]؛ p=۰٫۰۰۷). OS نهایی در بیمارانی که پرتودرمانی لگنی قبلی نگرفته بودند ۲۴٫۵ ماه در برابر ۱۶٫۸ ماه بود (۰٫۶۴ [۰٫۳۷ تا ۱٫۱۰]؛ p=۰٫۱۱). OS پس از پیشرفت بین گروه‌های شیمی‌درمانی همراه بواسیزوماب (۸٫۴ ماه) و شیمی‌درمانی تنها (۷٫۱ ماه) تفاوت معنی‌داری نداشت (۰٫۸۳ [۰٫۶۶ تا ۱٫۰۵]؛ p=۰٫۰۶). فیستول (هر درجه) در ۳۲ نفر (۱۵٪) از ۲۲۰ بیمار گروه‌های شیمی‌درمانی همراه بواسیزوماب (همگی با پرتودرمانی قبلی) در برابر ۳ نفر (۱٪) از ۲۲۰ بیمار گروه‌های شیمی‌درمانی تنها (همگی با پرتودرمانی قبلی) رخ داد. فیستول درجه ۳ در ۱۳ نفر (۶٪) در برابر ۱ نفر (کمتر از ۱٪) ایجاد شد. هیچ فیستولی به اورژانس جراحی، سپسیس یا مرگ منجر نشد.

تفسیر

سود حاصل از افزودن بواسیزوماب با پیگیری طولانی‌تر پایدار است، چنان‌که منحنی‌های بقای کلی از هم جدا مانده‌اند. پس از پیشرفت در حین دریافت بواسیزوماب، اثر بازگشتی منفی (یعنی بقای کوتاه‌تر پس از قطع بواسیزوماب نسبت به قطع شیمی‌درمانی تنها) مشاهده نکردیم. این یافته‌ها اثبات مفهوم اثربخشی و تحمل‌پذیری درمان ضدرگ‌زایی در سرطان پیشرفته دهانه رحم است.

منبع مالی

مؤسسه ملی سرطان آمریکا.