پمبرولیزوماب (Pembrolizumab) همراه پاکلی‌تاکسل هفتگی در سرطان تخمدان عودکننده مقاوم به پلاتین: کارآزمایی چندمرکزی، تصادفی‌شده، دوسوکور، فاز ۳

پیش‌زمینه

سرطان اپیتلیال تخمدان اغلب عود می‌کند و به شیمی‌درمانی پلاتینی مقاوم می‌شود. ما بررسی کردیم که آیا افزودن پمبرولیزوماب به پاکلی‌تاکسل هفتگی، با یا بدون بواسیزوماب، در مقایسه با پاکلی‌تاکسل هفتگی با یا بدون بواسیزوماب، بقای بدون پیشرفت و بقای کلی را در شرکت‌کنندگان مبتلا به سرطان تخمدان عودکننده مقاوم به پلاتین که یک تا دو رژیم سیستمیک قبلی دریافت کرده بودند، بهبود می‌دهد.

روش‌ها

ENGOT-ov65/KEYNOTE-B96 یک کارآزمایی تصادفی‌شده، دوسوکور، فاز ۳ است که در ۱۸۷ مرکز انکولوژی زنان در ۲۵ کشور در قاره آمریکا، آسیا، اروپا و اقیانوسیه انجام شد. بزرگسالان (۱۸ سال یا بیشتر) با کارسینوم اپیتلیال تخمدان، لوله فالوپ یا صفاق اولیه با تأیید بافت‌شناسی، که یک تا دو درمان سیستمیک قبلی شامل دست‌کم یک رژیم پلاتینی دریافت کرده و ۶ ماه یا کمتر پس از آخرین رژیم پلاتینی پیشرفت کرده بودند، واجد شرایط بودند. شرکت‌کنندگان به نسبت ۱:۱ به پمبرولیزوماب وریدی ۴۰۰ میلی‌گرم هر ۶ هفته تا حداکثر ۱۸ دوره همراه پاکلی‌تاکسل وریدی باز ۸۰ میلی‌گرم بر مترمربع در روزهای ۱، ۸ و ۱۵ هر دوره ۲۱ روزه، یا دارونمای وریدی (محلول سالین) هر ۶ هفته تا حداکثر ۱۸ دوره همراه پاکلی‌تاکسل وریدی باز ۸۰ میلی‌گرم بر مترمربع در روزهای ۱، ۸ و ۱۵ هر دوره ۲۱ روزه تخصیص یافتند؛ بواسیزوماب وریدی ۱۰ میلی‌گرم بر کیلوگرم هر ۲ هفته به تشخیص پژوهشگر مجاز بود. تصادفی‌سازی بر اساس برنامه استفاده از بواسیزوماب، منطقه جغرافیایی و امتیاز مثبت ترکیبی (CPS) PD-L1 طبقه‌بندی شد. نقطه پایانی اصلی، بقای بدون پیشرفت با ارزیابی پژوهشگر طبق RECIST نسخه ۱٫۱ و نقطه پایانی ثانویه کلیدی، بقای کلی بود. نتایج دو تحلیل میانی و تحلیل نهایی در این مقاله آمده است. این مطالعه با شماره NCT05116189 در ClinicalTrials.gov ثبت شده و اکنون به پایان رسیده است.

یافته‌ها

بین ۱۳ دسامبر ۲۰۲۱ و ۳ ژوئیه ۲۰۲۳، ۶۴۳ شرکت‌کننده زن تصادفی‌سازی شدند؛ ۳۲۲ نفر به پمبرولیزوماب همراه پاکلی‌تاکسل و ۳۲۱ نفر به دارونما همراه پاکلی‌تاکسل. در نخستین تحلیل میانی، پمبرولیزوماب همراه پاکلی‌تاکسل در مقایسه با دارونما همراه پاکلی‌تاکسل بقای بدون پیشرفت را هم در جمعیت PD-L1 CPS برابر ۱ یا بیشتر (میانه ۸٫۳ ماه در برابر ۷٫۲ ماه؛ نسبت خطر [HR] ۰٫۷۲؛ فاصله اطمینان ۹۵٪ ۰٫۵۸ تا ۰٫۸۹؛ p=۰٫۰۰۱۴ [α=۰٫۰۱۲]) و هم در کل جمعیت (میانه ۸٫۳ ماه در برابر ۶٫۴ ماه؛ HR ۰٫۷۰، فاصله اطمینان ۹۵٪ ۰٫۵۸ تا ۰٫۸۴؛ p کمتر از ۰٫۰۰۰۱ [α=۰٫۰۰۲۳]) به‌طور معنی‌دار بهبود داد و معیارهای از پیش تعیین‌شده برای کارایی تأییدی را برآورده کرد. در دومین تحلیل میانی، بقای کلی در جمعیت PD-L1 CPS برابر ۱ یا بیشتر به‌طور معنی‌دار بهبود یافت (میانه ۱۸٫۲ ماه در برابر ۱۴٫۰ ماه؛ HR ۰٫۷۶، فاصله اطمینان ۹۵٪ ۰٫۶۱ تا ۰٫۹۴؛ p=۰٫۰۰۵۳ [α=۰٫۰۰۸۳]). در تحلیل نهایی، بقای کلی در کل جمعیت به‌طور معنی‌دار بهبود یافت (میانه ۱۷٫۷ ماه در برابر ۱۴٫۰ ماه؛ HR ۰٫۸۲، فاصله اطمینان ۹۵٪ ۰٫۶۹ تا ۰٫۹۷؛ p=۰٫۰۱۱ [α=۰٫۰۲۴]). عوارض جانبی درجه ۳ یا بدتر مرتبط با درمان در ۲۱۷ نفر (۶۸٪) از ۳۲۰ شرکت‌کننده گروه پمبرولیزوماب همراه پاکلی‌تاکسل در برابر ۱۷۶ نفر (۵۵٪) از ۳۱۸ شرکت‌کننده گروه دارونما همراه پاکلی‌تاکسل رخ داد. شایع‌ترین عوارض جانبی مرتبط با درمان (همه درجات) شامل کم‌خونی، نوروپاتی محیطی، ریزش مو، خستگی و تهوع بود. عوارض جانبی مرتبط با درمان در چهار شرکت‌کننده (۱٪) در گروه پمبرولیزوماب همراه پاکلی‌تاکسل (کولیت، بیماری بینابینی ریه، لوسمی میلوئید حاد و سوراخ‌شدگی روده) و در پنج شرکت‌کننده (۲٪) در گروه دارونما همراه پاکلی‌تاکسل (نارسایی قلبی، سوراخ‌شدگی روده [در دو شرکت‌کننده] و سوراخ‌شدگی روده بزرگ [در دو شرکت‌کننده]) به مرگ انجامید.

تفسیر

پمبرولیزوماب همراه پاکلی‌تاکسل هفتگی، با یا بدون بواسیزوماب، بقای بدون پیشرفت و بقای کلی را در شرکت‌کنندگان مبتلا به سرطان تخمدان عودکننده مقاوم به پلاتین که یک تا دو رژیم سیستمیک قبلی دریافت کرده بودند به‌طور معنی‌دار بهبود داد و از این رژیم به‌عنوان یک گزینه درمانی جدید برای این جمعیت پشتیبانی می‌کند.

حمایت مالی

Merck Sharp & Dohme LLC، زیرمجموعه Merck & Co, Inc، راهوی، نیوجرسی، ایالات متحده.