تراستوزوماب دروکستکان در سرطان معده HER2 مثبت که قبلاً درمان شده است
- نوع مطالعه
- کارآزمایی بالینی
- نام مطالعه
- DESTINY-Gastric01
- فاز
- فاز ۲
- طراحی
- کارآزمایی تصادفی باز (open-label) فاز ۲ با نسبت تصادفی‌سازی ۲:۱
- حجم نمونه
- ۱۸۷ بیمار تحت درمان (۱۲۵ بیمار در گروه تراستوزوماب دروکستکان و ۶۲ بیمار در گروه شیمی‌درمانی)
- منبع
- N Engl J Med · ۲۰۲۰
- شناسه کارآزمایی
- NCT03329690
به زبان ساده
در این مطالعه، داروی تراستوزوماب دروکستکان به بیمارانی داده شد که سرطان پیشرفته معده با HER2 مثبت داشتند و با چند درمان قبلی، از جمله تراستوزوماب، بیماری‌شان بدتر شده بود. این دارو در مقایسه با شیمی‌درمانی معمول، تومور را در درصد بیشتری از بیماران کوچک کرد و بقای بیماران را طولانی‌تر کرد. با این حال، کاهش سلول‌های خونی و التهاب یا آسیب ریه (بیماری بینابینی ریه) از عوارض مهم آن بودند و بیماران باید از نزدیک تحت نظر باشند.
نتایج کلیدی
گروه‌های درمانی و رژیم دارویی
تراستوزوماب دروکستکان (Trastuzumab deruxtecan) ۶٫۴ میلی‌گرم/کیلوگرم وریدی هر ۳ هفته. تعداد بیماران: ۱۲۵.
تک‌درمانی به انتخاب پزشک: ایرینوتکان (Irinotecan) با دوز شروع ۱۵۰ میلی‌گرم/مترمربع هر ۲ هفته، یا پاکلی‌تاکسل (Paclitaxel) با دوز شروع ۸۰ میلی‌گرم/مترمربع هفتگی (کاهش دوز مجاز بود)؛ ۵۵ بیمار ایرینوتکان و ۷ بیمار پاکلی‌تاکسل دریافت کردند.
منبع جزئیات رژیم درمانی: چکیده مقاله (NEJM 2020) و ClinicalTrials.gov NCT03329690 (دوز شروع ایرینوتکان و پاکلی‌تاکسل در گروه انتخاب پزشک)
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
جمعیت مطالعه
بیماران مبتلا به آدنوکارسینوم معده یا محل اتصال معده به مری با HER2 مثبت تأییدشده در آزمایشگاه مرکزی، که در حین دریافت دست‌کم دو درمان قبلی، از جمله تراستوزوماب (trastuzumab)، پیشرفت بیماری داشتند.
نقاط پایانی
نقطه پایانی اولیه: پاسخ عینی (objective response) بر اساس بازبینی مرکزی مستقل. نقاط پایانی ثانویه: بقای کلی، مدت پاسخ، بقای بدون پیشرفت بیماری، پاسخ تأییدشده (پاسخی که دست‌کم ۴ هفته پایدار بماند) و ایمنی.
ایمنی و عوارض
شایع‌ترین عوارض درجه ۳ یا بالاتر: کاهش تعداد نوتروفیل (۵۱٪ در گروه تراستوزوماب دروکستکان در برابر ۲۴٪ در گروه شیمی‌درمانی)، کم‌خونی (۳۸٪ در برابر ۲۳٪) و کاهش تعداد گلبول‌های سفید (۲۱٪ در برابر ۱۱٪). در مجموع ۱۲ بیمار دچار بیماری بینابینی ریه یا پنومونیت مرتبط با تراستوزوماب دروکستکان شدند (درجه ۱ یا ۲ در ۹ بیمار و درجه ۳ یا ۴ در ۳ بیمار)، بر اساس قضاوت کمیته مستقل. یک مرگ مرتبط با دارو (ناشی از پنومونی) در گروه تراستوزوماب دروکستکان گزارش شد و در گروه شیمی‌درمانی مرگ مرتبط با دارو رخ نداد.
اهمیت بالینی و جایگاه در رهنمودها
بر اساس چکیده، تراستوزوماب دروکستکان در بیماران مبتلا به سرطان معده HER2 مثبت که پیش‌تر درمان شده بودند، پاسخ و بقای کلی را نسبت به شیمی‌درمانی استاندارد به‌طور معناداری بهبود داد. پایش دقیق مهار مغز استخوان و بیماری بینابینی ریه ضروری است. وضعیت تأییدیه‌های دارویی و توصیه‌های رسمی راهنماهای بالینی باید از منابع به‌روز بررسی شود، زیرا چکیده به آن‌ها نپرداخته است.
ترجمه فارسی چکیده مقاله
پیش‌زمینه
تراستوزوماب دروکستکان (DS-8201) یک کونژوگه آنتی‌بادی-دارو است که از یک آنتی‌بادی ضد HER2 (گیرنده ۲ عامل رشد اپیدرمی انسانی)، یک رابط تتراپپتیدی قابل شکسته‌شدن و یک مهارکننده سیتوتوکسیک توپوایزومراز I تشکیل شده است. این دارو ممکن است در بیماران مبتلا به سرطان پیشرفته معده HER2 مثبت اثربخش باشد.
روش‌ها
در یک کارآزمایی تصادفی باز فاز ۲، تراستوزوماب دروکستکان را در مقایسه با شیمی‌درمانی در بیماران مبتلا به سرطان پیشرفته معده HER2 مثبت ارزیابی کردیم. بیماران مبتلا به آدنوکارسینوم معده یا محل اتصال معده به مری با HER2 مثبت تأییدشده در آزمایشگاه مرکزی، که در حین دریافت دست‌کم دو درمان قبلی، از جمله تراستوزوماب، پیشرفت بیماری داشتند، با نسبت ۲:۱ به‌طور تصادفی برای دریافت تراستوزوماب دروکستکان (۶٫۴ میلی‌گرم بر کیلوگرم وزن بدن هر ۳ هفته) یا شیمی‌درمانی به انتخاب پزشک تخصیص یافتند. نقطه پایانی اولیه پاسخ عینی بر اساس بازبینی مرکزی مستقل بود. نقاط پایانی ثانویه شامل بقای کلی، مدت پاسخ، بقای بدون پیشرفت بیماری، پاسخ تأییدشده (پاسخی که دست‌کم ۴ هفته پایدار بماند) و ایمنی بودند.
نتایج
از ۱۸۷ بیمار تحت درمان، ۱۲۵ نفر تراستوزوماب دروکستکان و ۶۲ نفر شیمی‌درمانی دریافت کردند (۵۵ نفر ایرینوتکان و ۷ نفر پاکلی‌تاکسل). پاسخ عینی در ۵۱٪ از بیماران گروه تراستوزوماب دروکستکان در مقایسه با ۱۴٪ از بیماران گروه شیمی‌درمانی به انتخاب پزشک گزارش شد (P<0.001). بقای کلی با تراستوزوماب دروکستکان طولانی‌تر از شیمی‌درمانی بود (میانه ۱۲٫۵ در برابر ۸٫۴ ماه؛ نسبت خطر مرگ ۰٫۵۹؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۳۹ تا ۰٫۸۸؛ P=0.01 که از مرز پیش‌تعیین‌شده اوبراین-فلمینگ [۰٫۰۲۰۲ بر اساس تعداد مرگ‌ها] عبور کرد). شایع‌ترین عوارض جانبی درجه ۳ یا بالاتر عبارت بودند از کاهش تعداد نوتروفیل (در ۵۱٪ گروه تراستوزوماب دروکستکان و ۲۴٪ گروه شیمی‌درمانی به انتخاب پزشک)، کم‌خونی (به‌ترتیب ۳۸٪ و ۲۳٪) و کاهش تعداد گلبول‌های سفید (۲۱٪ و ۱۱٪). در مجموع ۱۲ بیمار دچار بیماری بینابینی ریه یا پنومونیت مرتبط با تراستوزوماب دروکستکان شدند (درجه ۱ یا ۲ در ۹ بیمار و درجه ۳ یا ۴ در ۳ بیمار)، بر اساس قضاوت کمیته مستقل. یک مرگ مرتبط با دارو (ناشی از پنومونی) در گروه تراستوزوماب دروکستکان مشاهده شد؛ در گروه شیمی‌درمانی به انتخاب پزشک مرگ مرتبط با دارو رخ نداد.
نتیجه‌گیری
درمان با تراستوزوماب دروکستکان در مقایسه با درمان‌های استاندارد، منجر به بهبود معنادار پاسخ و بقای کلی در بیماران مبتلا به سرطان معده HER2 مثبت شد. سرکوب مغز استخوان و بیماری بینابینی ریه، عوارض سمی قابل‌توجه بودند. (با حمایت مالی Daiichi Sankyo؛ شماره ClinicalTrials.gov کارآزمایی DESTINY-Gastric01: NCT03329690.)
محدودیت‌ها
این کارآزمایی فاز ۲ و باز (open-label) بود و گروه کنترل شیمی‌درمانی به انتخاب پزشک (ایرینوتکان یا پاکلی‌تاکسل) داشت. تعداد بیماران نسبتاً محدود بود (۱۸۷ بیمار تحت درمان). مقدار P برای بقای کلی از مرز پیش‌تعیین‌شده عبور کرد. سایر محدودیت‌ها در متن کامل مقاله بررسی شود.
این خلاصه و ترجمه بر اساس چکیده منتشرشده مقاله (PubMed) تهیه شده است؛ برای جزئیات کامل، به‌ویژه دوزها و نتایج فرعی، به متن کامل مقاله مراجعه کنید.