برای شایع‌ترین نوع سرطان ریه پیشرفته (غیراسکواموس) که جهش قابل هدف‌گیری ندارد، افزودن داروی ایمنی‌درمانی پمبرولیزوماب به شیمی‌درمانی، احتمال زنده ماندن پس از ۵ سال را تقریباً دو برابر کرد (حدود ۱۹٪ در برابر ۱۱٪). بیمارانی که دو سال کامل درمان را تمام کردند، بیشتر پاسخ ماندگار داشتند.
NSCLC غیراسکواموس متاستاتیک بدون تغییر EGFR یا ALK، هر سطح PD-L1؛ خط اول
| دارو | دوز | روش | زمان تجویز |
|---|---|---|---|
| القایی: ۴ دوره ۲۱ روزه | |||
| پمبرولیزوماب | ۲۰۰ میلی‌گرم | وریدی (۳۰ دقیقه) | روز ۱ (اول) |
| پمترکسد | ۵۰۰ میلی‌گرم/مترمربع | وریدی (۱۰ دقیقه) | روز ۱ (پس از پمبرولیزوماب) |
| سیس‌پلاتین یا کربوپلاتین | ۷۵ میلی‌گرم/مترمربع یا AUC ۵ | وریدی | روز ۱ (آخر) |
| نگهدارنده | |||
| پمبرولیزوماب + پمترکسد | ۲۰۰ میلی‌گرم + ۵۰۰ میلی‌گرم/مترمربع | وریدی | هر ۳ هفته |
منابع: برچسب‌های FDA پمبرولیزوماب و پمترکسد؛ نتایج ۵ ساله.
دوزها مطابق پروتکل کارآزمایی، رهنمود یا برچسب رسمی دارو (منبع در یادداشت هر رژیم) است. پیش از تجویز، شمارش سلول‌های خون، عملکرد کلیه و کبد، تداخلات دارویی و شرایط بیمار را بررسی کنید و دوز را بر اساس برچسب دارو تعدیل کنید.
القا (۴ دوره، هر ۲۱ روز): پمبرولیزوماب ۲۰۰ میلی‌گرم وریدی (پیش از شیمی‌درمانی) + پمترکسد ۵۰۰ میلی‌گرم/مترمربع وریدی + به انتخاب پژوهشگر سیس‌پلاتین ۷۵ میلی‌گرم/مترمربع یا کربوپلاتین AUC ۵ وریدی، همه در روز ۱.
نگهدارنده: پمبرولیزوماب ۲۰۰ میلی‌گرم + پمترکسد ۵۰۰ میلی‌گرم/مترمربع وریدی هر ۳ هفته؛ پمبرولیزوماب حداکثر ۳۵ دوره (حدود ۲ سال) و پمترکسد تا پیشرفت بیماری یا سمیت غیرقابل‌قبول. ادامه پمبرولیزوماب پس از پیشرفت طبق RECIST در بیمار پایدار بالینی با سود بالینی مجاز بود. دوره دوم پمبرولیزوماب تک‌دارویی تا ۱۷ دوره (حدود ۱ سال) در صورت پیشرفت، پس از تکمیل ۳۵ دوره (با بهترین پاسخ بیماری پایدار یا بهتر) یا پس از پاسخ کامل تأییدشده (پس از دست‌کم ۸ دوره پمبرولیزوماب و ۲ دوره پس از پاسخ کامل)، مجاز بود.
پیش‌درمانی پمترکسد: اسید فولیک ۳۵۰ تا ۱۰۰۰ میکروگرم خوراکی (دست‌کم ۵ دوز در ۷ روز پیش از اولین دوز پمترکسد، ادامه در تمام دوره درمان و تا ۲۱ روز پس از آخرین دوز)؛ ویتامین B12 ۱۰۰۰ میکروگرم عضلانی در هفته پیش از اولین دوز و سپس هر ۳ دوره؛ دگزامتازون ۴ میلی‌گرم خوراکی دو بار در روز (یا معادل) در روز قبل، روز تزریق و روز بعد از پمترکسد.
دارونمای سالین وریدی به‌جای پمبرولیزوماب، همراه همان شیمی‌درمانی: پمترکسد ۵۰۰ میلی‌گرم/مترمربع + سیس‌پلاتین ۷۵ میلی‌گرم/مترمربع یا کربوپلاتین AUC ۵، روز ۱ هر ۲۱ روز برای ۴ دوره؛ سپس دارونما + پمترکسد ۵۰۰ میلی‌گرم/مترمربع هر ۳ هفته تا پیشرفت. همان مکمل‌های ویتامینی و دگزامتازون. در صورت پیشرفت تأییدشده با بازبینی مرکزی مستقل، انتقال به پمبرولیزوماب تک‌دارویی مجاز بود (۸۴ بیمار در داخل مطالعه منتقل شدند؛ نرخ مؤثر انتقال با احتساب درمان ضد PD-(L)1 خارج از مطالعه ۵۷٫۳٪).
منبع جزئیات رژیم درمانی: متن کامل مقاله (PMC10082311)، ClinicalTrials.gov NCT02578680 (دوز اسید فولیک، ویتامین B12 و دگزامتازون) و برچسب FDA کیترودا (DailyMed، بخش ۱۴، KEYNOTE-189).
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
بزرگسالان مبتلا به NSCLC غیرسنگفرشی مرحله IV (تأیید بافت‌شناسی یا سیتولوژی) بدون درمان سیستمیک قبلی برای بیماری متاستاتیک، بدون تغییرات EGFR یا ALK، با هر سطح بیان PD-L1، وضعیت عملکردی ECOG ۰ یا ۱، بیماری قابل‌اندازه‌گیری، امید به زندگی دست‌کم ۳ ماه و عملکرد کافی ارگان‌ها. معیارهای خروج: بافت‌شناسی عمدتاً سنگفرشی، بیماری خودایمنی نیازمند درمان سیستمیک در ۲ سال اخیر، بیماری نیازمند سرکوب ایمنی، پرتودرمانی ریه بیش از ۳۰ گری در ۶ ماه اخیر. تصادفی‌سازی بر اساس مصرف سیگار، نوع پلاتین و بیان PD-L1 (TPS کمتر از ۱٪ در برابر ۱٪ یا بیشتر) طبقه‌بندی شد.
پیامدهای اولیه: بقای کلی و بقای بدون پیشرفت. سایر پیامدها: پاسخ عینی، مدت پاسخ و ایمنی.
تقریباً همه بیماران عارضه جانبی داشتند (۹۹٫۸٪ در برابر ۹۹٫۰٪). عوارض ایمنی‌زاد و واکنش‌های تزریقی در ۲۷٫۹٪ گروه پمبرولیزوماب و ۱۳٫۴٪ گروه دارونما رخ داد. طبق برچسب FDA (۴۰۵ بیمار تحت پمبرولیزوماب): پمبرولیزوماب در ۲۰٪ بیماران به‌دلیل عارضه قطع شد (شایع‌ترین علل: پنومونیت ۳٪ و آسیب حاد کلیه ۲٪) و در ۵۳٪ موقتاً متوقف شد (شایع‌ترین علت نوتروپنی ۱۳٪). عوارض درجه ۳–۴ انتخابی (پمبرولیزوماب در برابر دارونما): خستگی/آستنی ۱۲٪ در برابر ۶٪، اسهال ۵٪ در برابر ۳٪، تهوع ۳٫۵٪ در هر دو گروه. در ۵۷ بیماری که ۳۵ دوره را کامل کردند، عوارض درجه ۳/۴ در ۶۶٫۷٪ رخ داد و عارضه درجه ۵ نبود.
KEYNOTE-189 پمبرولیزوماب همراه پمترکسد–پلاتین را به یکی از استانداردهای خط اول NSCLC غیراسکواموس متاستاتیک بدون جهش EGFR/ALK، با هر سطح PD-L1، تبدیل کرد (تأیید FDA در سال ۲۰۱۸) و در رهنمودهای ESMO و NCCN توصیه شده است. در تومورهای با PD-L1 ≥۵۰٪، ایمنی‌درمانی تک‌دارویی (KEYNOTE-024) نیز گزینه است.
کارآزمایی‌های بالینی اغلب چندین پیامد دارند که در زمان‌های متفاوتی به بلوغ می‌رسند. گزارش اولیه، که معمولاً بر اساس پیامد اولیه است، ممکن است زمانی منتشر شود که تحلیل‌های کلیدی برنامه‌ریزی‌شده هم‌اولیه یا ثانویه هنوز در دسترس نیستند. «به‌روزرسانی‌های کارآزمایی بالینی» فرصتی برای انتشار نتایج بیشتر مطالعاتی (منتشرشده در JCO یا جای دیگر) فراهم می‌کنند که پیامد اولیه آن‌ها قبلاً گزارش شده است.
ما پیامدهای ۵ ساله مطالعه فاز ۳ KEYNOTE-189 (شناسه ClinicalTrials.gov: NCT02578680) را ارائه می‌کنیم. بیماران واجد شرایط مبتلا به سرطان ریه غیرسلول‌کوچک غیراسکواموس متاستاتیک بدون درمان قبلی و بدون تغییرات EGFR/ALK به‌طور تصادفی (۲:۱) به پمبرولیزوماب ۲۰۰ میلی‌گرم یا دارونما هر ۳ هفته تا حداکثر ۳۵ دوره همراه پمترکسد و کربوپلاتین/سیس‌پلاتین به انتخاب پژوهشگر به مدت چهار دوره و سپس پمترکسد نگهدارنده تا پیشرفت بیماری یا سمیت غیرقابل‌قبول تخصیص یافتند. پیامدهای اولیه، بقای کلی (OS) و بقای بدون پیشرفت (PFS) بود.
در میان ۶۱۶ بیمار تصادفی‌سازی‌شده (۴۱۰ نفر پمبرولیزوماب همراه پمترکسد–پلاتین؛ ۲۰۶ نفر دارونما همراه پمترکسد–پلاتین)، میانه زمان از تصادفی‌سازی تا قطع داده‌ها (۸ مارس ۲۰۲۲) ۶۴٫۶ ماه (دامنه ۶۰٫۱ تا ۷۲٫۴) بود. نسبت خطر (فاصله اطمینان ۹۵٪) پمبرولیزوماب همراه پلاتین–پمترکسد در برابر دارونما همراه پلاتین–پمترکسد برای OS ۰٫۶۰ (۰٫۵۰ تا ۰٫۷۲) و برای PFS ۰٫۵۰ (۰٫۴۲ تا ۰٫۶۰) بود. میزان OS پنج ساله ۱۹٫۴٪ در برابر ۱۱٫۳٪ بود. سمیت قابل‌مدیریت بود. در میان ۵۷ بیماری که ۳۵ دوره پمبرولیزوماب را کامل کردند، میزان پاسخ عینی ۸۶٫۰٪ و میزان OS سه ساله پس از اتمام ۳۵ دوره (حدود ۵ سال پس از تصادفی‌سازی) ۷۱٫۹٪ بود.
پمبرولیزوماب همراه پمترکسد–پلاتین، صرف‌نظر از بیان لیگاند ۱ مرگ برنامه‌ریزی‌شده سلولی (PD-L1)، سود OS و PFS را در مقایسه با دارونما همراه پمترکسد–پلاتین حفظ کرد. این داده‌ها همچنان از پمبرولیزوماب همراه پمترکسد–پلاتین به‌عنوان یک استاندارد درمان در سرطان ریه غیرسلول‌کوچک متاستاتیک بدون درمان قبلی و بدون تغییرات EGFR/ALK حمایت می‌کنند.
عبور گسترده بیماران گروه کنترل به ایمنی‌درمانی (میزان مؤثر ۵۷٫۳٪) تفاوت بقای کلی را کمتر از واقع نشان می‌دهد؛ بیماران با جهش‌های قابل هدف‌گیری و وضعیت عملکردی ضعیف وارد نشدند؛ تحلیل‌های ۵ ساله توصیفی هستند.
ترجمه و خلاصه فارسی توسط تیم تحریریه بر اساس مقاله منتشرشده تهیه شده است. متن اصلی و کامل مقاله مرجع نهایی است.
برای جستجو تایپ کنید...