ایملونستنت (Imlunestrant) با یا بدون آبمسیکلیب (Abemaciclib) در سرطان پیشرفته سینه
- نوع مطالعه
- کارآزمایی بالینی
- نام مطالعه
- EMBER-3
- فاز
- فاز ۳
- طراحی
- کارآزمایی تصادفی‌شده باز (open-label) با تخصیص ۱:۱:۱ به سه گروه
- حجم نمونه
- ۸۷۴ بیمار
- منبع
- N Engl J Med · ۲۰۲۵
- شناسه کارآزمایی
- NCT04975308
به زبان ساده
این مطالعه بزرگ، داروی خوراکی جدیدی به نام ایملونستنت را در زنان و مردانی بررسی کرد که سرطان پیشرفته سینه حساس به هورمون داشتند و بیماری‌شان پس از درمان هورمونی قبلی عود یا پیشرفت کرده بود. در بیمارانی که تومورشان جهشی در ژن ESR1 داشت، ایملونستنت زمان تا پیشرفت بیماری را نسبت به درمان هورمونی استاندارد طولانی‌تر کرد؛ اما در کل بیماران این برتری دیده نشد. افزودن داروی آبمسیکلیب به ایملونستنت زمان تا پیشرفت بیماری را بیشتر کرد، اما عوارض جانبی شدید هم در این ترکیب شایع‌تر بود. تصمیم درباره انتخاب درمان باید با پزشک معالج و بر اساس شرایط هر بیمار گرفته شود.
نتایج کلیدی
گروه‌های درمانی و رژیم دارویی
ایملونستنت به‌تنهایی (۳۳۱ بیمار).
ایملونستنت ۴۰۰ میلی‌گرم خوراکی یک بار در روز (روزهای ۱ تا ۲۸ هر دوره ۲۸ روزه) تا پیشرفت.
درمان هورمونی استاندارد به‌صورت تک‌دارو (۳۳۰ بیمار).
هورمون‌درمانی به انتخاب پژوهشگر: اگزمستان ۲۵ میلی‌گرم خوراکی روزانه، یا فولوسترانت ۵۰۰ میلی‌گرم عضلانی روزهای ۱ و ۱۵ دوره ۱ و سپس روز ۱ هر دوره ۲۸ روزه.
ترکیب ایملونستنت و آبمسیکلیب (۲۱۳ بیمار).
ایملونستنت ۴۰۰ میلی‌گرم خوراکی یک بار در روز + آبماسیکلیب ۱۵۰ میلی‌گرم خوراکی دو بار در روز، به‌طور پیوسته در دوره‌های ۲۸ روزه.
منبع جزئیات رژیم درمانی: ClinicalTrials.gov NCT04975308
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
جمعیت مطالعه
بیماران مبتلا به سرطان پیشرفته سینه با گیرنده استروژن (ER) مثبت و گیرنده فاکتور رشد اپیدرمی انسانی ۲ (HER2) منفی که در طول درمان با مهارکننده آروماتاز یا پس از آن، عود یا پیشرفت بیماری داشتند. این درمان قبلی می‌توانست به‌تنهایی یا همراه با مهارکننده کیناز وابسته به سیکلین ۴ و ۶ (CDK4/6) داده شده باشد.
نقاط پایانی
نقاط پایانی اصلی عبارت بودند از بقای بدون پیشرفت بیماری (PFS) به‌ارزیابی پژوهشگر، در سه مقایسه: ایملونستنت در برابر درمان استاندارد در بیماران دارای جهش ESR1؛ ایملونستنت در برابر درمان استاندارد در کل بیماران؛ و ایملونستنت + آبمسیکلیب در برابر ایملونستنت در همه بیمارانی که هم‌زمان تصادفی‌سازی شده بودند.
ایمنی و عوارض
بروز عوارض جانبی درجه ۳ یا بالاتر: ۱۷٫۱٪ با ایملونستنت، ۲۰٫۷٪ با درمان استاندارد و ۴۸٫۶٪ با ترکیب ایملونستنت + آبمسیکلیب.
اهمیت بالینی و جایگاه در رهنمودها
بر پایه چکیده، ایملونستنت در بیماران دارای جهش ESR1 نسبت به درمان هورمونی استاندارد PFS بهتری نشان داد، ولی در کل جمعیت برتری معنی‌داری نداشت. ترکیب ایملونستنت و آبمسیکلیب فارغ از وضعیت ESR1 PFS را نسبت به ایملونستنت تنها بهبود داد، البته با عوارض درجه ۳ یا بالاتر بیشتر. چکیده درباره تأییدیه‌های دارویی یا جایگاه این رژیم در رهنمودها اطلاعاتی نمی‌دهد و این موارد باید از منابع به‌روز بررسی شوند. داده‌های بقای کلی در چکیده گزارش نشده است.
ترجمه فارسی چکیده مقاله
پیش‌زمینه
ایملونستنت یک تخریب‌کننده انتخابی گیرنده استروژن (ER) خوراکی نسل جدید است که به مغز نفوذ می‌کند و حتی در سرطان‌هایی که جهش در ژن رمزکننده ERα (ESR1) دارند، مهار پیوسته ER را فراهم می‌کند.
روش‌ها
در یک کارآزمایی فاز ۳ و باز (open-label)، بیماران مبتلا به سرطان پیشرفته سینه با ER مثبت و گیرنده فاکتور رشد اپیدرمی انسانی ۲ (HER2) منفی را وارد کردیم که بیماری آنان در طول درمان با مهارکننده آروماتاز یا پس از آن (به‌تنهایی یا همراه با مهارکننده کیناز وابسته به سیکلین ۴ و ۶ [CDK4/6]) عود کرده یا پیشرفت کرده بود. بیماران با نسبت ۱:۱:۱ برای دریافت ایملونستنت، درمان هورمونی تک‌دارویی استاندارد یا ایملونستنت-آبمسیکلیب تخصیص یافتند. نقاط پایانی اصلی عبارت بودند از بقای بدون پیشرفت بیماری به‌ارزیابی پژوهشگر با ایملونستنت در مقایسه با درمان استاندارد در بیماران دارای جهش ESR1 و در کل بیماران، و با ایملونستنت-آبمسیکلیب در مقایسه با ایملونستنت در همه بیمارانی که هم‌زمان تصادفی‌سازی شده بودند.
نتایج
در مجموع ۸۷۴ بیمار تصادفی‌سازی شدند که ۳۳۱ نفر به ایملونستنت، ۳۳۰ نفر به درمان استاندارد و ۲۱۳ نفر به ایملونستنت-آبمسیکلیب تخصیص یافتند. در میان ۲۵۶ بیمار دارای جهش ESR1، median بقای بدون پیشرفت بیماری با ایملونستنت ۵٫۵ ماه و با درمان استاندارد ۳٫۸ ماه بود. میانگین زمان بقای محدودشده (restricted mean survival time) برآوردشده در ۱۹٫۴ ماه با ایملونستنت ۷٫۹ ماه (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۶٫۸ تا ۹٫۱) و با درمان استاندارد ۵٫۴ ماه (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۴٫۶ تا ۶٫۲) بود (تفاوت ۲٫۶ ماه؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۱٫۲ تا ۳٫۹؛ P<0.001). در کل جمعیت، median بقای بدون پیشرفت بیماری با ایملونستنت ۵٫۶ ماه و با درمان استاندارد ۵٫۵ ماه بود (hazard ratio برای پیشرفت یا مرگ ۰٫۸۷؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۷۲ تا ۱٫۰۴؛ P = 0.12). در میان ۴۲۶ بیمار در مقایسه ایملونستنت-آبمسیکلیب با ایملونستنت، median بقای بدون پیشرفت بیماری به‌ترتیب ۹٫۴ ماه و ۵٫۵ ماه بود (hazard ratio ۰٫۵۷؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۴۴ تا ۰٫۷۳؛ P<0.001). بروز عوارض جانبی درجه ۳ یا بالاتر با ایملونستنت ۱۷٫۱٪، با درمان استاندارد ۲۰٫۷٪ و با ایملونستنت-آبمسیکلیب ۴۸٫۶٪ بود.
نتیجه‌گیری
در بیماران مبتلا به سرطان پیشرفته سینه با ER مثبت و HER2 منفی، درمان با ایملونستنت در بیماران دارای جهش ESR1 به بقای بدون پیشرفت بیماری طولانی‌تر به‌طور معنی‌دار نسبت به درمان استاندارد منجر شد، اما در کل جمعیت چنین نبود. ایملونستنت-آبمسیکلیب، فارغ از وضعیت جهش ESR1، بقای بدون پیشرفت بیماری را در مقایسه با ایملونستنت به‌طور معنی‌دار بهبود داد. (حمایت مالی: Eli Lilly؛ شماره EMBER-3 در ClinicalTrials.gov: NCT04975308)
محدودیت‌ها
کارآزمایی باز (open-label) بود و نقطه پایانی اصلی (PFS) را پژوهشگر ارزیابی کرد. مقایسه ایملونستنت در برابر درمان استاندارد در کل جمعیت از نظر آماری معنی‌دار نبود. در چکیده، نتایج بقای کلی گزارش نشده است. نوع دقیق درمان استاندارد و دوزها در چکیده ذکر نشده و باید از متن کامل مقاله بررسی شود.
ترجمه و خلاصه بر اساس چکیده منتشرشده مقاله (PubMed) و جزئیات رژیم درمانی از منبع ذکرشده تهیه شده است؛ برای نتایج فرعی به متن کامل مقاله مراجعه کنید.