بهبود بقا با ایپیلیموماب در بیماران مبتلا به ملانوم متاستاتیک
- نوع مطالعه
- کارآزمایی بالینی
- نام مطالعه
- MDX010-20
- فاز
- فاز ۳
- طراحی
- کارآزمایی تصادفی فاز ۳ با نسبت تصادفی‌سازی ۳:۱:۱ (ایپیلیموماب به‌علاوه gp100، ایپیلیموماب به‌تنهایی، gp100 به‌تنهایی)
- حجم نمونه
- ۶۷۶ بیمار
- منبع
- N Engl J Med · ۲۰۱۰
- شناسه کارآزمایی
- NCT00094653
به زبان ساده
در این مطالعه، داروی ایپیلیموماب که سیستم ایمنی بدن را برای مبارزه با سلول‌های سرطانی تقویت می‌کند، در بیماران مبتلا به ملانوم پیشرفته‌ای که درمان‌های قبلی برایشان مؤثر نبود بررسی شد. بیمارانی که ایپیلیموماب گرفتند به‌طور میانگین حدود ۱۰ ماه زنده ماندند، در حالی که این مدت در گروه مقایسه (واکسن gp100 به‌تنهایی) ۶٫۴ ماه بود. این دارو می‌تواند عوارض ایمنی جدی ایجاد کند که گاهی طولانی‌مدت است، اما بیشتر آن‌ها با درمان مناسب برگشت‌پذیرند؛ بنابراین نیاز به پایش دقیق توسط پزشک دارد.
نتایج کلیدی
گروه‌های درمانی و رژیم دارویی
ایپیلیموماب ۳ میلی‌گرم/کیلوگرم وریدی (انفوزیون ۹۰ دقیقه‌ای) هر ۳ هفته تا ۴ نوبت (القا) + واکسن gp100: دو پپتید تغییریافته محدود به HLA-A*0201، هرکدام ۱ میلی‌گرم، به‌صورت امولسیون با ادجوانت ناقص فروند (Montanide ISA-51) زیرجلدی (gp100:209-217(210M) در ران راست و gp100:280-288(288V) در ران چپ)، بلافاصله پس از انفوزیون (۴۰۳ بیمار). بیماران با بیماری پایدار به مدت ۳ ماه پس از هفته ۱۲ یا پاسخ نسبی/کامل تأییدشده، در صورت پیشرفت بعدی می‌توانستند دوره القای مجدد با همان رژیم بگیرند.
ایپیلیموماب ۳ میلی‌گرم/کیلوگرم وریدی (انفوزیون ۹۰ دقیقه‌ای) هر ۳ هفته تا ۴ نوبت (القا)، بدون واکسن gp100 (۱۳۷ بیمار)؛ امکان القای مجدد طبق همان معیارها.
واکسن gp100: دو پپتید تغییریافته محدود به HLA-A*0201، هرکدام ۱ میلی‌گرم، به‌صورت امولسیون با ادجوانت ناقص فروند (Montanide ISA-51) زیرجلدی (gp100:209-217(210M) در ران راست و gp100:280-288(288V) در ران چپ)، بلافاصله پس از انفوزیون دارونما، با همان برنامه هر ۳ هفته تا ۴ نوبت (۱۳۶ بیمار).
منبع جزئیات رژیم درمانی: متن کامل مقاله (PMC3549297) و ClinicalTrials.gov NCT00094653
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
جمعیت مطالعه
بزرگسالان مبتلا به ملانومای غیرقابل جراحی مرحله III یا IV با HLA-A*0201 مثبت که با یک رژیم قبلی شامل داکاربازین، تموزولومید، فوتموستین، کربوپلاتین یا اینترلوکین-۲ درمان شده و حین درمان بیماری متاستاتیک پیشرفت کرده بودند؛ ECOG ۰ یا ۱، امید به زندگی دست‌کم ۴ ماه، عملکرد طبیعی خون، کبد و کلیه و بدون درمان سیستمیک در ۲۸ روز گذشته؛ ملانومای چشمی، دریافت قبلی ضد CTLA-4 یا واکسن سرطان و بیماری خودایمنی خارج شدند.
نقاط پایانی
نقطه پایانی اصلی: بقای کلی (overall survival). سایر نقاط پایانی در چکیده گزارش نشده است.
ایمنی و عوارض
عوارض ایمنی‌مرتبط درجه ۳ یا ۴ در ۱۰ تا ۱۵٪ بیماران درمان‌شده با ایپیلیموماب و در ۳٪ بیماران گروه gp100 به‌تنهایی رخ داد. ۱۴ مرگ مرتبط با داروهای مطالعه (۲٫۱٪) گزارش شد که ۷ مورد آن با عوارض ایمنی‌مرتبط همراه بود.
اهمیت بالینی و جایگاه در رهنمودها
این کارآزمایی نشان داد ایپیلیموماب بقای کلی را در ملانوم متاستاتیک پیش‌تر درمان‌شده بهبود می‌دهد؛ نتیجه‌ای که پیش از آن دست‌یافتنی نبود. افزودن واکسن gp100 سودی نسبت به ایپیلیموماب به‌تنهایی نشان نداد. مدیریت دقیق عوارض ایمنی‌مرتبط ضروری است. وضعیت فعلی تأییدیه‌ها و توصیه‌های راهنماهای بالینی باید جداگانه بررسی شود، زیرا چکیده به آن‌ها اشاره‌ای ندارد.
ترجمه فارسی چکیده مقاله
پیش‌زمینه
بهبود بقای کلی در بیماران مبتلا به ملانوم متاستاتیک هدفی دست‌نیافتنی بوده است. در این مطالعه فاز ۳، ایپیلیموماب (ipilimumab) که با مهار آنتی‌ژن ۴ مرتبط با لنفوسیت T سیتوتوکسیک (CTLA-4) پاسخ ضدتوموری سلول‌های T را تقویت می‌کند، با یا بدون واکسن پپتیدی گلیکوپروتئین ۱۰۰ (gp100)، با gp100 به‌تنهایی در بیماران مبتلا به ملانوم متاستاتیک پیش‌تر درمان‌شده مقایسه شد.
روش‌ها
در مجموع ۶۷۶ بیمار HLA-A*0201 مثبت مبتلا به ملانوم غیرقابل برداشت مرحله III یا IV که بیماری آن‌ها در حین دریافت درمان برای بیماری متاستاتیک پیشرفت کرده بود، با نسبت ۳:۱:۱ به‌طور تصادفی برای دریافت ایپیلیموماب به‌علاوه gp100 (۴۰۳ بیمار)، ایپیلیموماب به‌تنهایی (۱۳۷ بیمار) یا gp100 به‌تنهایی (۱۳۶ بیمار) تخصیص یافتند. ایپیلیموماب با دوز ۳ میلی‌گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن، با یا بدون gp100، هر ۳ هفته تا حداکثر چهار نوبت (القا) تجویز شد. بیماران واجد شرایط می‌توانستند درمان القای مجدد دریافت کنند. نقطه پایانی اصلی بقای کلی بود.
نتایج
median بقای کلی در بیماران دریافت‌کننده ایپیلیموماب به‌علاوه gp100 برابر ۱۰٫۰ ماه بود، در مقایسه با ۶٫۴ ماه در بیماران دریافت‌کننده gp100 به‌تنهایی (نسبت مخاطره مرگ ۰٫۶۸؛ P<۰٫۰۰۱). median بقای کلی با ایپیلیموماب به‌تنهایی ۱۰٫۱ ماه بود (نسبت مخاطره مرگ در مقایسه با gp100 به‌تنهایی ۰٫۶۶؛ P=۰٫۰۰۳). تفاوتی در بقای کلی بین دو گروه ایپیلیموماب مشاهده نشد (نسبت مخاطره برای ایپیلیموماب به‌علاوه gp100 برابر ۱٫۰۴؛ P=۰٫۷۶). عوارض جانبی ایمنی‌مرتبط درجه ۳ یا ۴ در ۱۰ تا ۱۵٪ بیماران درمان‌شده با ایپیلیموماب و در ۳٪ بیماران درمان‌شده با gp100 به‌تنهایی رخ داد. ۱۴ مرگ مرتبط با داروهای مطالعه (۲٫۱٪) وجود داشت که ۷ مورد از آن‌ها با عوارض جانبی ایمنی‌مرتبط همراه بود.
نتیجه‌گیری
ایپیلیموماب، با یا بدون واکسن پپتیدی gp100، در مقایسه با gp100 به‌تنهایی، بقای کلی را در بیماران مبتلا به ملانوم متاستاتیک پیش‌تر درمان‌شده بهبود داد. عوارض جانبی می‌توانند شدید یا طولانی‌مدت یا هر دو باشند، اما بیشتر آن‌ها با درمان مناسب برگشت‌پذیرند. (حمایت مالی: Medarex و Bristol-Myers Squibb؛ شماره ClinicalTrials.gov: NCT00094653.)
محدودیت‌ها
مقایسه‌گر مطالعه gp100 به‌تنهایی بود و نه یک درمان استاندارد دارای اثر اثبات‌شده بر بقا. جمعیت مطالعه محدود به بیماران HLA-A*0201 مثبت بود. سایر محدودیت‌ها در چکیده گزارش نشده و باید در متن کامل مقاله بررسی شود.
ترجمه و خلاصه بر اساس چکیده منتشرشده مقاله (PubMed) و جزئیات رژیم درمانی از منبع ذکرشده تهیه شده است؛ برای نتایج فرعی به متن کامل مقاله مراجعه کنید.