گزارش جدیدتری از این مطالعه منتشر شده است: پمبرولیزوماب کمکی در درمان کارسینوم سلول روشن کلیه: نتایج ۵ ساله کارآزمایی فاز ۳ (۲۰۲۶)
در این مطالعه به بیمارانی که به‌دلیل سرطان کلیه (از نوع سلول روشن) جراحی شده بودند و خطر بازگشت بیماری در آن‌ها بالا بود، پس از جراحی به‌مدت حدود یک سال یا داروی ایمنی‌درمانی پمبرولیزوماب یا دارونما داده شد. بیمارانی که پمبرولیزوماب گرفتند، مدت طولانی‌تری بدون بازگشت بیماری ماندند. عوارض جانبی شدید در گروه پمبرولیزوماب شایع‌تر بود، اما مرگ ناشی از دارو گزارش نشد.
RCC با جزء سلول روشن پس از نفرکتومی با خطر متوسط-بالا (pT2 درجه ۴ یا سارکوماتوئید، یا pT3) یا بالا (pT4 یا N+)، یا M1 NED پس از نفرکتومی و برداشتن کامل متاستاز
| دارو | دوز | روش | زمان تجویز |
|---|---|---|---|
| پمبرولیزوماب | ۲۰۰ میلی‌گرم (یا ۴۰۰ میلی‌گرم) | وریدی، انفوزیون ۳۰ دقیقه‌ای | روز ۱ هر ۳ هفته (دوز ۴۰۰ میلی‌گرم: هر ۶ هفته) |
دوز و مدت طبق برچسب FDA و کارآزمایی. EAU شروع درمان را ترجیحاً ظرف ۱۲ تا ۱۶ هفته پس از نفرکتومی و پس از تصویربرداری مجدد توصیه می‌کند.
دوزها مطابق پروتکل کارآزمایی، رهنمود یا برچسب رسمی دارو (منبع در یادداشت هر رژیم) است. پیش از تجویز، شمارش سلول‌های خون، عملکرد کلیه و کبد، تداخلات دارویی و شرایط بیمار را بررسی کنید و دوز را بر اساس برچسب دارو تعدیل کنید.
پمبرولیزوماب ۲۰۰ میلی‌گرم وریدی روز ۱ هر دوره ۳ هفته‌ای تا حداکثر ۱۷ دوره (حدود ۱ سال)، یا تا عود، سمیت غیرقابل قبول یا رسیدن به معیارهای قطع درمان.
دارونما (محلول نمکی) وریدی هر ۳ هفته با همان برنامه، تا حداکثر ۱۷ دوره (حدود ۱ سال).
منبع جزئیات رژیم درمانی: چکیده مقاله و ClinicalTrials.gov NCT03142334
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
بزرگسالان مبتلا به کارسینوم سلول کلیه با جزء سلول روشن (با یا بدون ویژگی سارکوماتوئید) پس از نفرکتومی پارشیل یا رادیکال با حاشیه منفی، بدون درمان سیستمیک قبلی، با ECOG ۰ یا ۱، و یکی از این گروه‌ها: خطر متوسط-بالا (pT2 درجه ۴ یا سارکوماتوئید، N0 M0؛ یا pT3 با هر درجه، N0 M0)، خطر بالا (pT4 N0 M0؛ یا هر pT با N+ M0)، یا M1 NED (متاستاز منفرد بافت نرم که هم‌زمان با نفرکتومی یا تا ۱ سال پس از آن کاملاً برداشته شده است). جراحی ۲۸ روز یا بیشتر پیش از رضایت و حداکثر ۱۲ هفته پیش از تصادفی‌سازی؛ بدون شواهد بیماری در تصویربرداری مغز، قفسه سینه، شکم، لگن و اسکن استخوان؛ بیماران با متاستاز قبلی مغز یا استخوان، ترومبوز باقیمانده ورید کلیوی/اجوف، پرتودرمانی قبلی یا بیماری خودایمنی فعال خارج شدند (ClinicalTrials.gov NCT03142334).
نقطهٔ پایانی اصلی: بقای بدون بیماری (disease-free survival) بر اساس ارزیابی پژوهشگر. بقای کل (overall survival) نقطهٔ پایانی ثانویهٔ کلیدی بود. ایمنی نیز نقطهٔ پایانی ثانویه بود.
عوارض جانبی درجهٔ ۳ یا بالاتر با هر علتی در ۳۲٫۴٪ از بیماران گروه پمبرولیزوماب و ۱۷٫۷٪ از بیماران گروه دارونما رخ داد. هیچ مرگ مرتبط با درمان با پمبرولیزوماب گزارش نشد.
این کارآزمایی نشان داد که پمبرولیزوماب کمکی پس از نفرکتومی در بیماران پرخطر مبتلا به کارسینوم سلول روشن کلیه، بقای بدون بیماری را در مقایسه با دارونما به‌طور معناداری بهبود می‌دهد و می‌تواند گزینه‌ای برای درمان کمکی در این بیماران باشد. با توجه به افزایش عوارض درجهٔ ۳ یا بالاتر، انتخاب بیمار و بحث دربارهٔ عوارض ضروری است. وضعیت تأییدیه‌های دارویی و توصیه‌های رهنمودهای بالینی باید جداگانه بررسی شود، زیرا در چکیده ذکر نشده است.
بیماران مبتلا به کارسینوم سلول کلیوی که تحت نفرکتومی قرار می‌گیرند، گزینه‌ای برای درمان کمکی جهت کاهش خطر عود، با سطح بالای شواهد حمایتی، ندارند.
در یک کارآزمایی فاز ۳ دوسوکور، بیماران مبتلا به کارسینوم سلول کلیوی از نوع سلول روشن را که پس از نفرکتومی، با یا بدون متاستازکتومی، در معرض خطر بالای عود بودند، به نسبت ۱:۱ به‌طور تصادفی به دو گروه تقسیم کردیم تا پمبرولیزوماب کمکی (با دوز ۲۰۰ میلی‌گرم) یا دارونما را به‌صورت وریدی هر ۳ هفته، حداکثر تا ۱۷ دوره (تقریباً ۱ سال)، دریافت کنند. نقطهٔ پایانی اصلی، بقای بدون بیماری بر اساس ارزیابی پژوهشگر بود. بقای کل یک نقطهٔ پایانی ثانویهٔ کلیدی بود. ایمنی یک نقطهٔ پایانی ثانویه بود.
در مجموع ۴۹۶ بیمار به‌طور تصادفی برای دریافت پمبرولیزوماب و ۴۹۸ بیمار برای دریافت دارونما تخصیص یافتند. در تحلیل میان‌دوره‌ای از پیش تعیین‌شده، میانهٔ زمان از تصادفی‌سازی تا تاریخ قطع داده‌ها ۲۴٫۱ ماه بود. درمان با پمبرولیزوماب با بقای بدون بیماری به‌طور معناداری طولانی‌تر نسبت به دارونما همراه بود (بقای بدون بیماری در ۲۴ ماه: ۷۷٫۳٪ در برابر ۶۸٫۱٪؛ نسبت مخاطره برای عود یا مرگ ۰٫۶۸؛ فاصلهٔ اطمینان ۹۵٪: ۰٫۵۳ تا ۰٫۸۷؛ P = ۰٫۰۰۲ [دوطرفه]). درصد تخمینی بیمارانی که در ۲۴ ماه زنده ماندند، در گروه پمبرولیزوماب ۹۶٫۶٪ و در گروه دارونما ۹۳٫۵٪ بود (نسبت مخاطره برای مرگ ۰٫۵۴؛ فاصلهٔ اطمینان ۹۵٪: ۰٫۳۰ تا ۰٫۹۶). عوارض جانبی درجهٔ ۳ یا بالاتر با هر علتی در ۳۲٫۴٪ از بیماران دریافت‌کنندهٔ پمبرولیزوماب و ۱۷٫۷٪ از بیماران دریافت‌کنندهٔ دارونما رخ داد. هیچ مرگ مرتبط با درمان با پمبرولیزوماب رخ نداد.
درمان با پمبرولیزوماب پس از جراحی در بیماران مبتلا به سرطان کلیه که در معرض خطر بالای عود بودند، در مقایسه با دارونما به بهبود معنادار بقای بدون بیماری منجر شد. (حمایت مالی: Merck Sharp and Dohme، زیرمجموعهٔ Merck؛ شمارهٔ ClinicalTrials.gov برای KEYNOTE-564: NCT03142334.)
نتایج مربوط به تحلیل میان‌دوره‌ای با میانهٔ پیگیری ۲۴٫۱ ماه است. نقطهٔ پایانی اصلی بر اساس ارزیابی پژوهشگر بود. داده‌های بقای کل در این تحلیل هنوز نابالغ بودند (بر اساس تعداد کم رویدادها و فاصلهٔ اطمینان نسبتاً وسیع). کارآزمایی توسط شرکت سازنده حمایت مالی شد.
این خلاصه و ترجمه بر اساس چکیده منتشرشده مقاله (PubMed) تهیه شده است؛ برای جزئیات کامل، به‌ویژه دوزها و نتایج فرعی، به متن کامل مقاله مراجعه کنید.
برای جستجو تایپ کنید...