در این مطالعه ژاپنی روی بیماران مبتلا به نوع سنگفرشی سرطان مری (نوع شایع در آسیا و ایران)، شیمی‌درمانی سه‌دارویی (افزودن دوستاکسل به سیس‌پلاتین و فلوئورواوراسیل) پیش از جراحی، شانس زنده ماندن پس از ۳ سال را از حدود ۶۳٪ به ۷۲٪ رساند. افزودن پرتودرمانی به شیمی‌درمانی دودارویی سود معنی‌داری نداشت. رژیم سه‌دارویی عوارض بیشتری مانند تب همراه کاهش گلبول‌های سفید داشت و برای بیماران با وضعیت عمومی خوب مناسب است.
کارسینوم سلول سنگفرشی موضعی پیشرفته قابل جراحی، سن ۲۰ تا ۷۵ سال، ECOG ۰ تا ۱
| دارو | دوز | روش | زمان تجویز |
|---|---|---|---|
| دوستاکسل | ۷۰ میلی‌گرم/مترمربع | وریدی | روز ۱ |
| سیس‌پلاتین | ۷۰ میلی‌گرم/مترمربع | وریدی | روز ۱ |
| فلوئورواوراسیل | ۷۵۰ میلی‌گرم/مترمربع در روز | وریدی | روز ۱ تا ۵ |
دوزها از کارآزمایی JCOG1109. نوتروپنی تب‌دار درجه ۳ یا بالاتر در ۱۶٪ بیماران رخ داد و قطع درمان به‌دلیل عوارض ۹٪ بود.
در صفحه «سرطان مری» · بیماری موضعی پیشرفته: درمان با هدف بهبودی
دوزها مطابق پروتکل کارآزمایی، رهنمود یا برچسب رسمی دارو (منبع در یادداشت هر رژیم) است. پیش از تجویز، شمارش سلول‌های خون، عملکرد کلیه و کبد، تداخلات دارویی و شرایط بیمار را بررسی کنید و دوز را بر اساس برچسب دارو تعدیل کنید.
دو دوره فلوئورواوراسیل ۸۰۰ میلی‌گرم بر متر مربع در روز داخل وریدی در روزهای ۱ تا ۵ و سیس‌پلاتین ۸۰ میلی‌گرم بر متر مربع در روز ۱، با فاصله ۳ هفته؛ سپس برداشتن مری با تخلیه غدد لنفاوی ناحیه‌ای.
سه دوره فلوئورواوراسیل ۷۵۰ میلی‌گرم بر متر مربع در روز در روزهای ۱ تا ۵، سیس‌پلاتین ۷۰ میلی‌گرم بر متر مربع و دوستاکسل (Docetaxel) ۷۰ میلی‌گرم بر متر مربع در روز ۱، هر ۳ هفته؛ سپس جراحی.
دو دوره فلوئورواوراسیل ۱۰۰۰ میلی‌گرم بر متر مربع در روز در روزهای ۱ تا ۴ و سیس‌پلاتین ۷۵ میلی‌گرم بر متر مربع در روز ۱ با فاصله ۴ هفته، همراه پرتودرمانی ۴۱٫۴ گری؛ سپس جراحی.
منبع جزئیات رژیم درمانی: دوزها از چکیده مقاله منتشرشده (Lancet ۲۰۲۴) استخراج شده‌اند.
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
بیماران ۲۰ تا ۷۵ ساله مبتلا به کارسینوم سلول سنگفرشی موضعی پیشرفته مری، درمان‌نشده، با وضعیت عملکردی ECOG صفر یا ۱.
پیامد اصلی: بقای کلی (تحلیل بر اساس قصد درمان). پیامدهای دیگر: ایمنی و عوارض جراحی.
نوتروپنی تب‌دار درجه ۳ یا بالاتر در ۱٪ (NeoCF)، ۱۶٪ (NeoCF+D) و ۵٪ (NeoCF+RT) رخ داد. قطع درمان نئوادجوانت به علت عوارض در گروه سه‌دارویی شایع‌تر بود (۹٪ در برابر ۶٪ و ۴٪). مرگ مرتبط با درمان در دوره نئوادجوانت ۲٪، ۲٪ و ۱٪ بود.
این کارآزمایی، درمان نئوادجوانت سه‌دارویی DCF را به گزینه استاندارد پیشنهادی برای کارسینوم سلول سنگفرشی موضعی پیشرفته مری در بیماران مناسب در ژاپن تبدیل کرد (به گفته خود نویسندگان). کاربرد آن در جمعیت‌های غیرآسیایی و مقایسه آن با رژیم CROSS هنوز به‌طور مستقیم بررسی نشده است.
درمان نئوادجوانت، درمان استاندارد بیماران مبتلا به کارسینوم سلول سنگفرشی موضعی پیشرفته مری (OSCC) است. با این حال پیش‌آگهی همچنان ضعیف است و ممکن است برای بهبود پیامد بیماران به درمان نئوادجوانت شدیدتری نیاز باشد. بنابراین هدف ما مقایسه اثربخشی و ایمنی شیمی‌درمانی دودارویی، شیمی‌درمانی سه‌دارویی و شیمی‌درمانی دودارویی همراه پرتودرمانی به‌عنوان درمان نئوادجوانت در بیماران مبتلا به OSCC موضعی پیشرفته درمان‌نشده بود.
در این کارآزمایی فاز ۳ تصادفی و باز، بیماران ۲۰ تا ۷۵ ساله مبتلا به OSCC موضعی پیشرفته درمان‌نشده با وضعیت عملکردی ECOG صفر یا ۱ از ۴۴ مرکز در سراسر ژاپن وارد شدند. بیماران به‌طور تصادفی (۱:۱:۱) و به‌صورت متمرکز از طریق یک سامانه اینترنتی به دریافت شیمی‌درمانی دودارویی نئوادجوانت (دو دوره فلوئورواوراسیل [۸۰۰ میلی‌گرم بر متر مربع در روز داخل وریدی در روزهای ۱ تا ۵] و سیس‌پلاتین [۸۰ میلی‌گرم بر متر مربع در روز ۱] با فاصله ۳ هفته [NeoCF])، شیمی‌درمانی سه‌دارویی (سه دوره فلوئورواوراسیل [۷۵۰ میلی‌گرم بر متر مربع در روز در روزهای ۱ تا ۵]، سیس‌پلاتین [۷۰ میلی‌گرم بر متر مربع در روز ۱] و دوستاکسل [۷۰ میلی‌گرم بر متر مربع در روز ۱] که هر ۳ هفته تکرار شد [NeoCF+D])، یا شیمی‌درمانی دودارویی (دو دوره فلوئورواوراسیل [۱۰۰۰ میلی‌گرم بر متر مربع در روز در روزهای ۱ تا ۴] و سیس‌پلاتین [۷۵ میلی‌گرم بر متر مربع در روز ۱] با فاصله ۴ هفته) همراه پرتودرمانی ۴۱٫۴ گری [NeoCF+RT] و سپس برداشتن مری با تخلیه غدد لنفاوی ناحیه‌ای اختصاص یافتند. تصادفی‌سازی بر اساس مرحله T و مرکز طبقه‌بندی شد. شرکت‌کنندگان، پژوهشگران و ارزیابان پیامدها از گروه اختصاص‌یافته بی‌اطلاع نبودند. پیامد اصلی بقای کلی بود که بر اساس قصد درمان تحلیل شد. تحلیل ایمنی شامل همه بیمارانی بود که دست‌کم یک دوره شیمی‌درمانی دریافت کردند و تحلیل عوارض جراحی شامل کسانی بود که جراحی نیز شدند. این مطالعه در سامانه ثبت کارآزمایی‌های بالینی ژاپن با شماره jRCTs031180202 ثبت شده و به پایان رسیده است.
در مجموع ۶۰۱ بیمار (۵۲۹ مرد و ۷۲ زن) بین ۵ دسامبر ۲۰۱۲ و ۲۰ ژوئیه ۲۰۱۸ به‌طور تصادفی تخصیص یافتند: ۱۹۹ بیمار در گروه NeoCF، ۲۰۲ بیمار در گروه NeoCF+D و ۲۰۰ بیمار در گروه NeoCF+RT. در مقایسه با گروه NeoCF، طی میانه پیگیری ۵۰٫۷ ماه (دامنه میان‌چارکی ۲۳٫۸ تا ۷۰٫۷)، میزان بقای کلی ۳ساله در گروه NeoCF+D به‌طور معنی‌داری بالاتر بود (۷۲٫۱٪ [فاصله اطمینان ۹۵٪: ۶۵٫۴ تا ۷۷٫۸] در برابر ۶۲٫۶٪ [۵۵٫۵ تا ۶۸٫۹]؛ نسبت خطر ۰٫۶۸، فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۵۰ تا ۰٫۹۲؛ p=0.006) اما در گروه NeoCF+RT چنین نبود (۶۸٫۳٪ [۶۱٫۳ تا ۷۴٫۳]؛ نسبت خطر ۰٫۸۴، ۰٫۶۳ تا ۱٫۱۲؛ p=0.12). نوتروپنی تب‌دار درجه ۳ یا بالاتر در ۲ نفر (۱٪) از ۱۹۳ بیمار گروه NeoCF، ۳۲ نفر (۱۶٪) از ۱۹۶ بیمار گروه NeoCF+D و ۹ نفر (۵٪) از ۱۹۱ بیمار گروه NeoCF+RT رخ داد. عوارض مرتبط با درمان که به توقف درمان نئوادجوانت منجر شد در گروه NeoCF+D (۱۸ نفر [۹٪] از ۲۰۲) شایع‌تر از گروه NeoCF+RT (۱۲ نفر [۶٪] از ۲۰۰) و گروه NeoCF (۸ نفر [۴٪] از ۱۹۹) بود. در دوره درمان نئوادجوانت، سه مرگ (۲٪) مرتبط با درمان در گروه NeoCF، چهار مرگ (۲٪) در گروه NeoCF+D و دو مرگ (۱٪) در گروه NeoCF+RT رخ داد. پنومونی پس از جراحی، نشت محل آناستوموز و فلج عصب راجعه حنجره درجه ۲ یا بالاتر به ترتیب در ۱۹ (۱۰٪)، ۱۹ (۱۰٪) و ۲۸ (۱۵٪) نفر از ۱۸۵ بیمار گروه NeoCF؛ ۱۸ (۱۰٪)، ۱۶ (۹٪) و ۱۹ (۱۰٪) نفر از ۱۸۳ بیمار گروه NeoCF+D؛ و ۲۳ (۱۳٪)، ۲۳ (۱۳٪) و ۱۷ (۱۰٪) نفر از ۱۷۸ بیمار گروه NeoCF+RT گزارش شد. مرگ‌های بیمارستانی پس از جراحی شامل سه مورد در گروه NeoCF، دو مورد در گروه NeoCF+D و یک مورد در گروه NeoCF+RT بود.
شیمی‌درمانی سه‌دارویی نئوادجوانت و سپس برداشتن مری، در مقایسه با شیمی‌درمانی دودارویی، به سود آماری معنی‌دار در بقای کلی منجر شد و ممکن است استاندارد جدید درمان برای بیماران مبتلا به OSCC موضعی پیشرفته با وضعیت عمومی خوب در ژاپن باشد. شیمی‌درمانی دودارویی نئوادجوانت همراه پرتودرمانی در مقایسه با شیمی‌درمانی دودارویی، بهبود معنی‌داری در بقا نشان نداد.
آژانس پژوهش و توسعه پزشکی ژاپن و صندوق پژوهش و توسعه مرکز ملی سرطان ژاپن.
فقط بیماران ژاپنی تا ۷۵ سال با وضعیت عملکردی خوب وارد شدند؛ کارآزمایی باز بود؛ رژیم پرتودرمانی و شیمی‌درمانی همراه آن با رژیم CROSS متفاوت است؛ اکثریت بیماران مرد بودند.
ترجمه و خلاصه فارسی توسط تیم تحریریه بر اساس مقاله منتشرشده تهیه شده است. متن اصلی و کامل مقاله مرجع نهایی است.
برای جستجو تایپ کنید...