کارآزمایی بالینیفاز ۳سرطان سینه

پرتوزوماب، تراستوزوماب و دوستاکسل در سرطان سینه متاستاتیک HER2 مثبت

N Engl J Med · ۲۰۱۵در چکیده ذکر نشده است

Pertuzumab, Trastuzumab, and Docetaxel in HER2-Positive Metastatic Breast CancerSwain SM, Baselga J, Kim SB, Ro J, Semiglazov V, Campone M, et al. N Engl J Med. 2015. 372:724-734

نوع مطالعه: کارآزمایی بالینی
نام مطالعه: CLEOPATRA
فاز: فاز ۳
طراحی: کارآزمایی تصادفی‌سازی‌شده کنترل‌شده با دارونما (تحلیل نهایی بقای کلی از پیش تعیین‌شده، با میانهٔ پیگیری ۵۰ ماه)
حجم نمونه: در چکیده ذکر نشده است
منبع: N Engl J Med · ۲۰۱۵
شناسه کارآزمایی: NCT00567190

به زبان ساده

این مطالعه بر زنان مبتلا به سرطان سینه پیشرفته از نوع HER2 مثبت انجام شد که هنوز درمان دارویی برای بیماری پیشرفته نگرفته بودند. افزودن داروی پرتوزوماب به تراستوزوماب و دوستاکسل باعث شد بیماران به‌طور میانگین حدود ۱۵٫۷ ماه بیشتر زنده بمانند (۵۶٫۵ ماه در برابر ۴۰٫۸ ماه). عوارض جانبی بیشتر در زمان مصرف دوستاکسل رخ داد و عوارض قلبی در درازمدت قابل‌قبول بود.

نتایج کلیدی

۵۶٫۵ ماه در برابر ۴۰٫۸ ماه

میانهٔ بقای کلی

اختلاف ۱۵٫۷ ماه؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۴۹٫۳ تا نرسیدن به حد بالا در برابر ۳۵٫۸ تا ۴۸٫۳

۰٫۶۸

نسبت خطر مرگ

فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۵۶ تا ۰٫۸۴؛ P<0.001؛ تحلیل بدون تعدیل برای انتقال بین گروه‌ها (محافظه‌کارانه)

بهبود ۶٫۳ ماهه در گروه پرتوزوماب

میانهٔ بقای بدون پیشرفت (ارزیابی پژوهشگر)

نسبت خطر ۰٫۶۸؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۵۸ تا ۰٫۸۰

افزایش ۷٫۷ ماهه با پرتوزوماب

میانهٔ مدت پاسخ (ارزیابی مستقل)

داروهای این مطالعه:پرتوزوماب (پرجتا)تراستوزوماب (هرسپتین)دوستاکسل (تاکسوتر)

کارت دوز و برنامه درمان

THP (پرتوزوماب + تراستوزوماب + دوستاکسل؛ CLEOPATRA)

HER2 مثبت متاستاتیک، خط اول (بدون درمان ضد HER2 یا شیمی‌درمانی قبلی برای بیماری متاستاتیک)طول هر دوره: هر ۲۱ روزدر صفحه «سرطان سینه» · بیماری پیشرفته HER2 مثبت و HER2-low

HER2 مثبت متاستاتیک، خط اول (بدون درمان ضد HER2 یا شیمی‌درمانی قبلی برای بیماری متاستاتیک)

دارو	دوز	روش	زمان تجویز
پرتوزوماب	بارگیری ۸۴۰ میلی‌گرم، سپس ۴۲۰ میلی‌گرم	وریدی	روز ۱
تراستوزوماب	بارگیری ۸ میلی‌گرم/کیلوگرم، سپس ۶ میلی‌گرم/کیلوگرم	وریدی	روز ۱
دست‌کم ۶ دوره
دوستاکسل	۷۵ میلی‌گرم/مترمربع (در صورت تحمل تا ۱۰۰ میلی‌گرم/مترمربع)	وریدی	روز ۱

طول هر دوره: هر ۲۱ روز
مدت درمان: دوستاکسل دست‌کم ۶ دوره؛ پرتوزوماب و تراستوزوماب تا پیشرفت یا سمیت غیرقابل‌قبول

LVEF پایه حداقل ۵۰٪، پایش حدود هر ۱۲ هفته؛ LVEF کمتر از ۴۰٪، یا ۴۰ تا ۴۵٪ همراه افت ۱۰ واحد یا بیشتر: دست‌کم ۳ هفته قطع. NCCN (نسخه ۴٫۲۰۲۶) THP را رویکرد ترجیحی خط اول برای بیشتر بیماران می‌داند.

در صفحه «سرطان سینه» · بیماری پیشرفته HER2 مثبت و HER2-low

THP — پرتوزوماب + تراستوزوماب + دوستاکسل (CLEOPATRA)

سرطان سینه HER2 مثبت متاستاتیک، خط اول (بدون درمان ضد HER2 یا شیمی‌درمانی قبلی برای بیماری متاستاتیک)طول هر دوره: هر ۳ هفتهدر صفحه «پرتوزوماب (پرجتا)» · دوز استاندارد: همراه تراستوزوماب و شیمی‌درمانی (برچسب FDA)

سرطان سینه HER2 مثبت متاستاتیک، خط اول (بدون درمان ضد HER2 یا شیمی‌درمانی قبلی برای بیماری متاستاتیک)

دارو	دوز	روش	زمان تجویز
پرتوزوماب	دوز اولیه ۸۴۰ میلی‌گرم، سپس ۴۲۰ میلی‌گرم	انفوزیون وریدی؛ اولیه ۶۰ دقیقه، سپس ۳۰ تا ۶۰ دقیقه	روز ۱ هر ۳ هفته
تراستوزوماب	دوز اولیه ۸ میلی‌گرم/کیلوگرم، سپس ۶ میلی‌گرم/کیلوگرم (یا زیرجلدی ۶۰۰ میلی‌گرم دوز ثابت)	وریدی؛ اولیه ۹۰ دقیقه، سپس ۳۰ تا ۹۰ دقیقه	روز ۱ هر ۳ هفته
دوستاکسل	۷۵ میلی‌گرم/مترمربع (در صورت تحمل تا ۱۰۰ میلی‌گرم/مترمربع)	وریدی، پس از پرتوزوماب و تراستوزوماب	روز ۱ هر ۳ هفته

طول هر دوره: هر ۳ هفته
مدت درمان: تا پیشرفت بیماری یا سمیت غیرقابل‌قبول

در صفحه «پرتوزوماب (پرجتا)» · دوز استاندارد: همراه تراستوزوماب و شیمی‌درمانی (برچسب FDA)

دوزها مطابق پروتکل کارآزمایی، رهنمود یا برچسب رسمی دارو (منبع در یادداشت هر رژیم) است. پیش از تجویز، شمارش سلول‌های خون، عملکرد کلیه و کبد، تداخلات دارویی و شرایط بیمار را بررسی کنید و دوز را بر اساس برچسب دارو تعدیل کنید.

گروه‌های درمانی و رژیم دارویی

۱گروه پرتوزوماب (pertuzumab)

ترکیب پرتوزوماب، تراستوزوماب (trastuzumab) و دوستاکسل (docetaxel).

پرتوزوماب بارگیری ۸۴۰ میلی‌گرم (روز ۱ دوره ۱) سپس ۴۲۰ میلی‌گرم وریدی هر ۳ هفته؛ تراستوزوماب بارگیری ۸ میلی‌گرم/کیلوگرم (روز ۲ دوره ۱) سپس ۶ میلی‌گرم/کیلوگرم هر ۳ هفته؛ دوستاکسل ۷۵ میلی‌گرم/مترمربع هر ۳ هفته (در صورت تحمل تا ۱۰۰ میلی‌گرم/مترمربع) برای دست‌کم ۶ دوره و پس از آن به صلاحدید بیمار و پزشک. پرتوزوماب و تراستوزوماب تا پیشرفت یا سمیت غیرقابل‌کنترل.

۲گروه دارونما

ترکیب دارونما، تراستوزوماب و دوستاکسل.

دارونما هر ۳ هفته + تراستوزوماب (۸ سپس ۶ میلی‌گرم/کیلوگرم هر ۳ هفته) + دوستاکسل ۷۵ میلی‌گرم/مترمربع هر ۳ هفته برای دست‌کم ۶ دوره.

منبع جزئیات رژیم درمانی: ClinicalTrials.gov NCT00567190 و برچسب FDA داروی پرجتا (DailyMed، بخش ۱۴٫۱)

دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.

جمعیت مطالعه

بیماران مبتلا به سرطان سینه متاستاتیک HER2 مثبت که پیش‌تر برای بیماری متاستاتیک خود شیمی‌درمانی یا درمان ضد HER2 دریافت نکرده بودند.

نقاط پایانی

نقاط پایانی ثانویهٔ گزارش‌شده در این مقاله: بقای کلی، بقای بدون پیشرفت بیماری بر پایهٔ ارزیابی پژوهشگر، مدت پاسخ بر پایهٔ ارزیابی مستقل و ایمنی. تحلیل‌های حساسیت برای بیمارانی که پس از تحلیل میان‌دوره‌ای از گروه دارونما به پرتوزوماب منتقل شدند تعدیل شد.

ایمنی و عوارض

بیشتر عوارض جانبی در دوران تجویز دوستاکسل در هر دو گروه رخ داد و ایمنی قلبی در بلندمدت حفظ شد. ارقام دقیق عوارض درجهٔ ۳ یا بالاتر در چکیده ذکر نشده است.

اهمیت بالینی و جایگاه در رهنمودها

این تحلیل نهایی نشان داد افزودن پرتوزوماب به تراستوزوماب و دوستاکسل در درمان خط اول سرطان سینه متاستاتیک HER2 مثبت، بقای کلی را به‌طور معنادار افزایش می‌دهد و ایمنی قلبی بلندمدت حفظ می‌شود. وضعیت تأییدیه‌های دارویی و توصیه‌های رسمی راهنماهای بالینی باید جداگانه بررسی شود، زیرا در چکیده ذکر نشده است.

ترجمه فارسی چکیده مقاله

پیش‌زمینه

در بیماران مبتلا به سرطان سینه متاستاتیک مثبت از نظر گیرندهٔ ۲ فاکتور رشد اپیدرمی انسانی (HER2)، پس از درمان خط اول با پرتوزوماب، تراستوزوماب و دوستاکسل در مقایسه با دارونما، تراستوزوماب و دوستاکسل، بقای بدون پیشرفت به‌طور معناداری بهبود یافت. در تحلیل میان‌دوره‌ای، بقای کلی با پرتوزوماب به‌طور معناداری بهتر شد، بی‌آنکه میانه به دست آمده باشد. ما نتایج نهایی از پیش تعیین‌شدهٔ بقای کلی را با میانهٔ پیگیری ۵۰ ماه گزارش می‌کنیم.

روش‌ها

بیماران مبتلا به سرطان سینه متاستاتیک را که برای بیماری متاستاتیک خود پیش‌تر شیمی‌درمانی یا درمان ضد HER2 دریافت نکرده بودند، به‌طور تصادفی به دریافت ترکیب حاوی پرتوزوماب یا ترکیب حاوی دارونما تخصیص دادیم. نقاط پایانی ثانویهٔ بقای کلی، بقای بدون پیشرفت بر پایهٔ ارزیابی پژوهشگر، مدت پاسخ بر پایهٔ ارزیابی مستقل و ایمنی گزارش می‌شوند. تحلیل‌های حساسیت برای بیمارانی که پس از تحلیل میان‌دوره‌ای از گروه دارونما به پرتوزوماب منتقل شدند تعدیل شد.

نتایج

میانهٔ بقای کلی در گروه دریافت‌کنندهٔ ترکیب پرتوزوماب ۵۶٫۵ ماه (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۴۹٫۳ تا نرسیدن) و در گروه دریافت‌کنندهٔ ترکیب دارونما ۴۰٫۸ ماه (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۳۵٫۸ تا ۴۸٫۳) بود (نسبت خطر به نفع گروه پرتوزوماب ۰٫۶۸؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۵۶ تا ۰٫۸۴؛ P<0.001)، یعنی اختلافی برابر با ۱۵٫۷ ماه. این تحلیل برای انتقال به گروه پرتوزوماب تعدیل نشده بود و بنابراین محافظه‌کارانه است. نتایج تحلیل‌های حساسیت پس از تعدیل برای انتقال بین گروه‌ها همسو بود. میانهٔ بقای بدون پیشرفت بر پایهٔ ارزیابی پژوهشگران در گروه پرتوزوماب ۶٫۳ ماه بهبود یافت (نسبت خطر ۰٫۶۸؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۵۸ تا ۰٫۸۰). پرتوزوماب میانهٔ مدت پاسخ را بر پایهٔ ارزیابی مستقل ۷٫۷ ماه افزایش داد. بیشتر عوارض جانبی در زمان تجویز دوستاکسل در دو گروه رخ داد و ایمنی قلبی بلندمدت حفظ شد.

نتیجه‌گیری

در بیماران مبتلا به سرطان سینه متاستاتیک HER2 مثبت، افزودن پرتوزوماب به تراستوزوماب و دوستاکسل، در مقایسه با افزودن دارونما، میانهٔ بقای کلی را به‌طور معناداری به ۵۶٫۵ ماه رساند و نتایج تحلیل‌های پیشین دربارهٔ اثربخشی این ترکیب دارویی را گسترش داد. (حمایت مالی: F. Hoffmann-La Roche و Genentech؛ شمارهٔ CLEOPATRA در ClinicalTrials.gov: NCT00567190.)

محدودیت‌ها

بیمارانی از گروه دارونما پس از تحلیل میان‌دوره‌ای به پرتوزوماب منتقل شدند؛ تحلیل اصلی برای این انتقال تعدیل نشده بود (محافظه‌کارانه) و تحلیل‌های حساسیت نتایج همسو نشان دادند. بقای کلی و سایر نقاط پایانی گزارش‌شده در این مقاله ثانویه بودند. این مطالعه با حمایت مالی سازندگان دارو انجام شده است.

مقاله اصلی (DOI)PubMed ClinicalTrials.gov

ترجمه و خلاصه بر اساس چکیده منتشرشده مقاله (PubMed) و جزئیات رژیم درمانی از منبع ذکرشده تهیه شده است؛ برای نتایج فرعی به متن کامل مقاله مراجعه کنید.