بواسیزوماب به‌همراه ایرینوتکان، فلوئورواوراسیل و لکوورین برای سرطان کولورکتال متاستاتیک

پیش‌زمینه

بواسیزوماب، یک آنتی‌بادی مونوکلونال علیه فاکتور رشد اندوتلیال عروقی، فعالیت امیدبخشی در مطالعات پیش‌بالینی و بالینی علیه سرطان کولورکتال متاستاتیک نشان داده است، به‌ویژه در ترکیب با شیمی‌درمانی.

روش‌ها

از ۸۱۳ بیمار مبتلا به سرطان کولورکتال متاستاتیک که پیش‌تر درمان نشده بودند، ۴۰۲ نفر به‌طور تصادفی برای دریافت ایرینوتکان، فلوئورواوراسیل بولوس و لکوورین (IFL) به‌همراه بواسیزوماب (۵ میلی‌گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن هر دو هفته) و ۴۱۱ نفر برای دریافت IFL به‌همراه دارونما تخصیص یافتند. نقطه پایانی اصلی بقای کلی بود. نقاط پایانی ثانویه شامل بقای بدون پیشرفت بیماری، میزان پاسخ، مدت پاسخ، ایمنی و کیفیت زندگی بودند.

نتایج

میانه مدت بقا در گروه دریافت‌کننده IFL به‌همراه بواسیزوماب ۲۰٫۳ ماه بود، در مقایسه با ۱۵٫۶ ماه در گروه IFL به‌همراه دارونما، که معادل نسبت مخاطره مرگ ۰٫۶۶ است (P<0.001). میانه مدت بقای بدون پیشرفت بیماری در گروه IFL به‌همراه بواسیزوماب ۱۰٫۶ ماه در برابر ۶٫۲ ماه در گروه IFL به‌همراه دارونما بود (نسبت مخاطره پیشرفت بیماری ۰٫۵۴؛ P<0.001)؛ میزان‌های پاسخ متناظر ۴۴٫۸ درصد و ۳۴٫۸ درصد بود (P=0.004). میانه مدت پاسخ در گروه IFL به‌همراه بواسیزوماب ۱۰٫۴ ماه در برابر ۷٫۱ ماه در گروه IFL به‌همراه دارونما بود (نسبت مخاطره پیشرفت ۰٫۶۲؛ P=0.001). فشار خون درجه ۳ در طول درمان با IFL به‌همراه بواسیزوماب شایع‌تر از IFL به‌همراه دارونما بود (۱۱٫۰ درصد در برابر ۲٫۳ درصد) اما به‌آسانی کنترل شد.

نتیجه‌گیری

افزودن بواسیزوماب به شیمی‌درمانی ترکیبیِ مبتنی بر فلوئورواوراسیل منجر به بهبود معنادار آماری و از نظر بالینی مهم در بقای بیماران مبتلا به سرطان کولورکتال متاستاتیک می‌شود.