در این مطالعه بزرگ، به زنانی که تازه به سرطان پیشرفته یا عودکرده آندومتر (جداره داخلی رحم) مبتلا شده بودند، علاوه بر شیمی‌درمانی معمول (کاربوپلاتین و پاکلی‌تاکسل) داروی ایمونوتراپی دورووالوماب و در برخی گروه‌ها داروی اولاپاریب هم داده شد. افزودن این داروها باعث شد مدت زمانی که بیماری پیشرفت نکرد طولانی‌تر شود. این سود هم در بیماران با نقص ترمیم ناجورجفتی و هم در بیماران بدون این نقص دیده شد. داده‌های بقای کلی هنوز کامل نیستند و تصمیم درمانی باید با پزشک معالج گرفته شود.
پیشرفته اولیه یا عودکننده؛ dMMR با آزمون تأییدشده
| دارو | دوز | روش | زمان تجویز |
|---|---|---|---|
| ترکیبی: ۶ دوره | |||
| دوروالوماب | ۱۱۲۰ میلی‌گرم | وریدی، انفوزیون ۶۰ دقیقه | روز ۱، هر ۳ هفته |
| کربوپلاتین + پاکلی‌تاکسل | طبق برچسب همان داروها | وریدی | پس از دوروالوماب |
| نگهدارنده | |||
| دوروالوماب | ۱۵۰۰ میلی‌گرم | وریدی، انفوزیون ۶۰ دقیقه | هر ۴ هفته |
وزن کمتر از ۳۰ کیلوگرم: ۱۵ میلی‌گرم/کیلوگرم در فاز ترکیبی، سپس ۲۰ میلی‌گرم/کیلوگرم.
دوزها مطابق پروتکل کارآزمایی، رهنمود یا برچسب رسمی دارو (منبع در یادداشت هر رژیم) است. پیش از تجویز، شمارش سلول‌های خون، عملکرد کلیه و کبد، تداخلات دارویی و شرایط بیمار را بررسی کنید و دوز را بر اساس برچسب دارو تعدیل کنید.
کاربوپلاتین (Carboplatin) AUC ۵ یا ۶ میلی‌گرم/میلی‌لیتر/دقیقه و پاکلی‌تاکسل (Paclitaxel) ۱۷۵ میلی‌گرم/مترمربع هر ۳ هفته به مدت ۶ دوره، به‌همراه دارونمای دورووالوماب وریدی هر ۳ هفته (۶ دوره)؛ سپس نگهدارنده با دارونمای دورووالوماب وریدی هر ۴ هفته به‌علاوه قرص دارونمای اولاپاریب دو بار در روز. درمان تا پیشرفت رادیولوژیک (RECIST 1.1، ارزیابی پژوهشگر)، سمیت غیرقابل‌قبول یا سایر معیارهای قطع ادامه می‌یافت؛ شروع نگهدارنده فقط در نبود پیشرفت در مرحله شیمی‌درمانی (۲۴۱ بیمار).
کاربوپلاتین AUC ۵ یا ۶ و پاکلی‌تاکسل ۱۷۵ میلی‌گرم/مترمربع هر ۳ هفته (۶ دوره) به‌همراه دورووالوماب (Durvalumab) ۱۱۲۰ میلی‌گرم وریدی هر ۳ هفته (۶ دوره)؛ سپس نگهدارنده با دورووالوماب ۱۵۰۰ میلی‌گرم وریدی هر ۴ هفته به‌علاوه قرص دارونمای اولاپاریب دو بار در روز؛ معیارهای ادامه و قطع مانند گروه کنترل (۲۳۸ بیمار).
کاربوپلاتین AUC ۵ یا ۶ و پاکلی‌تاکسل ۱۷۵ میلی‌گرم/مترمربع هر ۳ هفته (۶ دوره) به‌همراه دورووالوماب ۱۱۲۰ میلی‌گرم وریدی هر ۳ هفته (۶ دوره)؛ سپس نگهدارنده با دورووالوماب ۱۵۰۰ میلی‌گرم وریدی هر ۴ هفته به‌علاوه اولاپاریب (Olaparib) ۳۰۰ میلی‌گرم قرص دو بار در روز؛ معیارهای ادامه و قطع مانند گروه کنترل (۲۳۹ بیمار).
منبع جزئیات رژیم درمانی: متن کامل مقاله (PMC10824389، بخش Random Assignment and Study Treatment)
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
بیماران ۱۸ سال و بالاتر با سرطان آندومتر اپیتلیال (به‌جز سارکوم) پیشرفته تازه‌تشخیص (FIGO 2009 مرحله III قابل اندازه‌گیری یا مرحله IV تازه‌تشخیص) یا عودکرده؛ در بیماری عودکرده، احتمال علاج با جراحی کم بود و درمان سیستمیک قبلی فقط به‌صورت کمکی و با فاصله دست‌کم ۱۲ ماه تا عود مجاز بود. وضعیت MMR باید پیش از تصادفی‌سازی مشخص می‌شد. کارآزمایی در ۲۲ کشور انجام شد و نتایج در زیرگروه‌های dMMR و pMMR و نیز زیرگروه‌های PD-L1 مثبت بررسی شد.
نقاط پایانی اصلی: بقای بدون پیشرفت بیماری (PFS) در گروه دورووالوماب در برابر کنترل و در گروه دورووالوماب + اولاپاریب در برابر کنترل. بقای کلی (OS) به‌صورت میان‌دوره‌ای گزارش شد (بلوغ داده‌ها حدود ۲۸٪).
عوارض درجه ۳ یا بالاتر ناشی از درمان (کل دوره): ۵۶٫۴٪ (کنترل)، ۵۴٫۹٪ (دورووالوماب) و ۶۷٫۲٪ (دورووالوماب + اولاپاریب)؛ در مرحله نگهدارنده ۱۶٫۶٪، ۱۶٫۴٪ و ۴۱٫۱٪. نوتروپنی درجه ۳ یا بالاتر ۲۳٫۳٪، ۲۱٫۷٪ و ۲۶٫۰٪؛ کم‌خونی درجه ۳ یا بالاتر ۱۴٫۴٪، ۱۵٫۷٪ و ۲۳٫۵٪. عوارض جدی ۳۰٫۹٪، ۳۱٫۱٪ و ۳۵٫۷٪ و رویداد کشنده ۳٫۴٪، ۱٫۷٪ و ۲٫۱٪. عوارض با واسطه ایمنی ۶٫۸٪، ۲۸٫۱٪ و ۲۳٫۵٪. پنومونیت (هر درجه) در ۱، ۴ و ۱۲ بیمار (۵٫۰٪ در گروه سه‌دارویی، بیشتر در مرحله نگهدارنده)؛ ۳ مورد آپلازی خالص گلبول قرمز (۱٫۶٪، همه درجه ۳) فقط در گروه دورووالوماب + اولاپاریب؛ هیچ مورد MDS یا AML گزارش نشد.
این کارآزمایی نشان داد افزودن دورووالوماب به شیمی‌درمانی خط اول و ادامه آن به‌صورت نگهدارنده، و نیز افزودن اولاپاریب به مرحله نگهدارنده، بقای بدون پیشرفت را در سرطان آندومتر پیشرفته یا عودکرده بهبود می‌دهد. سود در زیرگروه‌های dMMR، pMMR و PD-L1 مثبت دیده شد، اما این تحلیل‌ها اکتشافی بودند. داده‌های بقای کلی هنوز میان‌دوره‌ای است. وضعیت تأییدیه‌های دارویی و توصیه‌های رسمی راهنماهای بالینی باید جداگانه بررسی شود، زیرا در چکیده ذکر نشده است.
ترکیب ایمونوتراپی و شیمی‌درمانی در سرطان آندومتر اثربخش بوده است و سود آن در بیماری دارای نقص ترمیم ناجورجفتی (MMR) یا dMMR بیشتر از بیماری توانمند در ترمیم ناجورجفتی (pMMR) بوده است. افزودن یک مهارکننده پلی (ADP-ریبوز) پلیمراز ممکن است نتایج را بهبود دهد، به‌ویژه در بیماری pMMR.
در این کارآزمایی جهانی فاز ۳ دوسوکور و کنترل‌شده با دارونما، بیماران واجد شرایط مبتلا به سرطان آندومتر پیشرفته یا عودکرده که به‌تازگی تشخیص داده شده بود، به نسبت ۱:۱:۱ به یکی از این گروه‌ها تخصیص یافتند: کاربوپلاتین/پاکلی‌تاکسل به‌همراه دارونمای دورووالوماب و سپس درمان نگهدارنده با دارونما (گروه کنترل)؛ کاربوپلاتین/پاکلی‌تاکسل به‌همراه دورووالوماب و سپس درمان نگهدارنده با دورووالوماب به‌علاوه دارونمای اولاپاریب (گروه دورووالوماب)؛ یا کاربوپلاتین/پاکلی‌تاکسل به‌همراه دورووالوماب و سپس درمان نگهدارنده با دورووالوماب به‌علاوه اولاپاریب (گروه دورووالوماب + اولاپاریب). نقاط پایانی اصلی عبارت بودند از بقای بدون پیشرفت بیماری (PFS) در گروه دورووالوماب در برابر کنترل و در گروه دورووالوماب + اولاپاریب در برابر کنترل.
۷۱۸ بیمار به‌صورت تصادفی تخصیص یافتند. در جمعیت قصد درمان (intention-to-treat)، سود معنادار آماری از نظر PFS در گروه‌های دورووالوماب (نسبت خطر [HR]: ۰٫۷۱ [فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۵۷ تا ۰٫۸۹]؛ P = ۰٫۰۰۳) و دورووالوماب + اولاپاریب (HR: ۰٫۵۵ [فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۴۳ تا ۰٫۶۹]؛ P < ۰٫۰۰۰۱) در برابر کنترل مشاهده شد. تحلیل‌های اکتشافی زیرگروهی از پیش تعیین‌شده، سود PFS را در زیرگروه‌های dMMR (HR [دورووالوماب در برابر کنترل]: ۰٫۴۲ [فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۲۲ تا ۰٫۸۰]؛ HR [دورووالوماب + اولاپاریب در برابر کنترل]: ۰٫۴۱ [فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۲۱ تا ۰٫۷۵]) و pMMR (HR [دورووالوماب در برابر کنترل]: ۰٫۷۷ [فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۶۰ تا ۰٫۹۷]؛ HR [دورووالوماب + اولاپاریب در برابر کنترل]: ۰٫۵۷ [فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۴۴ تا ۰٫۷۳]) و نیز در زیرگروه‌های PD-L1 مثبت (HR [دورووالوماب در برابر کنترل]: ۰٫۶۳ [فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۴۸ تا ۰٫۸۳]؛ HR [دورووالوماب + اولاپاریب در برابر کنترل]: ۰٫۴۲ [فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۳۱ تا ۰٫۵۷]) نشان داد. نتایج میان‌دوره‌ای بقای کلی (بلوغ حدود ۲۸٪) از نتایج اصلی پشتیبانی می‌کرد (دورووالوماب در برابر کنترل: HR ۰٫۷۷ [فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۵۶ تا ۱٫۰۷]؛ P = ۰٫۱۲۰؛ دورووالوماب + اولاپاریب در برابر کنترل: HR ۰٫۵۹ [فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۴۲ تا ۰٫۸۳]؛ P = ۰٫۰۰۳). نمایه ایمنی گروه‌های آزمایشی عموماً با ویژگی‌های هر یک از داروها به‌تنهایی همخوان بود.
کاربوپلاتین/پاکلی‌تاکسل به‌همراه دورووالوماب و سپس دورووالوماب نگهدارنده، با یا بدون اولاپاریب، سود PFS معنادار آماری و از نظر بالینی معناداری را در بیماران مبتلا به سرطان آندومتر پیشرفته یا عودکرده نشان داد.
تحلیل‌های زیرگروهی (dMMR، pMMR و PD-L1) اکتشافی بودند. داده‌های بقای کلی میان‌دوره‌ای با بلوغ حدود ۲۸٪ هستند و در مقایسه دورووالوماب با کنترل، تفاوت بقای کلی معنادار نبود (P = ۰٫۱۲۰). میزان دقیق عوارض جانبی در چکیده گزارش نشده است.
ترجمه و خلاصه بر اساس چکیده منتشرشده مقاله (PubMed) و جزئیات رژیم درمانی از منبع ذکرشده تهیه شده است؛ برای نتایج فرعی به متن کامل مقاله مراجعه کنید.
برای جستجو تایپ کنید...