کارآزمایی فاز ۳ ایبروتینیب به‌علاوه ریتوکسیمب در ماکروگلوبولینمی والدنستروم
- نوع مطالعه
- کارآزمایی بالینی
- نام مطالعه
- iNNOVATE
- فاز
- فاز ۳
- طراحی
- کارآزمایی تصادفی‌سازی‌شده کنترل‌شده با دارونما
- حجم نمونه
- ۱۵۰ بیمار
- منبع
- N Engl J Med · ۲۰۱۸
- شناسه کارآزمایی
- NCT02165397
به زبان ساده
ماکروگلوبولینمی والدنستروم نوعی سرطان نادر از گروه لنفوم‌هاست. در این مطالعه، افزودن داروی ایبروتینیب به ریتوکسیمب باعث شد بیماران مدت بسیار بیشتری بدون بدتر شدن بیماری باقی بمانند، چه قبلاً درمان شده بودند و چه نشده بودند. در مقابل، مشکلاتی مانند اختلال ریتم قلب (فیبریلاسیون دهلیزی) و فشار خون بالا در بیماران دریافت‌کننده ایبروتینیب بیشتر دیده شد، بنابراین پایش پزشک ضروری است.
نتایج کلیدی
گروه‌های درمانی و رژیم دارویی
ایبروتینیب ۴۲۰ میلی‌گرم خوراکی روزانه از روز ۱ + ریتوکسیماب ۳۷۵ میلی‌گرم/مترمربع وریدی هفتگی به مدت ۴ هفته پیاپی و سپس دوره دوم ۴ هفته‌ای پس از فاصله ۳ ماهه.
دارونمای خوراکی روزانه از روز ۱ + ریتوکسیماب با همان برنامه (۳۷۵ میلی‌گرم/مترمربع هفتگی × ۴، تکرار پس از ۳ ماه).
منبع جزئیات رژیم درمانی: ClinicalTrials.gov NCT02165397
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
جمعیت مطالعه
بیماران علامت‌دار مبتلا به ماکروگلوبولینمی والدنستروم (نوعی لنفوم سلول B نادر)، هم بیمارانی که درمان قبلی دریافت نکرده بودند و هم بیماران دچار عود بیماری.
نقاط پایانی
نقطه پایانی اولیه: بقای بدون پیشرفت بیماری بر اساس ارزیابی کمیته بررسی مستقل. نقاط پایانی ثانویه کلیدی: میزان پاسخ، بهبود هماتولوژیک پایدار نسبت به ابتدای مطالعه و ایمنی. وضعیت جهش‌های MYD88 و CXCR4 در نمونه‌های مغز استخوان بررسی شد.
ایمنی و عوارض
شایع‌ترین عوارض با هر درجه در گروه ایبروتینیب-ریتوکسیمب شامل واکنش‌های مرتبط با انفوزیون، اسهال، درد مفاصل و تهوع بود. عوارض درجه ۳ یا بالاتر که در گروه ایبروتینیب-ریتوکسیمب شایع‌تر بودند: فیبریلاسیون دهلیزی (۱۲٪ در برابر ۱٪) و پرفشاری خون (۱۳٪ در برابر ۴٪). عوارضی که کمتر رخ دادند: واکنش‌های انفوزیون (۱٪ در برابر ۱۶٪) و شعله‌ور شدن IgM با هر درجه (۸٪ در برابر ۴۷٪). میزان خونریزی عمده در دو گروه یکسان بود (۴٪).
اهمیت بالینی و جایگاه در رهنمودها
این کارآزمایی نشان داد ترکیب ایبروتینیب و ریتوکسیمب در ماکروگلوبولینمی والدنستروم، چه در بیماران درمان‌نشده و چه عودکرده، بقای بدون پیشرفت را به‌طور معناداری بهبود می‌دهد و این مزیت مستقل از ژنوتیپ MYD88 یا CXCR4 است. هنگام انتخاب درمان باید خطر فیبریلاسیون دهلیزی و پرفشاری خون در نظر گرفته شود. وضعیت تأییدیه‌های نظارتی و توصیه‌های رهنمودها باید جداگانه بررسی شود.
ترجمه فارسی چکیده مقاله
پیش‌زمینه
ایبروتینیب به‌تنهایی فعالیت قابل‌توجهی در بیماران مبتلا به ماکروگلوبولینمی والدنستروم عودکرده، که شکل نادری از لنفوم سلول B است، نشان داده است. ما اثر افزودن ایبروتینیب به ریتوکسیمب را در بیماران مبتلا به این بیماری، هم در کسانی که درمان قبلی دریافت نکرده بودند و هم در بیماران دچار عود بیماری، ارزیابی کردیم.
روش‌ها
۱۵۰ بیمار علامت‌دار به‌صورت تصادفی برای دریافت ایبروتینیب به‌علاوه ریتوکسیمب یا دارونما به‌علاوه ریتوکسیمب تخصیص یافتند. نقطه پایانی اولیه بقای بدون پیشرفت بیماری بود که توسط کمیته بررسی مستقل ارزیابی شد. نقاط پایانی ثانویه کلیدی شامل میزان پاسخ، بهبود هماتولوژیک پایدار نسبت به ابتدای مطالعه و ایمنی بودند. وضعیت جهشی MYD88 و CXCR4 در نمونه‌های مغز استخوان ارزیابی شد.
نتایج
در ۳۰ ماه، میزان بقای بدون پیشرفت با ایبروتینیب-ریتوکسیمب ۸۲٪ در برابر ۲۸٪ با دارونما-ریتوکسیمب بود (نسبت خطر پیشرفت یا مرگ ۰٫۲۰؛ P<۰٫۰۰۱). مزیت گروه ایبروتینیب-ریتوکسیمب نسبت به گروه دارونما-ریتوکسیمب مستقل از ژنوتیپ MYD88 یا CXCR4 بود. میزان پاسخ عمده با ایبروتینیب-ریتوکسیمب بیشتر از دارونما-ریتوکسیمب بود (۷۲٪ در برابر ۳۲٪، P<۰٫۰۰۱). بیماران بیشتری با ایبروتینیب-ریتوکسیمب افزایش پایدار سطح هموگلوبین داشتند (۷۳٪ در برابر ۴۱٪، P<۰٫۰۰۱). شایع‌ترین عوارض جانبی با هر درجه در گروه ایبروتینیب-ریتوکسیمب شامل واکنش‌های مرتبط با انفوزیون، اسهال، درد مفاصل و تهوع بود. عوارض درجه ۳ یا بالاتر که با ایبروتینیب-ریتوکسیمب بیشتر از دارونما-ریتوکسیمب رخ دادند شامل فیبریلاسیون دهلیزی (۱۲٪ در برابر ۱٪) و پرفشاری خون (۱۳٪ در برابر ۴٪) بود؛ عوارضی که کمتر رخ دادند شامل واکنش‌های انفوزیون (۱٪ در برابر ۱۶٪) و شعله‌ور شدن IgM با هر درجه (۸٪ در برابر ۴۷٪) بودند. میزان خونریزی عمده در دو گروه کارآزمایی یکسان بود (۴٪).
نتیجه‌گیری
در بیماران مبتلا به ماکروگلوبولینمی والدنستروم، استفاده از ایبروتینیب-ریتوکسیمب به‌طور معناداری به میزان بقای بدون پیشرفت بالاتری نسبت به دارونما-ریتوکسیمب منجر شد، هم در بیمارانی که درمان قبلی دریافت نکرده بودند و هم در بیماران دچار عود بیماری. فیبریلاسیون دهلیزی و پرفشاری خون با ایبروتینیب-ریتوکسیمب شایع‌تر بودند، در حالی که واکنش‌های انفوزیون و شعله‌ور شدن IgM با دارونما-ریتوکسیمب شایع‌تر بودند. (با حمایت مالی Pharmacyclics و Janssen Research and Development؛ شماره ClinicalTrials.gov: NCT02165397)
محدودیت‌ها
چکیده به محدودیت‌های مطالعه اشاره نکرده است. این مطالعه توسط شرکت‌های Pharmacyclics و Janssen Research and Development حمایت مالی شد. جزئیات بیشتر در متن کامل مقاله.
ترجمه و خلاصه بر اساس چکیده منتشرشده مقاله (PubMed) و جزئیات رژیم درمانی از منبع ذکرشده تهیه شده است؛ برای نتایج فرعی به متن کامل مقاله مراجعه کنید.