بواسیزوماب دارویی است که رگ‌سازی تومور را مهار می‌کند. در این مطالعه افزودن آن به شیمی‌درمانی استاندارد بازگشت بیماری را اندکی به تأخیر انداخت و در بیماران با بیماری گسترده‌تر یا باقی‌مانده پس از جراحی (پرخطر)، سود بیشتری داشت. این دارو ممکن است فشار خون را بالا ببرد.
مرحله III–IV پس از جراحی اولیه (سود بیشتر در بیماران پرخطر از نظر پیشرفت)
| دارو | دوز | روش | زمان تجویز |
|---|---|---|---|
| دوره‌های ۱ تا ۶ | |||
| کربوپلاتین + پاکلی‌تاکسل | AUC ۶ + ۱۷۵ میلی‌گرم/مترمربع | وریدی | روز ۱ |
| از دوره ۲ | |||
| بواسیزوماب | ۱۵ میلی‌گرم/کیلوگرم | وریدی | روز ۱ |
| نگهدارنده | |||
| بواسیزوماب | ۱۵ میلی‌گرم/کیلوگرم | وریدی | روز ۱، تا مجموع ۲۲ دوره |
در GOG-0218 بواسیزوماب به دلیل فاصله لازم از جراحی از دوره ۲ آغاز شد. اگر اولاپاریب نگهدارنده در نظر است، بواسیزوماب ۱۵ میلی‌گرم/کیلوگرم در مجموع ۱۵ ماه (رژیم PAOLA-1).
درمان اولیه سرطان تخمدان (کاربرد رایج خارج از متن اندیکاسیون برچسب)
| دارو | دوز | روش | زمان تجویز |
|---|---|---|---|
| کربوپلاتین | AUC ۵ یا ۶ (فرمول کالورت) | وریدی | روز ۱ |
| پاکلی‌تاکسل | ۱۷۵ میلی‌گرم/مترمربع | وریدی | روز ۱ |
دوزها از بازوی کنترل ICON7.
در صفحه «کربوپلاتین (پاراپلاتین)» · دوز استاندارد و رژیم‌های ترکیبی
دوزها مطابق پروتکل کارآزمایی، رهنمود یا برچسب رسمی دارو (منبع در یادداشت هر رژیم) است. پیش از تجویز، شمارش سلول‌های خون، عملکرد کلیه و کبد، تداخلات دارویی و شرایط بیمار را بررسی کنید و دوز را بر اساس برچسب دارو تعدیل کنید.
کربوپلاتین (AUC ۵ یا ۶) و پاکلی‌تاکسل (۱۷۵ میلی‌گرم بر مترمربع) هر ۳ هفته برای ۶ دوره، همراه بواسیزوماب (Bevacizumab) ۷٫۵ میلی‌گرم بر کیلوگرم همزمان هر ۳ هفته برای ۵ یا ۶ دوره و ادامه برای ۱۲ دوره دیگر یا تا پیشرفت بیماری.
کربوپلاتین (AUC ۵ یا ۶) و پاکلی‌تاکسل (۱۷۵ میلی‌گرم بر مترمربع) هر ۳ هفته برای ۶ دوره.
منبع جزئیات رژیم درمانی: چکیده و بخش روش‌های مقاله (NEJM ۲۰۱۱)
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
زنان مبتلا به سرطان تخمدان (۹۰٪ اپیتلیال، ۶۹٪ سروز)؛ ۹٪ بیماری مراحل اولیه پرخطر، ۳۰٪ پرخطر از نظر پیشرفت، ۷۰٪ مرحله IIIC یا IV؛ میانه سن ۵۷ سال.
بقای بدون پیشرفت (ابتدا بر اساس پروتکل، سپس به‌روزشده) و بقای کلی میانی.
بواسیزوماب با سمیت بیشتر همراه بود، به‌ویژه فشار خون درجه ۲ یا بالاتر (۱۸٪ در برابر ۲٪ با شیمی‌درمانی تنها).
ICON7 همراه GOG-0218 پایه افزودن بواسیزوماب به شیمی‌درمانی خط اول سرطان تخمدان پیشرفته شد و امروز بواسیزوماب ستون رژیم اولاپاریب–بواسیزوماب (PAOLA-1) است. رهنمود ESMO (نسخه پان‌آسیایی 2025): بواسیزوماب بقای بدون پیشرفت را در مرحله III–IV بهبود می‌دهد و باید همراه پاکلی‌تاکسل–کربوپلاتین در نظر گرفته شود [I, A]. تحلیل نهایی بقای کلی (Oza و همکاران، Lancet Oncol ۲۰۱۵) در کل جمعیت سودی نشان نداد (میانگین محدود بقا ۴۵٫۵ در برابر ۴۴٫۶ ماه)، اما در زیرگروه با پیش‌آگهی بد، بقای کلی با بواسیزوماب بهتر بود (۳۹٫۳ در برابر ۳۴٫۵ ماه؛ log-rank p=0.03، تحلیل اکتشافی).
رگ‌زایی در زیست‌شناسی سرطان تخمدان نقش دارد. ما اثر بواسیزوماب (Bevacizumab)، مهارکننده فاکتور رشد اندوتلیال عروقی، را بر بقای زنان مبتلا به این بیماری بررسی کردیم.
زنان مبتلا به سرطان تخمدان را به‌طور تصادفی به کربوپلاتین (سطح زیر منحنی ۵ یا ۶) و پاکلی‌تاکسل (۱۷۵ میلی‌گرم بر مترمربع سطح بدن) هر ۳ هفته برای ۶ دوره، یا همین رژیم به‌علاوه بواسیزوماب (۷٫۵ میلی‌گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن) که همزمان هر ۳ هفته برای ۵ یا ۶ دوره تجویز و برای ۱۲ دوره اضافی یا تا پیشرفت بیماری ادامه می‌یافت، تقسیم کردیم. سنجه‌های پیامد شامل بقای بدون پیشرفت (ابتدا بر اساس پروتکل تحلیل و سپس به‌روز شد) و بقای کلی میانی بود.
در مجموع ۱۵۲۸ زن از ۱۱ کشور به‌طور تصادفی به یکی از دو رژیم درمانی تخصیص یافتند. میانه سن آن‌ها ۵۷ سال بود؛ ۹۰٪ سرطان تخمدان اپیتلیال، ۶۹٪ نوع بافتی سروز، ۹٪ بیماری مراحل اولیه پرخطر، ۳۰٪ خطر بالای پیشرفت و ۷۰٪ سرطان تخمدان مرحله IIIC یا IV داشتند. بقای بدون پیشرفت (میانگین محدود) در ۳۶ ماه با درمان استاندارد ۲۰٫۳ ماه و با درمان استاندارد به‌علاوه بواسیزوماب ۲۱٫۸ ماه بود (نسبت خطر پیشرفت یا مرگ با افزودن بواسیزوماب ۰٫۸۱؛ فاصله اطمینان ۹۵٪، ۰٫۷۰ تا ۰٫۹۴؛ P=0.004 با آزمون log-rank). خطرهای غیرمتناسب مشاهده شد (یعنی اثر درمان در مقیاس تابع خطر در طول زمان ثابت نبود) (P<0.001)، با حداکثر اثر در 12 ماه که مصادف با پایان درمان برنامه‌ریزی‌شده با بواسیزوماب بود و تا 24 ماه کاهش یافت. بواسیزوماب با اثرات سمی بیشتر (اغلب فشار خون بالای درجه 2 یا بالاتر) همراه بود (18% در برابر 2% با شیمی‌درمانی تنها). در تحلیل‌های به‌روزشده، بقای بدون پیشرفت (میانگین محدود) در 42 ماه بدون بواسیزوماب 22.4 ماه در برابر 24.1 ماه با بواسیزوماب بود (P=0.04 با آزمون log-rank)؛ در بیماران پرخطر از نظر پیشرفت، سود با بواسیزوماب بیشتر بود: بقای بدون پیشرفت (میانگین محدود) در 42 ماه با درمان استاندارد تنها 14.5 ماه و با افزودن بواسیزوماب 18.1 ماه، و میانه بقای کلی به‌ترتیب 28.8 و 36.6 ماه بود.
بواسیزوماب بقای بدون پیشرفت را در زنان مبتلا به سرطان تخمدان بهبود داد. سود از نظر بقای بدون پیشرفت و بقای کلی در زنانی که خطر بالای پیشرفت بیماری داشتند بیشتر بود. (با حمایت مالی Roche و دیگران؛ شماره Controlled-Trials.com کارآزمایی ICON7: ISRCTN91273375.)
طراحی باز؛ دوز بواسیزوماب (۷٫۵ میلی‌گرم بر کیلوگرم) نصف دوز GOG-0218 بود؛ سود بقای کلی فقط در تحلیل زیرگروه پرخطر دیده شد؛ خطرهای غیرمتناسب تفسیر را پیچیده می‌کند.
ترجمه و خلاصه فارسی توسط تیم تحریریه بر اساس مقاله منتشرشده تهیه شده است. متن اصلی و کامل مقاله مرجع نهایی است.
برای جستجو تایپ کنید...