این مطالعه بزرگ روی نوجوانان و بزرگسالان مبتلا به لنفوم هوچکین پیشرفته نشان داد که افزودن داروی ایمنی‌درمانی نیولوماب به شیمی‌درمانی AVD، بیماری را بهتر از رژیم حاوی برنتوکسیماب کنترل می‌کند: پس از دو سال، ۹۲٪ بیماران بدون عود بودند. عوارض کمتر بود و تقریباً هیچ بیماری به پرتودرمانی نیاز پیدا نکرد، که برای جوانان از نظر عوارض دیررس بسیار اهمیت دارد.
بزرگسالان و کودکان ۱۲ سال و بالاتر
| دارو | دوز | روش | زمان تجویز |
|---|---|---|---|
| ۶ دوره | |||
| دوکسوروبیسین، وین‌بلاستین، داکاربازین (AVD) | طبق برچسب همان داروها | وریدی | پیش از نیولوماب |
| نیولوماب | ۲۴۰ میلی‌گرم (زیر ۴۰ کیلوگرم: ۳ میلی‌گرم/کیلوگرم) | وریدی، انفوزیون ۳۰ دقیقه | هر ۲ هفته (آخر تزریق شود) |
پیشگیری با G-CSF از دوره ۱ توصیه می‌شود.
لنفوم هوچکین کلاسیک مرحله III یا IV درمان‌نشده (۱۲ سال و بالاتر)
| دارو | دوز | روش | زمان تجویز |
|---|---|---|---|
| نیولوماب | ۲۴۰ میلی‌گرم طی ۳۰ دقیقه (۱۲ تا ۱۷ سال: ۳ میلی‌گرم/کیلوگرم، حداکثر ۲۴۰) | وریدی | روز ۱ و ۱۵ |
| دوکسوروبیسین | ۲۵ میلی‌گرم/مترمربع | وریدی | روز ۱ و ۱۵ |
| وین‌بلاستین | ۶ میلی‌گرم/مترمربع | وریدی | روز ۱ و ۱۵ |
| داکاربازین | ۳۷۵ میلی‌گرم/مترمربع | وریدی | روز ۱ و ۱۵ |
G-CSF از دوره ۱ توصیه می‌شود؛ نیولوماب پس از داروهای AVD تزریق شود. آنزیم‌های کبدی، کراتینین و تیروئید در شروع و به‌طور دوره‌ای برای عوارض ایمنی پایش شوند.
در صفحه «سرطان‌های خون (لوسمی، لنفوم و میلوم)» · رژیم‌های درمانی و دوز در لنفوم‌ها
لنفوم هوچکین کلاسیک پیشرفته (مرحله III–IV) تازه‌تشخیص، سن ۱۲ سال و بالاتر؛ در رهنمود EHA (۲۰۲۶) روش ترجیحی بیماران بالای ۶۰ سال و جایگزین کم‌شدت‌تر BrECADD در بیماران جوان‌تر (سطح 1A)
| دارو | دوز | روش | زمان تجویز |
|---|---|---|---|
| نیولوماب | بزرگسالان: ۲۴۰ میلی‌گرم؛ زیر ۱۸ سال: ۳ میلی‌گرم/کیلوگرم (حداکثر ۲۴۰ میلی‌گرم) | وریدی | روز ۱ و ۱۵ |
| دوکسوروبیسین | ۲۵ میلی‌گرم/مترمربع | وریدی | روز ۱ و ۱۵ |
| وین‌بلاستین | ۶ میلی‌گرم/مترمربع | وریدی | روز ۱ و ۱۵ |
| داکاربازین | ۳۷۵ میلی‌گرم/مترمربع | وریدی | روز ۱ و ۱۵ |
دوزها از متن کامل کارآزمایی S1826. G-CSF پیشگیرانه در N-AVD اختیاری و در BV-AVD اجباری بود؛ استفاده از دگزرازوکسان برای کاهش خطر سمیت قلبی دوکسوروبیسین مجاز بود. دوز تجمعی دوکسوروبیسین در شش دوره ۳۰۰ میلی‌گرم/مترمربع است. N-AVD در رهنمود EHA (۲۰۲۶) با پرتودرمانی ۳۰ گری هدایت‌شده با PET توصیه شده است.
دوزها مطابق پروتکل کارآزمایی، رهنمود یا برچسب رسمی دارو (منبع در یادداشت هر رژیم) است. پیش از تجویز، شمارش سلول‌های خون، عملکرد کلیه و کبد، تداخلات دارویی و شرایط بیمار را بررسی کنید و دوز را بر اساس برچسب دارو تعدیل کنید.
شش چرخه ۲۸ روزه، وریدی در روزهای ۱ و ۱۵: نیولوماب (Nivolumab) ۲۴۰ میلی‌گرم در بزرگسالان (۳ میلی‌گرم به ازای هر کیلوگرم در زیر ۱۸ سال، حداکثر ۲۴۰ میلی‌گرم)، دوکسوروبیسین ۲۵ میلی‌گرم بر متر مربع، وین‌بلاستین ۶ میلی‌گرم بر متر مربع و داکاربازین ۳۷۵ میلی‌گرم بر متر مربع. G-CSF اختیاری.
شش چرخه ۲۸ روزه، وریدی در روزهای ۱ و ۱۵: برنتوکسیماب ودوتین ۱٫۲ میلی‌گرم به ازای هر کیلوگرم (وزن حداکثر ۱۰۰ کیلوگرم) همراه با همان دوزهای AVD؛ G-CSF الزامی.
منبع جزئیات رژیم درمانی: متن کامل مقاله در PMC (PMC11488644)، بخش Trial Design؛ وضعیت تأیید FDA از گزارش‌های خبری مارس ۲۰۲۶
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
نوجوانان (۱۲ سال و بالاتر) و بزرگسالان مبتلا به لنفوم هوچکین کلاسیک مرحله ۳ یا ۴ تازه تشخیص‌داده‌شده.
پیامد اصلی: بقای بدون پیشرفت (از تصادفی‌سازی تا نخستین پیشرفت یا مرگ به هر علت).
پیامدهای ثانویه: بقای بدون رویداد، بقای کلی، ایمنی و کیفیت زندگی.
عوارض ایمنی‌مرتبط با نیولوماب ناشایع بودند. برنتوکسیماب ودوتین با قطع درمان بیشتر و نوروپاتی محیطی بیشتر همراه بود. نوتروپنی با N-AVD بیشتر بود (G-CSF در این گروه اختیاری بود)، اما میزان نوتروپنی تب‌دار، سپسیس و عفونت افزایش نیافت (متن کامل مقاله).
بر اساس این مطالعه، FDA در ۲۰ مارس ۲۰۲۶ نیولوماب همراه با AVD را برای درمان خط اول لنفوم هوچکین کلاسیک مرحله ۳ یا ۴ در بیماران ۱۲ سال و بالاتر تأیید کرد. N-AVD اکنون یکی از گزینه‌های ترجیحی خط اول در لنفوم هوچکین پیشرفته، به‌ویژه در نوجوانان و بیماران مسن‌تر، است. در اروپا BrECADD (مطالعه HD21) برای بزرگسالان ۶۰ سال و کمتر گزینه رقیب است.
افزودن برنتوکسیماب ودوتین (brentuximab vedotin) به درمان لنفوم هوچکین کلاسیک مرحله پیشرفته، پیامدها را در بیماران بزرگسال و کودک بهبود می‌بخشد. با این حال، برنتوکسیماب ودوتین عوارض سمی درمان را در بزرگسالان افزایش می‌دهد، بیش از نیمی از کودکانی که این دارو را دریافت می‌کنند تحت رادیوتراپی تحکیمی قرار می‌گیرند و عود همچنان یک چالش است. مهار مرگ برنامه‌ریزی‌شده ۱ (PD-1) در لنفوم هوچکین مؤثر است، از جمله در مطالعات اولیه روی بیماران درمان‌نشده.
ما یک کارآزمایی فاز ۳، چندمرکزی، باز و تصادفی روی بیماران ۱۲ ساله یا بزرگ‌تر مبتلا به لنفوم هوچکین مرحله ۳ یا ۴ تازه تشخیص‌داده‌شده انجام دادیم. بیماران به‌طور تصادفی به دریافت برنتوکسیماب ودوتین همراه با دوکسوروبیسین، وین‌بلاستین و داکاربازین (BV+AVD) یا نیولوماب (nivolumab) همراه با دوکسوروبیسین، وین‌بلاستین و داکاربازین (N+AVD) اختصاص یافتند. بیماران از پیش تعیین‌شده می‌توانستند رادیوتراپی معطوف به ضایعات باقیمانده فعال از نظر متابولیک دریافت کنند. پیامد اصلی، بقای بدون پیشرفت بود که به‌صورت زمان از تصادفی‌سازی تا نخستین مشاهده بیماری پیشرونده یا مرگ به هر علت تعریف شد.
از ۹۹۴ بیمار تصادفی‌سازی‌شده، ۹۷۰ نفر در جمعیت قصد درمان برای تحلیل‌های اثربخشی وارد شدند. در دومین تحلیل میانی برنامه‌ریزی‌شده، با میانه پیگیری ۱۲٫۱ ماه، آستانه اثربخشی عبور کرد که نشان می‌داد N+AVD در مقایسه با BV+AVD بقای بدون پیشرفت را به‌طور معناداری بهبود داده است (نسبت خطر پیشرفت بیماری یا مرگ ۰٫۴۸؛ فاصله اطمینان ۹۹٪: ۰٫۲۷ تا ۰٫۸۷؛ P دوطرفه = 0.001). به دلیل کوتاه‌بودن زمان پیگیری، تحلیل را با پیگیری طولانی‌تر تکرار کردیم؛ با میانه پیگیری ۲٫۱ سال (دامنه ۰ تا ۴٫۲ سال)، بقای بدون پیشرفت ۲ ساله با N+AVD ۹۲٪ (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۸۹ تا ۹۴) در مقایسه با ۸۳٪ (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۷۹ تا ۸۶) با BV+AVD بود (نسبت خطر پیشرفت بیماری یا مرگ ۰٫۴۵؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۳۰ تا ۰٫۶۵). در مجموع ۷ بیمار رادیوتراپی دریافت کردند. عوارض جانبی ایمنی‌مرتبط با نیولوماب ناشایع بودند؛ برنتوکسیماب ودوتین با قطع درمان بیشتری همراه بود.
N+AVD در نوجوانان و بزرگسالان مبتلا به لنفوم هوچکین کلاسیک مرحله پیشرفته ۳ یا ۴ به بقای بدون پیشرفت طولانی‌تری نسبت به BV+AVD منجر شد و نیمرخ عوارض بهتری داشت. (با حمایت مالی مؤسسه ملی سرطان مؤسسه‌های ملی سلامت آمریکا و دیگران؛ شماره ClinicalTrials.gov مطالعه S1826: NCT03907488.)
مطالعه باز بود و پیگیری هنوز نسبتاً کوتاه است؛ داده‌های بقای کلی نابالغ‌اند. G-CSF در دو گروه به‌طور متفاوت استفاده شد. گروه مقایسه BV-AVD بود و مقایسه مستقیم با رژیم‌های تشدیدیافته مانند BrECADD انجام نشد.
ترجمه و خلاصه فارسی توسط تیم تحریریه بر اساس مقاله منتشرشده تهیه شده است. متن اصلی و کامل مقاله مرجع نهایی است.
برای جستجو تایپ کنید...