کارآزمایی بالینیفاز ۳سرطان سینه

بقا با تراستوزوماب امتانزین در سرطان سینه HER2-مثبت با بیماری باقی‌مانده

N Engl J Med · ۲۰۲۵تعداد بیماران در چکیده ذکر نشده است

Survival with Trastuzumab Emtansine in Residual HER2-Positive Breast CancerGeyer CE, Untch M, Huang CS, Mano MS, Mamounas EP, Wolmark N, et al. N Engl J Med. 2025. 392:249-257

نوع مطالعه: کارآزمایی بالینی
نام مطالعه: KATHERINE
فاز: فاز ۳
طراحی: کارآزمایی تصادفی‌شده باز (open-label)؛ تحلیل نهایی از پیش تعیین‌شده بقای بدون بیماری مهاجم و دومین تحلیل میان‌دوره‌ای بقای کلی
حجم نمونه: تعداد بیماران در چکیده ذکر نشده است
منبع: N Engl J Med · ۲۰۲۵
شناسه کارآزمایی: NCT01772472

به زبان ساده

این مطالعه بیمارانی را بررسی کرد که سرطان سینه HER2-مثبت داشتند و پس از درمان پیش از جراحی، هنوز مقداری بیماری مهاجم در بافت برداشته‌شده باقی مانده بود. بیمارانی که داروی تراستوزوماب امتانزین (T-DM1) گرفتند، پس از حدود ۸ سال پیگیری، بیشتر از بیمارانی که تراستوزوماب به‌تنهایی گرفتند زنده ماندند و کمتر دچار بازگشت بیماری شدند. در عوض، عوارض جانبی جدی‌تر در گروه T-DM1 شایع‌تر بود. تصمیم درباره درمان باید با پزشک معالج گرفته شود.

نتایج کلیدی

۸٫۴ سال

مدت پیگیری میانه

۰٫۵۴ (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۴۴ تا ۰٫۶۶) به نفع T-DM۱

بقای بدون بیماری مهاجم (نسبت خطر برای بیماری مهاجم یا مرگ، بدون طبقه‌بندی)

در برابر تراستوزوماب

۸۰٫۸٪ در برابر ۶۷٫۱٪

بقای بدون بیماری مهاجم هفت‌ساله

اختلاف ۱۳٫۷ واحد درصد؛ T-DM1 در برابر تراستوزوماب

۰٫۶۶ (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۵۱ تا ۰٫۸۷)

بقای کلی (نسبت خطر مرگ، بدون طبقه‌بندی)

P = ۰٫۰۰۳

۸۹٫۱٪ در برابر ۸۴٫۴٪

بقای کلی هفت‌ساله

اختلاف ۴٫۷ واحد درصد؛ T-DM1 در برابر تراستوزوماب

۲۶٫۱٪ در برابر ۱۵٫۷٪

عوارض جانبی درجه ۳ یا بالاتر

T-DM1 در برابر تراستوزوماب

داروهای این مطالعه:تراستوزوماب (هرسپتین)تراستوزوماب امتانسین (کادسیلا)

کارت دوز و برنامه درمان

T-DM1 ادجوانت (KATHERINE)

HER2 مثبت با بیماری مهاجم باقی‌مانده پس از درمان نئوادجوانت حاوی تاکسان و تراستوزومابطول هر دوره: هر ۲۱ روزدر صفحه «سرطان سینه» · بیماری زودرس HER2 مثبت: پیش و پس از جراحی

HER2 مثبت با بیماری مهاجم باقی‌مانده پس از درمان نئوادجوانت حاوی تاکسان و تراستوزوماب

دارو	دوز	روش	زمان تجویز
تراستوزوماب امتانسین (T-DM1)	۳٫۶ میلی‌گرم/کیلوگرم (بیشتر از این دوز تجویز نشود)	وریدی؛ اول ۹۰ دقیقه، بعدی‌ها ۳۰ دقیقه	روز ۱

طول هر دوره: هر ۲۱ روز
مدت درمان: ۱۴ دوره، مگر عود یا سمیت غیرقابل‌کنترل

کاهش دوز: ۳ و سپس ۲٫۴ میلی‌گرم/کیلوگرم؛ پس از کاهش، افزایش دوباره نداریم. پایش: آنزیم‌های کبدی و بیلی‌روبین، پلاکت، LVEF؛ در ILD/پنومونیت قطع دائم؛ در نوروپاتی درجه ۳–۴ قطع تا درجه ۲ یا کمتر. پس از انفوزیون اول ۹۰ دقیقه و پس از بعدی‌ها ۳۰ دقیقه مشاهده.

در صفحه «سرطان سینه» · بیماری زودرس HER2 مثبت: پیش و پس از جراحی

سرطان سینه زودرس با بیماری باقی‌مانده (KATHERINE)

HER2 مثبت، بیماری مهاجم باقی‌مانده پس از درمان پیش از جراحی با تاکسان و تراستوزومابطول هر دوره: هر ۳ هفته (۲۱ روز)در صفحه «تراستوزوماب امتانسین (کادسیلا)» · دوز و برنامه تجویز (برچسب FDA)

HER2 مثبت، بیماری مهاجم باقی‌مانده پس از درمان پیش از جراحی با تاکسان و تراستوزوماب

دارو	دوز	روش	زمان تجویز
تراستوزوماب امتانزین (کادسیلا)	۳٫۶ میلی‌گرم/کیلوگرم (هرگز بیشتر)	انفوزیون وریدی؛ اولیه ۹۰ دقیقه، سپس ۳۰ دقیقه در صورت تحمل	روز ۱

طول هر دوره: هر ۳ هفته (۲۱ روز)
مدت درمان: در مجموع ۱۴ دوره، مگر عود یا سمیت غیرقابل‌کنترل

در صفحه «تراستوزوماب امتانسین (کادسیلا)» · دوز و برنامه تجویز (برچسب FDA)

دوزها مطابق پروتکل کارآزمایی، رهنمود یا برچسب رسمی دارو (منبع در یادداشت هر رژیم) است. پیش از تجویز، شمارش سلول‌های خون، عملکرد کلیه و کبد، تداخلات دارویی و شرایط بیمار را بررسی کنید و دوز را بر اساس برچسب دارو تعدیل کنید.

گروه‌های درمانی و رژیم دارویی

۱گروه تراستوزوماب امتانسین (T-DM1)

تراستوزوماب امتانسین (Trastuzumab emtansine) ۳٫۶ میلی‌گرم/کیلوگرم وریدی هر ۳ هفته برای ۱۴ دوره (ادجوانت).

۲گروه تراستوزوماب

تراستوزوماب (Trastuzumab) ۶ میلی‌گرم/کیلوگرم وریدی هر ۳ هفته برای ۱۴ دوره.

منبع جزئیات رژیم درمانی: ClinicalTrials.gov NCT01772472 (T-DM1 ۳٫۶ میلی‌گرم/کیلوگرم و تراستوزوماب ۶ میلی‌گرم/کیلوگرم وریدی هر ۳ هفته، ۱۴ دوره)

دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.

جمعیت مطالعه

بیماران مبتلا به سرطان زودرس سینه HER2-مثبت که پس از درمان سیستمیک نئوادجوانت شامل شیمی‌درمانی مبتنی بر تاکسان و تراستوزوماب، بیماری مهاجم باقی‌مانده در سینه یا زیر بغل (آگزیلا) داشتند.

نقاط پایانی

تحلیل نهایی از پیش تعیین‌شده بقای بدون بیماری مهاجم (invasive disease-free survival) و دومین تحلیل میان‌دوره‌ای بقای کلی.

ایمنی و عوارض

عوارض جانبی درجه ۳ یا بالاتر در ۲۶٫۱٪ از بیماران گروه T-DM1 و ۱۵٫۷٪ از بیماران گروه تراستوزوماب گزارش شد. جزئیات انواع عوارض در چکیده ذکر نشده است.

اهمیت بالینی و جایگاه در رهنمودها

این تحلیل نهایی نشان می‌دهد برتری T-DM1 ادجوانت نسبت به تراستوزوماب در بیماران HER2-مثبت با بیماری مهاجم باقی‌مانده پس از درمان نئوادجوانت، از نظر بقای بدون بیماری مهاجم پایدار است و اکنون با بهبود بقای کلی نیز همراه شده است. این یافته‌ها از استفاده از T-DM1 در این گروه از بیماران حمایت می‌کند؛ با این حال باید خطر بیشتر عوارض درجه ۳ یا بالاتر را در نظر گرفت. وضعیت تأییدیه‌ها و توصیه‌های رسمی راهنماهای بالینی باید جداگانه بررسی شود، زیرا در چکیده ذکر نشده است.

ترجمه فارسی چکیده مقاله

پیش‌زمینه

بیماران مبتلا به سرطان زودرس سینه HER2-مثبت (گیرنده ۲ فاکتور رشد اپیدرمی انسانی) که پس از درمان سیستمیک نئوادجوانت بیماری مهاجم باقی‌مانده دارند، در معرض خطر بالای عود و مرگ هستند. تحلیل اولیه کارآزمایی فاز ۳ و باز KATHERINE نشان داد که خطر سرطان مهاجم سینه یا مرگ با تراستوزوماب امتانزین (T-DM1) ادجوانت ۵۰٪ کمتر از تراستوزوماب به‌تنهایی بود.

روش‌ها

بیماران مبتلا به سرطان زودرس سینه HER2-مثبت را که پس از درمان سیستمیک نئوادجوانت با شیمی‌درمانی مبتنی بر تاکسان و تراستوزوماب، بیماری مهاجم باقی‌مانده در سینه یا زیر بغل داشتند، به‌صورت تصادفی برای دریافت T-DM1 یا تراستوزوماب به مدت ۱۴ دوره تقسیم کردیم. در اینجا تحلیل نهایی از پیش تعیین‌شده بقای بدون بیماری مهاجم و دومین تحلیل میان‌دوره‌ای بقای کلی را گزارش می‌کنیم.

نتایج

با میانه پیگیری ۸٫۴ سال، T-DM1 بهبود بقای بدون بیماری مهاجم را نسبت به تراستوزوماب حفظ کرد (نسبت خطر بدون طبقه‌بندی برای بیماری مهاجم یا مرگ ۰٫۵۴؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۴۴ تا ۰٫۶۶). بقای بدون بیماری مهاجم هفت‌ساله با T-DM1 برابر ۸۰٫۸٪ و با تراستوزوماب ۶۷٫۱٪ بود (اختلاف ۱۳٫۷ واحد درصد). T-DM1 همچنین به خطر مرگ به‌طور معناداری کمتری نسبت به تراستوزوماب منجر شد (نسبت خطر بدون طبقه‌بندی ۰٫۶۶؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۵۱ تا ۰٫۸۷؛ P = ۰٫۰۰۳). بقای کلی هفت‌ساله با T-DM1 برابر ۸۹٫۱٪ و با تراستوزوماب ۸۴٫۴٪ بود (اختلاف ۴٫۷ واحد درصد). عوارض جانبی درجه ۳ یا بالاتر در ۲۶٫۱٪ از بیماران گروه T-DM1 و ۱۵٫۷٪ از بیماران گروه تراستوزوماب مشاهده شد.

نتیجه‌گیری

در مقایسه با تراستوزوماب، T-DM1 در بیماران مبتلا به سرطان زودرس سینه HER2-مثبت با بیماری مهاجم باقی‌مانده پس از درمان نئوادجوانت، بقای کلی را بهبود داد و بهبود بقای بدون بیماری مهاجم نیز پایدار ماند. (حمایت مالی: F. Hoffmann-La Roche/Genentech؛ شماره KATHERINE در ClinicalTrials.gov: NCT01772472.)

محدودیت‌ها

بر اساس چکیده، کارآزمایی باز (open-label) بود. تحلیل بقای کلی یک تحلیل میان‌دوره‌ای دوم بود. عوارض جانبی درجه ۳ یا بالاتر در گروه T-DM1 شایع‌تر بود. سایر محدودیت‌ها در چکیده ذکر نشده و باید در متن کامل مقاله بررسی شود.

مقاله اصلی (DOI)PubMed ClinicalTrials.gov

ترجمه و خلاصه بر اساس چکیده منتشرشده مقاله (PubMed) و جزئیات رژیم درمانی از منبع ذکرشده تهیه شده است؛ برای نتایج فرعی به متن کامل مقاله مراجعه کنید.