در ملانومای پیشرفته، ایمنی‌درمانی تک‌دارویی با پمبرولیزوماب در مقایسه با ایپیلیموماب عمر بیماران را طولانی‌تر کرد؛ پس از ۱۰ سال حدود یک‌سوم بیماران گروه پمبرولیزوماب زنده بودند و بیشتر بیمارانی که دو سال درمان را کامل کردند، سال‌ها بعد زنده بودند.
ملانومای غیرقابل جراحی یا متاستاتیک، خط اول (یا پس از درمان هدفمند اگر ضد PD-1 دریافت نشده)
| دارو | دوز | روش | زمان تجویز |
|---|---|---|---|
| پمبرولیزوماب | ۲۰۰ میلی‌گرم (یا ۴۰۰ میلی‌گرم) | وریدی، انفوزیون ۳۰ دقیقه‌ای | روز ۱ هر ۳ هفته (دوز ۴۰۰ میلی‌گرم: هر ۶ هفته) |
دوز طبق برچسب FDA؛ در KEYNOTE-006 دوز ۱۰ میلی‌گرم/کیلوگرم به کار رفت.
در صفحه «ملانوما (سرطان پوست)» · ملانومای غیرقابل جراحی یا متاستاتیک: ایمنی‌درمانی خط اول
دوزها مطابق پروتکل کارآزمایی، رهنمود یا برچسب رسمی دارو (منبع در یادداشت هر رژیم) است. پیش از تجویز، شمارش سلول‌های خون، عملکرد کلیه و کبد، تداخلات دارویی و شرایط بیمار را بررسی کنید و دوز را بر اساس برچسب دارو تعدیل کنید.
پمبرولیزوماب ۱۰ میلی‌گرم/کیلوگرم وریدی هر ۲ هفته یا هر ۳ هفته (دو گروه تصادفی، تجمیع‌شده در این تحلیل) تا حدود ۲۴ ماه، یا تا پیشرفت یا سمیت غیرقابل قبول؛ بیماران واجد شرایط پس از پیشرفت می‌توانستند دوره دوم پمبرولیزوماب بگیرند.
ایپیلیموماب ۳ میلی‌گرم/کیلوگرم وریدی هر ۳ هفته، در مجموع ۴ دوز (حدود ۳ ماه).
منبع جزئیات رژیم درمانی: چکیده مقاله و ClinicalTrials.gov NCT01866319 (دوز کارآزمایی با دوز تأییدشده فعلی پمبرولیزوماب، ۲۰۰ میلی‌گرم هر ۳ هفته یا ۴۰۰ میلی‌گرم هر ۶ هفته، متفاوت است)
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
بیماران مبتلا به ملانومای غیرقابل جراحی مرحله III یا متاستاتیک غیرقابل درمان موضعی (به‌جز ملانومای یووه‌آ یا چشمی)، با دست‌کم یک ضایعه قابل اندازه‌گیری، ECOG ۰ یا ۱، و بدون درمان سیستمیک قبلی (خط اول) یا با یک درمان سیستمیک قبلی (خط دوم) برای بیماری پیشرفته (درمان ادجوانت/نئوادجوانت قبلی مجاز)؛ بدون درمان قبلی با ضد CTLA-4 یا ضد PD-1 (ClinicalTrials.gov).
اصلی: بقای کلی؛ اکتشافی: بقای بدون پیشرفت اصلاح‌شده، بقای بدون پیشرفت در دوره دوم پمبرولیزوماب و بقای اختصاصی ملانوما.
اطلاعات ایمنی در چکیده این تحلیل گزارش نشده است.
طولانی‌ترین پیگیری ضد PD-1 تک‌دارویی در ملانومای پیشرفته است؛ رهنمود ESMO ۲۰۲۵ پمبرولیزوماب یا نیولوماب تک‌دارویی خط اول را با سطح I, A توصیه می‌کند.
پمبرولیزوماب (pembrolizumab) در کارآزمایی KEYNOTE-006 (NCT01866319) بقای کلی (OS) را در ملانومای پیشرفته غیرقابل جراحی در مقایسه با ایپیلیموماب (ipilimumab) به‌طور معنادار بهبود داد؛ داده‌های پیگیری ۱۰ ساله ارائه می‌شود.
بیماران مبتلا به ملانومای غیرقابل جراحی مرحله III یا IV به‌طور تصادفی (۱:۱:۱) برای دریافت پمبرولیزوماب ۱۰ میلی‌گرم/کیلوگرم داخل وریدی هر ۲ هفته یا هر ۳ هفته تا حداکثر ۲ سال (تجمیع‌شده)، یا ایپیلیموماب ۳ میلی‌گرم/کیلوگرم داخل وریدی هر ۳ هفته برای ۴ دوره تعیین شدند. پس از KEYNOTE-006، بیماران می‌توانستند برای پیگیری درازمدت به KEYNOTE-587 (NCT03486873) منتقل شوند. بیماران واجد شرایط می‌توانستند دوره دوم پمبرولیزوماب دریافت کنند. پیامد اصلی OS بود؛ بقای بدون پیشرفت اصلاح‌شده (PFS؛ سانسورشده در آخرین تاریخ زنده بودن)، PFS اصلاح‌شده در دوره دوم پمبرولیزوماب و بقای اختصاصی ملانوما اکتشافی بودند.
از ۸۳۴ بیمار تصادفی‌شده در KEYNOTE-006 (پمبرولیزوماب، ۵۵۶ نفر؛ ایپیلیموماب، ۲۷۸ نفر)، ۳۳۳ نفر (۳۹٫۹٪) واجد شرایط ورود به KEYNOTE-587 بودند؛ ۲۱۱ نفر از ۳۳۳ نفر (۲۵٫۳٪) به KEYNOTE-587 منتقل شدند (پمبرولیزوماب، ۱۵۹ نفر؛ ایپیلیموماب، ۵۲ نفر) و ۱۲۲ نفر (۱۴٫۶٪) منتقل نشدند. برای بیمارانی که به KEYNOTE-587 منتقل شدند (۲۱۱ نفر)، میانه زمان از تصادفی‌سازی در KEYNOTE-006 تا قطع داده‌های KEYNOTE-587 (۱ مه ۲۰۲۴) ۱۲۳٫۷ ماه (دامنه ۱۲۲٫۰ تا ۱۲۷٫۳ ماه) بود. میانه OS برای پمبرولیزوماب ۳۲٫۷ ماه [فاصله اطمینان (CI) ۹۵٪: ۲۴٫۵ تا ۴۱٫۶ ماه] و برای ایپیلیموماب ۱۵٫۹ ماه (CI ۹۵٪: ۱۳٫۳ تا ۲۲٫۰ ماه) بود [نسبت خطر (HR)، ۰٫۷۱ (CI ۹۵٪: ۰٫۶۰ تا ۰٫۸۵)]؛ OS ده‌ساله به ترتیب ۳۴٫۰٪ و ۲۳٫۶٪ بود. در بیمارانی که ≥۹۴ هفته پمبرولیزوماب را کامل کردند، میانه OS از هفته ۹۴ به دست نیامد (CI ۹۵٪: به دست نیامده) و میزان OS هشت‌ساله ۸۰٫۸٪ بود. میانه PFS اصلاح‌شده برای پمبرولیزوماب ۹٫۴ ماه (CI ۹۵٪: ۶٫۷ تا ۱۱٫۶ ماه) و برای ایپیلیموماب ۳٫۸ ماه (۲٫۹ تا ۴٫۳ ماه) بود [HR، ۰٫۶۴ (CI ۹۵٪: ۰٫۵۴ تا ۰٫۷۵)]. در بیمارانی که دوره دوم پمبرولیزوماب دریافت کردند، میانه PFS اصلاح‌شده از شروع دوره دوم ۵۱٫۸ ماه (CI ۹۵٪: ۱۱٫۰ ماه تا به دست نیامده) و PFS اصلاح‌شده ۶ ساله ۴۹٫۲٪ بود. میانه بقای اختصاصی ملانوما برای پمبرولیزوماب ۵۱٫۹ ماه (CI ۹۵٪: ۳۰٫۰ تا ۱۱۴٫۷ ماه) و برای ایپیلیموماب ۱۷٫۲ ماه (۱۳٫۹ تا ۲۵٫۹ ماه) بود [HR، ۰٫۶۶ (CI ۹۵٪: ۰٫۵۵ تا ۰٫۸۱)].
این نتایج تأیید می‌کند که پمبرولیزوماب سود بقای درازمدت در ملانومای پیشرفته فراهم می‌کند و از جایگاه آن به‌عنوان یکی از استانداردهای درمان در این شرایط حمایت می‌کند.
کارآزمایی باز است؛ فقط بخشی از بیماران به مطالعه پیگیری درازمدت منتقل شدند و پیامدهای ثانویه اکتشافی‌اند.
این خلاصه و ترجمه بر اساس چکیده منتشرشده مقاله (PubMed) تهیه شده است؛ برای جزئیات کامل، به‌ویژه دوزها و نتایج فرعی، به متن کامل مقاله مراجعه کنید.
برای جستجو تایپ کنید...