الانزاپین برای پیشگیری از تهوع و استفراغ ناشی از شیمی‌درمانی
- نوع مطالعه
- کارآزمایی بالینی
- فاز
- فاز ۳
- طراحی
- کارآزمایی تصادفی دوسوکور کنترل‌شده با دارونما
- حجم نمونه
- ۳۸۰ بیمار قابل ارزیابی (۱۹۲ بیمار در گروه الانزاپین و ۱۸۸ بیمار در گروه دارونما)
- منبع
- N Engl J Med · ۲۰۱۶
- شناسه کارآزمایی
- NCT02116530
به زبان ساده
برخی داروهای شیمی‌درمانی تهوع و استفراغ شدیدی ایجاد می‌کنند. در این مطالعه، افزودن داروی الانزاپین (۱۰ میلی‌گرم در روز، به مدت ۴ روز) به داروهای معمول ضدتهوع باعث شد بیماران کمتر دچار تهوع شوند و استفراغ کمتری داشته باشند. عارضهٔ مهم این دارو خواب‌آلودگی بود که در روز دوم بیشتر دیده شد و در ۵٪ بیماران شدید بود.
نتایج کلیدی
گروه‌های درمانی و رژیم دارویی
الانزاپین (olanzapine) ۱۰ میلی‌گرم خوراکی روزانه در روزهای ۱ تا ۴، به‌همراه دگزامتازون، آپرپیتانت یا فوس‌آپرپیتانت و یک مهارکنندهٔ گیرندهٔ ۵-هیدروکسی‌تریپتامین نوع ۳ (5-HT3). دوز داروهای همراه پیش و پس از شیمی‌درمانی در دو گروه مشابه بود؛ جزئیات دوز آن‌ها در متن کامل مقاله.
دارونمای هم‌شکل روزانه در روزهای ۱ تا ۴، به‌همراه دگزامتازون، آپرپیتانت یا فوس‌آپرپیتانت و یک مهارکنندهٔ گیرندهٔ 5-HT3. جزئیات دوز داروهای همراه در متن کامل مقاله.
منبع جزئیات رژیم درمانی: چکیده مقاله
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
جمعیت مطالعه
بیمارانی که پیش‌تر شیمی‌درمانی نگرفته بودند و شیمی‌درمانی با تهوع‌زایی بالا دریافت می‌کردند: سیس‌پلاتین (با دوز ≥ ۷۰ میلی‌گرم بر متر مربع سطح بدن) یا سیکلوفسفامید-دوکسوروبیسین.
نقاط پایانی
نقطهٔ پایانی اصلی: پیشگیری از تهوع. نقطهٔ پایانی ثانویه: پاسخ کامل (نبودن استفراغ و عدم مصرف داروی نجات).
ایمنی و عوارض
سمیت درجهٔ ۵ مشاهده نشد. برخی بیماران دریافت‌کنندهٔ الانزاپین در روز دوم خواب‌آلودگی (sedation) بیشتری داشتند که در ۵٪ شدید بود.
اهمیت بالینی و جایگاه در رهنمودها
این کارآزمایی نشان می‌دهد افزودن الانزاپین به رژیم سه‌دارویی استاندارد (دگزامتازون، مهارکنندهٔ NK1 و مهارکنندهٔ 5-HT3) پیشگیری از تهوع و پاسخ کامل را در شیمی‌درمانی با تهوع‌زایی بالا بهبود می‌دهد. در تصمیم‌گیری باید خواب‌آلودگی را در نظر گرفت. وضعیت این رویکرد در رهنمودهای فعلی (مانند ASCO، NCCN و MASCC/ESMO) باید جداگانه بررسی شود، زیرا چکیده دربارهٔ آن اطلاعاتی نمی‌دهد.
ترجمه فارسی چکیده مقاله
پیش‌زمینه
ما اثربخشی الانزاپین را در پیشگیری از تهوع و استفراغ در بیمارانی که شیمی‌درمانی با تهوع‌زایی بالا دریافت می‌کردند بررسی کردیم.
روش‌ها
در یک کارآزمایی فاز ۳ تصادفی و دوسوکور، الانزاپین را با دارونما مقایسه کردیم، در ترکیب با دگزامتازون، آپرپیتانت یا فوس‌آپرپیتانت و یک مهارکنندهٔ گیرندهٔ ۵-هیدروکسی‌تریپتامین نوع ۳، در بیمارانی که سابقهٔ شیمی‌درمانی نداشتند و سیس‌پلاتین (≥ ۷۰ میلی‌گرم بر متر مربع سطح بدن) یا سیکلوفسفامید-دوکسوروبیسین دریافت می‌کردند. دوز این سه داروی همراه که پیش و پس از شیمی‌درمانی تجویز شد در دو گروه مشابه بود. دو گروه در روزهای ۱ تا ۴ هر روز یا ۱۰ میلی‌گرم الانزاپین خوراکی یا دارونمای هم‌شکل دریافت کردند. پیشگیری از تهوع نقطهٔ پایانی اصلی بود؛ پاسخ کامل (نبود استفراغ و عدم مصرف داروی نجات) نقطهٔ پایانی ثانویه بود.
نتایج
در تحلیل، ۳۸۰ بیمار قابل ارزیابی وارد شدند (۱۹۲ بیمار تخصیص‌یافته به الانزاپین و ۱۸۸ بیمار به دارونما). نسبت بیماران بدون تهوع ناشی از شیمی‌درمانی با الانزاپین به‌طور معناداری بیشتر از دارونما بود: در ۲۴ ساعت اول پس از شیمی‌درمانی (۷۴٪ در برابر ۴۵٪، P=۰٫۰۰۲)، در بازهٔ ۲۵ تا ۱۲۰ ساعت پس از شیمی‌درمانی (۴۲٪ در برابر ۲۵٪، P=۰٫۰۰۲) و در کل بازهٔ ۱۲۰ ساعته (۳۷٪ در برابر ۲۲٪، P=۰٫۰۰۲). نرخ پاسخ کامل نیز با الانزاپین در این سه بازه به‌طور معناداری افزایش یافت: به‌ترتیب ۸۶٪ در برابر ۶۵٪ (P<۰٫۰۰۱)، ۶۷٪ در برابر ۵۲٪ (P=۰٫۰۰۷) و ۶۴٪ در برابر ۴۱٪ (P<۰٫۰۰۱). هرچند سمیت درجهٔ ۵ وجود نداشت، برخی بیماران دریافت‌کنندهٔ الانزاپین در روز دوم خواب‌آلودگی بیشتری داشتند (در ۵٪ شدید).
نتیجه‌گیری
الانزاپین در مقایسه با دارونما، پیشگیری از تهوع و نیز نرخ پاسخ کامل را در بیماران قبلاً درمان‌نشده‌ای که شیمی‌درمانی با تهوع‌زایی بالا دریافت می‌کردند، به‌طور معناداری بهبود داد. (حمایت مالی: مؤسسهٔ ملی سرطان آمریکا؛ شمارهٔ ClinicalTrials.gov: NCT02116530.)
محدودیت‌ها
بر پایهٔ چکیده، اطلاعات دربارهٔ نوع سرطان بیماران، پیگیری درازمدت و سایر محدودیت‌ها ارائه نشده است؛ این موارد باید در متن کامل مقاله بررسی شوند. پیامدها فقط تا ۱۲۰ ساعت پس از شیمی‌درمانی ارزیابی شده‌اند.
این خلاصه و ترجمه بر اساس چکیده منتشرشده مقاله (PubMed) تهیه شده است؛ برای جزئیات کامل، به‌ویژه دوزها و نتایج فرعی، به متن کامل مقاله مراجعه کنید.