گزارش جدیدتری از این مطالعه منتشر شده است: پمبرولیزوماب کمکی در درمان کارسینوم سلول روشن کلیه: نتایج ۵ ساله کارآزمایی فاز ۳ (۲۰۲۶)
پس از جراحی برداشتن کلیه، در برخی بیماران خطر بازگشت سرطان بالاست. در این مطالعه، این بیماران به مدت حدود یک سال داروی ایمنی‌درمانی پمبرولیزوماب یا دارونما (داروی بی‌اثر) دریافت کردند. پمبرولیزوماب هم احتمال بازگشت سرطان را کم کرد و هم عمر بیماران را طولانی‌تر کرد: پس از ۴ سال حدود ۹۱ نفر از هر ۱۰۰ بیمار گروه پمبرولیزوماب زنده بودند، در برابر ۸۶ نفر در گروه دارونما. در مقابل، عوارض جدی در گروه دارو بیشتر بود؛ بنابراین تصمیم باید پس از گفت‌وگو با پزشک گرفته شود.
RCC با جزء سلول روشن پس از نفرکتومی با خطر متوسط-بالا (pT2 درجه ۴ یا سارکوماتوئید، یا pT3) یا بالا (pT4 یا N+)، یا M1 NED پس از نفرکتومی و برداشتن کامل متاستاز
| دارو | دوز | روش | زمان تجویز |
|---|---|---|---|
| پمبرولیزوماب | ۲۰۰ میلی‌گرم (یا ۴۰۰ میلی‌گرم) | وریدی، انفوزیون ۳۰ دقیقه‌ای | روز ۱ هر ۳ هفته (دوز ۴۰۰ میلی‌گرم: هر ۶ هفته) |
دوز و مدت طبق برچسب FDA و کارآزمایی. EAU شروع درمان را ترجیحاً ظرف ۱۲ تا ۱۶ هفته پس از نفرکتومی و پس از تصویربرداری مجدد توصیه می‌کند.
دوزها مطابق پروتکل کارآزمایی، رهنمود یا برچسب رسمی دارو (منبع در یادداشت هر رژیم) است. پیش از تجویز، شمارش سلول‌های خون، عملکرد کلیه و کبد، تداخلات دارویی و شرایط بیمار را بررسی کنید و دوز را بر اساس برچسب دارو تعدیل کنید.
پمبرولیزوماب ۲۰۰ میلی‌گرم وریدی روز ۱ هر دوره ۳ هفته‌ای تا حداکثر ۱۷ دوره (حدود ۱ سال)، یا تا عود، سمیت غیرقابل قبول یا رسیدن به معیارهای قطع درمان.
دارونما (محلول نمکی) وریدی هر ۳ هفته با همان برنامه، تا حداکثر ۱۷ دوره (حدود ۱ سال).
منبع جزئیات رژیم درمانی: چکیده منتشرشده (NEJM ۲۰۲۱ و ۲۰۲۴) و ClinicalTrials.gov NCT03142334
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
بزرگسالان مبتلا به کارسینوم سلول کلیه با جزء سلول روشن (با یا بدون ویژگی سارکوماتوئید) پس از نفرکتومی پارشیل یا رادیکال با حاشیه منفی، بدون درمان سیستمیک قبلی، با ECOG ۰ یا ۱، و یکی از این گروه‌ها: خطر متوسط-بالا (pT2 درجه ۴ یا سارکوماتوئید، N0 M0؛ یا pT3 با هر درجه، N0 M0)، خطر بالا (pT4 N0 M0؛ یا هر pT با N+ M0)، یا M1 NED (متاستاز منفرد بافت نرم که هم‌زمان با نفرکتومی یا تا ۱ سال پس از آن کاملاً برداشته شده است). جراحی ۲۸ روز یا بیشتر پیش از رضایت و حداکثر ۱۲ هفته پیش از تصادفی‌سازی؛ بدون شواهد بیماری در تصویربرداری مغز، قفسه سینه، شکم، لگن و اسکن استخوان؛ بیماران با متاستاز قبلی مغز یا استخوان، ترومبوز باقیمانده ورید کلیوی/اجوف، پرتودرمانی قبلی یا بیماری خودایمنی فعال خارج شدند (ClinicalTrials.gov NCT03142334).
پیامد اصلی: بقای بدون بیماری بر اساس ارزیابی پژوهشگر. پیامد ثانویه کلیدی: بقای کلی. سایر پیامدهای ثانویه: ایمنی.
در تحلیل بقای کلی، عوارض جدی با هر علت در گروه پمبرولیزوماب بیشتر بود (۲۰٫۷٪ در برابر ۱۱٫۵٪) و عوارض درجه ۳ یا ۴ مرتبط با درمان در ۱۸٫۶٪ در برابر ۱٫۲٪ رخ داد. در گزارش نخست (۲۰۲۱)، عوارض درجه ۳ یا بالاتر با هر علت در ۳۲٫۴٪ بیماران پمبرولیزوماب و ۱۷٫۷٪ بیماران دارونما دیده شد. هیچ مرگ مرتبط با پمبرولیزوماب گزارش نشد. عوارض ایمنی‌مرتبط (مانند کم‌کاری تیروئید) از عوارض شناخته‌شده این دسته دارویی‌اند (جزئیات در متن کامل مقاله).
KEYNOTE-564 نخستین کارآزمایی بود که با یک درمان کمکی در کارسینوم سلول کلیه سود بقای کلی نشان داد. FDA در ۱۷ نوامبر ۲۰۲۱ پمبرولیزوماب را برای درمان کمکی بیماران با خطر عود متوسط-بالا یا بالا پس از نفرکتومی (یا نفرکتومی و برداشتن ضایعات متاستاتیک) تأیید کرد. رهنمود EAU (به‌روزرسانی ۲۰۲۲) پمبرولیزوماب کمکی را برای بیماران ccRCC با خطر عود مطابق تعریف کارآزمایی توصیه می‌کند (توصیه ضعیف؛ پیش از انتشار داده‌های بقای کلی). در سال ۲۰۲۶ ترکیب پمبرولیزوماب با بلزوتیفان در کارآزمایی LITESPARK-022 در برابر پمبرولیزوماب تنها مقایسه شد.
درمان کمکی با پمبرولیزوماب (Pembrolizumab) پس از جراحی کارسینوم سلول کلیه بر اساس بهبود معنادار بقای بدون بیماری در کارآزمایی KEYNOTE-564 تأیید شد. اینکه آیا نتایج مربوط به بقای کلی در سومین تحلیل میانی از پیش تعیین‌شده این کارآزمایی نیز به نفع پمبرولیزوماب خواهد بود، نامشخص بود.
در این کارآزمایی فاز ۳، دوسوکور و کنترل‌شده با دارونما، شرکت‌کنندگان مبتلا به کارسینوم سلول کلیه از نوع سلول روشن که پس از جراحی در معرض افزایش خطر عود بودند به‌طور تصادفی (با نسبت ۱:۱) برای دریافت پمبرولیزوماب (با دوز ۲۰۰ میلی‌گرم) یا دارونما هر ۳ هفته تا حداکثر ۱۷ دوره (تقریباً ۱ سال) یا تا زمان عود، بروز اثرات سمی غیرقابل‌قبول یا انصراف از رضایت تعیین شدند. بهبود معنادار بقای بدون بیماری بر اساس ارزیابی پژوهشگر (پیامد اصلی) پیش‌تر نشان داده شده بود. بقای کلی پیامد ثانویه کلیدی بود. ایمنی یک پیامد ثانویه بود.
در مجموع ۴۹۶ شرکت‌کننده برای دریافت پمبرولیزوماب و ۴۹۸ نفر برای دریافت دارونما تعیین شدند. تا ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۳، میانه پیگیری ۵۷٫۲ ماه بود. سود بقای بدون بیماری با تحلیل‌های قبلی همسو بود (نسبت خطر عود یا مرگ، ۰٫۷۲؛ فاصله اطمینان ۹۵٪، ۰٫۵۹ تا ۰٫۸۷). بهبود معناداری در بقای کلی با پمبرولیزوماب در مقایسه با دارونما مشاهده شد (نسبت خطر مرگ، ۰٫۶۲؛ فاصله اطمینان ۹۵٪، ۰٫۴۴ تا ۰٫۸۷؛ P = ۰٫۰۰۵). بقای کلی تخمینی در ۴۸ ماه در گروه پمبرولیزوماب ۹۱٫۲٪ و در گروه دارونما ۸۶٫۰٪ بود؛ این سود در زیرگروه‌های کلیدی همسو بود. پمبرولیزوماب با بروز بیشتر عوارض جانبی جدی با هر علت (۲۰٫۷٪ در برابر ۱۱٫۵٪ با دارونما) و عوارض جانبی درجه ۳ یا ۴ مرتبط با پمبرولیزوماب یا دارونما (۱۸٫۶٪ در برابر ۱٫۲٪) همراه بود. هیچ مرگی به درمان با پمبرولیزوماب نسبت داده نشد.
پمبرولیزوماب کمکی در مقایسه با دارونما با بهبود معنادار و از نظر بالینی مهم در بقای کلی در شرکت‌کنندگان مبتلا به کارسینوم سلول کلیه از نوع سلول روشن که پس از جراحی در معرض افزایش خطر عود بودند، همراه بود. (با حمایت مالی Merck Sharp and Dohme، از زیرمجموعه‌های Merck؛ شماره ClinicalTrials.gov کارآزمایی KEYNOTE-564: NCT03142334.)
مزیت بقای کلی در تحلیل میانی سوم به دست آمد؛ بیماران گروه دارونما درمان‌های بعدی متفاوتی دریافت کردند؛ فقط بیماران با جزء سلول روشن وارد شدند و نتایج به انواع غیر سلول روشن قابل تعمیم نیست؛ نشانگر زیستی معتبری برای انتخاب بیمارانی که بیشترین سود را می‌برند وجود ندارد.
ترجمه و خلاصه فارسی توسط تیم تحریریه بر اساس مقاله منتشرشده تهیه شده است. متن اصلی و کامل مقاله مرجع نهایی است.
برای جستجو تایپ کنید...