در این مطالعه، زنانی با سرطان سینه پیشرفته از نوع HER2-مثبت که قبلاً با تراستوزوماب و یک داروی تاکسان درمان شده بودند، یا داروی تراستوزوماب امتانزین (یک داروی «آنتی‌بادی متصل به شیمی‌درمانی») یا ترکیب لاپاتینیب و کپسیتابین دریافت کردند. بیماران گروه تراستوزوماب امتانزین مدت بیشتری بدون پیشرفت بیماری ماندند و مدت بیشتری زنده بودند. عوارض شدید نیز در این گروه کمتر بود.
HER2 مثبت، پس از درمان قبلی با تراستوزوماب و تاکسان (یا عود حین یا ظرف ۶ ماه پس از درمان کمکی)
| دارو | دوز | روش | زمان تجویز |
|---|---|---|---|
| تراستوزوماب امتانزین (کادسیلا) | ۳٫۶ میلی‌گرم/کیلوگرم (هرگز بیشتر) | انفوزیون وریدی؛ اولیه ۹۰ دقیقه، سپس ۳۰ دقیقه در صورت تحمل | روز ۱ |
در صفحه «تراستوزوماب امتانسین (کادسیلا)» · دوز و برنامه تجویز (برچسب FDA)
دوزها مطابق پروتکل کارآزمایی، رهنمود یا برچسب رسمی دارو (منبع در یادداشت هر رژیم) است. پیش از تجویز، شمارش سلول‌های خون، عملکرد کلیه و کبد، تداخلات دارویی و شرایط بیمار را بررسی کنید و دوز را بر اساس برچسب دارو تعدیل کنید.
تراستوزوماب امتانزین (T-DM1).
تراستوزوماب امتانسین ۳٫۶ میلی‌گرم/کیلوگرم وریدی (۳۰ تا ۹۰ دقیقه) روز ۱ هر دوره ۲۱ روزه تا پیشرفت یا سمیت غیرقابل‌کنترل.
لاپاتینیب (lapatinib) به‌همراه کپسیتابین (capecitabine).
لاپاتینیب ۱۲۵۰ میلی‌گرم (پنج قرص ۲۵۰ میلی‌گرمی) خوراکی یک بار در روز به‌طور پیوسته + کپسیتابین ۱۰۰۰ میلی‌گرم/مترمربع خوراکی دو بار در روز، روزهای ۱ تا ۱۴ هر دوره ۲۱ روزه، تا پیشرفت یا سمیت غیرقابل‌کنترل.
منبع جزئیات رژیم درمانی: ClinicalTrials.gov NCT00829166 و برچسب FDA داروی کادسیلا (DailyMed، بخش ۱۴٫۱)
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
بیماران مبتلا به سرطان سینه پیشرفته HER2-مثبت که پیش‌تر با تراستوزوماب (trastuzumab) و یک تاکسان (taxane) درمان شده بودند.
نقاط پایانی اولیه: بقای بدون پیشرفت بیماری (طبق ارزیابی مستقل)، بقای کلی و ایمنی. نقاط پایانی ثانویه: بقای بدون پیشرفت بیماری (طبق ارزیابی پژوهشگر)، نرخ پاسخ عینی و زمان تا پیشرفت علائم. دو تحلیل میان‌دوره‌ای برای بقای کلی انجام شد.
عوارض درجه ۳ یا ۴ در گروه لاپاتینیب به‌علاوه کپسیتابین بیشتر بود (۵۷٪ در برابر ۴۱٪). بروز ترومبوسیتوپنی و افزایش سطح آمینوترانسفرازهای سرم با T-DM1 بیشتر بود، در حالی که اسهال، تهوع، استفراغ و اریترودیزستزی کف دست و پا (palmar-plantar erythrodysesthesia) با لاپاتینیب به‌علاوه کپسیتابین بیشتر دیده شد.
بر پایه چکیده، T-DM1 در بیماران مبتلا به سرطان سینه پیشرفته HER2-مثبت که قبلاً تراستوزوماب و تاکسان گرفته‌اند، بقای بدون پیشرفت و بقای کلی را بهبود داد و عوارض درجه ۳ یا ۴ کمتری نسبت به لاپاتینیب به‌علاوه کپسیتابین داشت. وضعیت تأییدیه‌های دارویی و جایگاه آن در رهنمودهای فعلی باید جداگانه بررسی شود، زیرا در چکیده ذکر نشده است.
تراستوزوماب امتانزین (T-DM1) یک کونژوگه آنتی‌بادی-دارو است که خواص ضدتوموری تراستوزوماب هدف‌گیرنده گیرنده ۲ فاکتور رشد اپیدرمی انسانی (HER2) را با فعالیت سیتوتوکسیک عامل مهارکننده میکروتوبول، DM1، ترکیب می‌کند. آنتی‌بادی و عامل سیتوتوکسیک از طریق یک لینکر پایدار به هم متصل شده‌اند.
بیماران مبتلا به سرطان سینه پیشرفته HER2-مثبت را که پیش‌تر با تراستوزوماب و یک تاکسان درمان شده بودند، به‌طور تصادفی به T-DM1 یا لاپاتینیب به‌علاوه کپسیتابین تخصیص دادیم. نقاط پایانی اولیه عبارت بودند از بقای بدون پیشرفت بیماری (طبق ارزیابی مستقل)، بقای کلی و ایمنی. نقاط پایانی ثانویه شامل بقای بدون پیشرفت بیماری (طبق ارزیابی پژوهشگر)، نرخ پاسخ عینی و زمان تا پیشرفت علائم بود. دو تحلیل میان‌دوره‌ای برای بقای کلی انجام شد.
از میان ۹۹۱ بیمار تصادفی‌شده، median بقای بدون پیشرفت طبق ارزیابی مستقل با T-DM1 برابر ۹٫۶ ماه در برابر ۶٫۴ ماه با لاپاتینیب به‌علاوه کپسیتابین بود (نسبت خطر برای پیشرفت یا مرگ به هر علت ۰٫۶۵؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۵۵ تا ۰٫۷۷؛ P<0.001) و median بقای کلی در تحلیل میان‌دوره‌ای دوم از مرز توقف برای اثربخشی عبور کرد (۳۰٫۹ ماه در برابر ۲۵٫۱ ماه؛ نسبت خطر برای مرگ به هر علت ۰٫۶۸؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۵۵ تا ۰٫۸۵؛ P<0.001). نرخ پاسخ عینی با T-DM1 بالاتر بود (۴۳٫۶٪ در برابر ۳۰٫۸٪ با لاپاتینیب به‌علاوه کپسیتابین؛ P<0.001)؛ نتایج همه نقاط پایانی ثانویه دیگر نیز به نفع T-DM1 بود. نرخ عوارض درجه ۳ یا ۴ با لاپاتینیب به‌علاوه کپسیتابین بیشتر از T-DM1 بود (۵۷٪ در برابر ۴۱٪). بروز ترومبوسیتوپنی و افزایش سطح آمینوترانسفرازهای سرم با T-DM1 بیشتر بود، در حالی که بروز اسهال، تهوع، استفراغ و اریترودیزستزی کف دست و پا با لاپاتینیب به‌علاوه کپسیتابین بیشتر بود.
T-DM1 در بیماران مبتلا به سرطان سینه پیشرفته HER2-مثبت که پیش‌تر با تراستوزوماب و یک تاکسان درمان شده بودند، بقای بدون پیشرفت و بقای کلی را به‌طور معناداری طولانی‌تر کرد و سمیت کمتری نسبت به لاپاتینیب به‌علاوه کپسیتابین داشت. (حمایت مالی: F. Hoffmann-La Roche/Genentech؛ شماره EMILIA در ClinicalTrials.gov: NCT00829166.)
مقایسه فقط با لاپاتینیب به‌علاوه کپسیتابین انجام شد. نتایج بقای کلی از یک تحلیل میان‌دوره‌ای دوم است. جزئیات بیشتر در مورد محدودیت‌ها در متن کامل مقاله بررسی شود. کارآزمایی با حمایت مالی F. Hoffmann-La Roche/Genentech انجام شد.
ترجمه و خلاصه بر اساس چکیده منتشرشده مقاله (PubMed) و جزئیات رژیم درمانی از منبع ذکرشده تهیه شده است؛ برای نتایج فرعی به متن کامل مقاله مراجعه کنید.
برای جستجو تایپ کنید...