کارآزمایی تصادفی لتروزول در زنان یائسه پس از پنج سال درمان با تاموکسیفن برای سرطان سینه مرحله اولیه
- نوع مطالعه
- کارآزمایی بالینی
- نام مطالعه
- MA.17
- طراحی
- کارآزمایی تصادفی دوسوکور کنترل‌شده با دارونما
- حجم نمونه
- ۵۱۸۷ زن
- منبع
- N Engl J Med · ۲۰۰۳
به زبان ساده
این مطالعه زنان یائسه‌ای را بررسی کرد که پنج سال تاموکسیفن برای سرطان سینه مصرف کرده بودند و سپس لتروزول یا دارونما دریافت کردند. در گروه لتروزول، عود بیماری یا بروز سرطان جدید در سینه مقابل کمتر بود. عوارضی مانند گرگرفتگی و درد مفاصل و عضلات در گروه لتروزول شایع‌تر بود. تصمیم برای ادامه درمان هورمونی باید با پزشک معالج و بر اساس شرایط هر بیمار گرفته شود.
نتایج کلیدی
گروه‌های درمانی و رژیم دارویی
پنج سال درمان با لتروزول (letrozole) پس از اتمام پنج سال تاموکسیفن.
لتروزول خوراکی یک بار در روز (دوز برچسب: ۲٫۵ میلی‌گرم)؛ مدت برنامه‌ریزی‌شده ۵ سال، اما کارآزمایی پس از تحلیل میانی زودتر باز شد.
دارونما پس از اتمام پنج سال تاموکسیفن.
دارونمای خوراکی یک بار در روز.
منبع جزئیات رژیم درمانی: چکیده مقاله، ClinicalTrials.gov NCT00003140 (لتروزول خوراکی یک بار در روز) و برچسب FDA داروی فمارا (دوز ۲٫۵ میلی‌گرم روزانه؛ MA-17 مبنای تأیید درمان تمدیدی است)
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
جمعیت مطالعه
زنان یائسه مبتلا به سرطان سینه که پنج سال درمان با تاموکسیفن را تکمیل کرده بودند. سایر معیارهای ورود در چکیده ذکر نشده است.
نقاط پایانی
نقطه پایانی اولیه: بقای بدون بیماری (disease-free survival). از نقاط پایانی دیگر در چکیده، بقای کلی و عوارض جانبی (از جمله پوکی استخوان و شکستگی) گزارش شده‌اند.
ایمنی و عوارض
گرگرفتگی، آرتریت، آرترالژی و میالژی با درجه پایین در گروه لتروزول شایع‌تر بود، اما خونریزی واژینال کمتر دیده شد. تشخیص جدید پوکی استخوان در ۵٫۸٪ زنان گروه لتروزول و ۴٫۵٪ گروه دارونما گزارش شد (P=۰٫۰۷) و میزان شکستگی در دو گروه مشابه بود. میزان عوارض درجه ۳ و بالاتر در چکیده ذکر نشده است.
اهمیت بالینی و جایگاه در رهنمودها
این کارآزمایی نشان داد افزودن پنج سال لتروزول پس از تاموکسیفن، بقای بدون بیماری را در زنان یائسه بهبود می‌دهد و به همین دلیل کمیته پایش داده‌ها توقف زودهنگام مطالعه را توصیه کرد. در زمان گزارش، تفاوت معناداری در بقای کلی دیده نشد (P=۰٫۲۵). وضعیت فعلی این رویکرد در رهنمودهای بالینی باید جداگانه بررسی شود، چون چکیده درباره آن اطلاعاتی نمی‌دهد.
ترجمه فارسی چکیده مقاله
پیش‌زمینه
در سرطان سینه وابسته به هورمون، پنج سال درمان با تاموکسیفن پس از جراحی، و نه درمان طولانی‌تر با تاموکسیفن، بقای بدون بیماری و بقای کلی را افزایش می‌دهد. مهارکننده آروماتاز، لتروزول، با مهار تولید استروژن ممکن است پیامد بیماران را پس از قطع تاموکسیفن بهبود دهد.
روش‌ها
ما یک کارآزمایی دوسوکور و کنترل‌شده با دارونما انجام دادیم تا اثربخشی پنج سال درمان با لتروزول را در زنان یائسه مبتلا به سرطان سینه که پنج سال درمان با تاموکسیفن را تکمیل کرده بودند، بررسی کنیم. نقطه پایانی اولیه بقای بدون بیماری بود.
نتایج
در مجموع ۵۱۸۷ زن وارد مطالعه شدند (میانه پیگیری: ۲٫۴ سال). در نخستین تحلیل میان‌دوره‌ای، ۲۰۷ مورد عود موضعی یا متاستاتیک سرطان سینه یا سرطان اولیه جدید در سینه مقابل وجود داشت — ۷۵ مورد در گروه لتروزول و ۱۳۲ مورد در گروه دارونما — با برآورد بقای بدون بیماری چهار ساله به‌ترتیب ۹۳٪ و ۸۷٪ در دو گروه (P ≤ ۰٫۰۰۱ برای مقایسه بقای بدون بیماری). در مجموع ۴۲ زن در گروه دارونما و ۳۱ زن در گروه لتروزول فوت کردند (P=۰٫۲۵ برای مقایسه بقای کلی). گرگرفتگی، آرتریت، آرترالژی و میالژی با درجه پایین در گروه لتروزول شایع‌تر بود، اما خونریزی واژینال کمتر بود. تشخیص جدید پوکی استخوان در ۵٫۸٪ زنان گروه لتروزول و ۴٫۵٪ زنان گروه دارونما رخ داد (P=۰٫۰۷)؛ میزان شکستگی مشابه بود. پس از نخستین تحلیل میان‌دوره‌ای، کمیته مستقل پایش داده‌ها و ایمنی توقف کارآزمایی و اطلاع‌رسانی سریع نتایج به شرکت‌کنندگان را توصیه کرد.
نتیجه‌گیری
در مقایسه با دارونما، درمان با لتروزول پس از اتمام درمان استاندارد با تاموکسیفن، بقای بدون بیماری را به‌طور معناداری بهبود می‌بخشد.
محدودیت‌ها
نتایج بر پایه نخستین تحلیل میان‌دوره‌ای و میانه پیگیری کوتاه (۲٫۴ سال) است. تفاوت بقای کلی معنادار نبود و اثر دراز‌مدت لتروزول بر پوکی استخوان و شکستگی با این پیگیری کوتاه قابل قضاوت قطعی نیست. جزئیات دیگر باید در متن کامل مقاله بررسی شود.
این خلاصه و ترجمه بر اساس چکیده منتشرشده مقاله (PubMed) تهیه شده است؛ برای جزئیات کامل، به‌ویژه دوزها و نتایج فرعی، به متن کامل مقاله مراجعه کنید.