گزارش جدیدتری از این مطالعه منتشر شده است: پمبرولیزوماب در برابر دارونما به‌عنوان درمان ادجوانت در ملانومای جراحی‌شده مرحله IIB یا IIC: پیگیری درازمدت، تغییر گروه و درمان مجدد با پمبرولیزوماب در کارآزمایی فاز ۳ (۲۰۲۵)
ملانوماهای ضخیم یا زخمی (مرحله IIB و IIC) حتی بدون درگیری غدد لنفاوی، خطر عود قابل‌توجهی دارند. این مطالعه نشان داد یک سال پمبرولیزوماب پس از جراحی، خطر عود را حدود ۳۵ تا ۴۰ درصد کاهش می‌دهد. تصمیم به درمان باید با در نظر گرفتن عوارض احتمالی، از جمله عوارض دائمی هورمونی، گرفته شود.
ملانومای مرحله IIB، IIC یا III پس از برداشتن کامل (بزرگسالان و کودکان ۱۲ سال و بالاتر)
| دارو | دوز | روش | زمان تجویز |
|---|---|---|---|
| پمبرولیزوماب | ۲۰۰ میلی‌گرم (یا ۴۰۰ میلی‌گرم) | وریدی، انفوزیون ۳۰ دقیقه‌ای | روز ۱ هر ۳ هفته (دوز ۴۰۰ میلی‌گرم: هر ۶ هفته) |
طبق برچسب FDA؛ کودکان ۱۲ سال و بالاتر: ۲ میلی‌گرم/کیلوگرم هر ۳ هفته (حداکثر ۲۰۰ میلی‌گرم). شواهد:.
در صفحه «ملانوما (سرطان پوست)» · ملانومای قابل جراحی: نئوادجوانت و ادجوانت
دوزها مطابق پروتکل کارآزمایی، رهنمود یا برچسب رسمی دارو (منبع در یادداشت هر رژیم) است. پیش از تجویز، شمارش سلول‌های خون، عملکرد کلیه و کبد، تداخلات دارویی و شرایط بیمار را بررسی کنید و دوز را بر اساس برچسب دارو تعدیل کنید.
بخش ۱: پمبرولیزوماب ۲۰۰ میلی‌گرم (در کودکان ۲ میلی‌گرم/کیلوگرم، حداکثر ۲۰۰ میلی‌گرم) انفوزیون وریدی هر ۳ هفته تا ۱۷ دوره (حدود ۱ سال) یا تا عود یا سمیت غیرقابل قبول. بخش ۲: بیمارانی که ۱۷ دوره را کامل کرده و عود کردند می‌توانستند درمان مجدد با همان دوز تا ۳۵ دوره (حدود ۲ سال) بگیرند.
بخش ۱: دارونما (محلول نمکی) وریدی هر ۳ هفته تا ۱۷ دوره. بخش ۲: بیماران با عود پس از تکمیل دارونما می‌توانستند به پمبرولیزوماب ۲۰۰ میلی‌گرم هر ۳ هفته تا ۳۵ دوره تغییر کنند.
منبع جزئیات رژیم درمانی: چکیده مقاله و ClinicalTrials.gov NCT03553836
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
بیماران ۱۲ سال و بالاتر با ملانومای پوستی مرحله IIB یا IIC تازه تشخیص‌داده‌شده (AJCC ویرایش ۸؛ T3b یا T4 با بیوپسی غده لنفاوی نگهبان منفی) که به‌طور کامل جراحی شده بودند، بدون درمان قبلی به‌جز جراحی، حداکثر ۱۲ هفته بین جراحی نهایی و تصادفی‌سازی، بدون شواهد متاستاز در تصویربرداری و با ECOG ۰ یا ۱ (یا معادل در کودکان) (ClinicalTrials.gov NCT03553836).
پیامد اولیه: بقای بدون عود به ارزیابی پژوهشگر در جمعیت قصد درمان (تحلیل‌های میانی اول و دوم).
عوارض مرتبط با درمان درجه ۳–۴ در تحلیل میانی اول: ۱۶٪ (۷۸ نفر از ۴۸۳) با پمبرولیزوماب در برابر ۴٪ (۲۱ نفر از ۴۸۶) با دارونما. مرگ ناشی از درمان رخ نداد.
KEYNOTE-716 به تأیید FDA پمبرولیزوماب ادجوانت برای ملانومای مرحله IIB و IIC در بزرگسالان و کودکان ۱۲ سال و بالاتر (دسامبر ۲۰۲۱) انجامید. نیولوماب نیز بر اساس CheckMate 76K در این مرحله تأیید شده است. رهنمودها این گزینه را پس از گفت‌وگو درباره سود و خطر مطرح می‌کنند.
پمبرولیزوماب بقای بدون پیشرفت و بقای کلی را در بیماران مبتلا به ملانومای پیشرفته و بقای بدون عود را در بیماری مرحله III رزکت‌شده طولانی می‌کند. KEYNOTE-716 پمبرولیزوماب را به‌عنوان درمان ادجوانت در بیماران مبتلا به ملانومای مرحله II پرخطر رزکت‌شده کامل ارزیابی کرد. ما نتایج تحلیل‌های میانی اول و دوم برنامه‌ریزی‌شده بقای بدون عود را گزارش می‌کنیم.
در این مطالعه فاز ۳ دوسوکور، تصادفی و کنترل‌شده با دارونما که ۱۶۰ مرکز پزشکی دانشگاهی و بیمارستان در ۱۶ کشور (استرالیا، بلژیک، برزیل، کانادا، شیلی، فرانسه، آلمان، اسرائیل، ایتالیا، ژاپن، لهستان، آفریقای جنوبی، اسپانیا، سوئیس، بریتانیا و آمریکا) را دربر می‌گرفت، بیماران ۱۲ ساله یا بزرگ‌تر مبتلا به ملانومای تازه تشخیص‌داده‌شده و رزکت‌شده کامل مرحله IIB یا IIC (مرحله TNM معادل T3b یا T4 با بیوپسی غده لنفاوی نگهبان منفی) وارد شدند. بیماران واجد شرایط به‌طور تصادفی (۱:۱)، در بلوک‌های چهارتایی و با طبقه‌بندی بر اساس طبقه T (۳b، ۴a و ۴b) و وضعیت کودک بودن (۱۲ تا ۱۷ سال در برابر ≥۱۸ سال)، با استفاده از سامانه پاسخ تعاملی به پمبرولیزوماب وریدی ۲۰۰ میلی‌گرم (۲ میلی‌گرم/کیلوگرم در کودکان) یا دارونما هر ۳ هفته برای ۱۷ دوره یا تا عود بیماری یا سمیت غیرقابل‌قبول تخصیص یافتند. همه بیماران، پژوهشگران بالینی و تحلیلگران از تخصیص درمان بی‌اطلاع بودند. پیامد اولیه، بقای بدون عود به ارزیابی پژوهشگر (زمان از تصادفی‌سازی تا عود یا مرگ) در جمعیت قصد درمان (یعنی همه بیماران تصادفی‌سازی‌شده) بود. پیامد اولیه در صورتی محقق می‌شد که بقای بدون عود با پمبرولیزوماب در مقایسه با دارونما در تحلیل میانی اول (پس از رخداد حدود ۱۲۸ رویداد) یا تحلیل میانی دوم (پس از ۱۷۹ رویداد) تحت کنترل چندگانگی به‌طور معنی‌دار بهبود یابد. ایمنی در همه بیماران تصادفی‌سازی‌شده‌ای که دست‌کم یک دوز درمان دریافت کردند ارزیابی شد. این مطالعه با شماره NCT03553836 در ClinicalTrials.gov ثبت شده و ثبت‌نام آن بسته است.
بین ۲۳ سپتامبر ۲۰۱۸ و ۴ نوامبر ۲۰۲۰، ۱۱۸۲ بیمار غربالگری شدند که از میان آن‌ها ۹۷۶ نفر به‌طور تصادفی به پمبرولیزوماب (۴۸۷ نفر) یا دارونما (۴۸۹ نفر؛ جمعیت قصد درمان) تخصیص یافتند. میانه سن ۶۱ سال (دامنه میان‌چارکی ۵۲ تا ۶۹) بود و ۳۸۷ بیمار (۴۰٪) زن و ۵۸۹ بیمار (۶۰٪) مرد بودند. ۸۷۴ نفر (۹۰٪) از ۹۷۶ بیمار سفیدپوست و ۷۹۹ نفر (۸۲٪) غیراسپانیایی‌تبار بودند. ۴۸۳ نفر (۹۹٪) از ۴۸۷ بیمار گروه پمبرولیزوماب و ۴۸۶ نفر (۹۹٪) از ۴۸۹ بیمار گروه دارونما درمان تخصیص‌یافته را دریافت کردند. در تحلیل میانی اول (قطع داده ۴ دسامبر ۲۰۲۰؛ میانه پیگیری ۱۴٫۴ ماه [دامنه میان‌چارکی ۱۰٫۲ تا ۱۸٫۷] در گروه پمبرولیزوماب و ۱۴٫۳ ماه [۱۰٫۱ تا ۱۸٫۷] در گروه دارونما)، ۵۴ نفر (۱۱٪) از ۴۸۷ بیمار گروه پمبرولیزوماب و ۸۲ نفر (۱۷٪) از ۴۸۹ بیمار گروه دارونما نخستین عود بیماری را تجربه کردند یا فوت کردند (نسبت خطر [HR] ۰٫۶۵ [فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۴۶ تا ۰٫۹۲]؛ P=۰٫۰۰۶۶). در تحلیل میانی دوم (قطع داده ۲۱ ژوئن ۲۰۲۱؛ میانه پیگیری ۲۰٫۹ ماه [۱۶٫۷ تا ۲۵٫۳] در گروه پمبرولیزوماب و ۲۰٫۹ ماه [۱۶٫۶ تا ۲۵٫۳] در گروه دارونما)، ۷۲ بیمار (۱۵٪) در گروه پمبرولیزوماب و ۱۱۵ بیمار (۲۴٪) در گروه دارونما نخستین عود را تجربه کردند یا فوت کردند (HR ۰٫۶۱ [فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۴۵ تا ۰٫۸۲]). میانه بقای بدون عود در هیچ‌یک از دو گروه در هیچ‌یک از زمان‌های ارزیابی به دست نیامد. در تحلیل میانی اول، عوارض مرتبط با درمان درجه ۳–۴ در ۷۸ نفر (۱۶٪) از ۴۸۳ بیمار گروه پمبرولیزوماب در برابر ۲۱ نفر (۴٪) از ۴۸۶ بیمار گروه دارونما رخ داد. در تحلیل میانی اول، چهار بیمار به دلیل یک رویداد نامطلوب فوت کردند که همگی در گروه دارونما بودند (هر کدام یک مورد ناشی از ذات‌الریه، ذات‌الریه مرتبط با کووید-۱۹، خودکشی و سرطان عودکننده)، و در تحلیل میانی دوم یک بیمار دیگر در گروه پمبرولیزوماب به دلیل یک رویداد نامطلوب (ذات‌الریه مرتبط با کووید-۱۹) فوت کرد. هیچ مرگی ناشی از درمان مطالعه رخ نداد.
پمبرولیزوماب به‌عنوان درمان ادجوانت به مدت تا حدود ۱ سال برای ملانومای مرحله IIB یا IIC، در مقایسه با دارونما به کاهش معنی‌دار خطر عود بیماری یا مرگ انجامید و نمایه ایمنی قابل‌مدیریتی داشت.
Merck Sharp & Dohme، یکی از شرکت‌های تابعه Merck & Co، کنیلورث، نیوجرسی، آمریکا.
نتایج بر پایه تحلیل‌های میانی بقای بدون عود است و داده بقای کلی در این مقاله وجود ندارد؛ بیشتر شرکت‌کنندگان سفیدپوست بودند؛ عوارض ایمنی‌زاد مزمن (مانند کم‌کاری تیروئید) در بیمارانی که بسیاری از آن‌ها با جراحی تنها درمان می‌شوند، باید سنجیده شود.
ترجمه و خلاصه فارسی توسط تیم تحریریه بر اساس مقاله منتشرشده تهیه شده است. متن اصلی و کامل مقاله مرجع نهایی است.
برای جستجو تایپ کنید...