گزارش جدیدتری از این مطالعه منتشر شده است: تحلیل ۷ ساله پمبرولیزوماب ادجوانت در برابر دارونما در ملانومای مرحله III در کارآزمایی EORTC 1325 / KEYNOTE-054 (۲۰۲۴)
پس از برداشتن کامل ملانومایی که به غدد لنفاوی رسیده (مرحله III)، خطر بازگشت بیماری بالاست. در این مطالعه، یک سال تزریق پمبرولیزوماب (هر ۳ هفته) خطر عود را در مقایسه با دارونما حدود ۴۳٪ کاهش داد. حدود ۱۵ نفر از هر ۱۰۰ بیمار عارضه جدی مرتبط با دارو داشتند.
ملانومای مرحله IIB، IIC یا III پس از برداشتن کامل (بزرگسالان و کودکان ۱۲ سال و بالاتر)
| دارو | دوز | روش | زمان تجویز |
|---|---|---|---|
| پمبرولیزوماب | ۲۰۰ میلی‌گرم (یا ۴۰۰ میلی‌گرم) | وریدی، انفوزیون ۳۰ دقیقه‌ای | روز ۱ هر ۳ هفته (دوز ۴۰۰ میلی‌گرم: هر ۶ هفته) |
طبق برچسب FDA؛ کودکان ۱۲ سال و بالاتر: ۲ میلی‌گرم/کیلوگرم هر ۳ هفته (حداکثر ۲۰۰ میلی‌گرم). شواهد:.
در صفحه «ملانوما (سرطان پوست)» · ملانومای قابل جراحی: نئوادجوانت و ادجوانت
دوزها مطابق پروتکل کارآزمایی، رهنمود یا برچسب رسمی دارو (منبع در یادداشت هر رژیم) است. پیش از تجویز، شمارش سلول‌های خون، عملکرد کلیه و کبد، تداخلات دارویی و شرایط بیمار را بررسی کنید و دوز را بر اساس برچسب دارو تعدیل کنید.
پمبرولیزوماب ۲۰۰ میلی‌گرم وریدی روز ۱ هر دوره ۲۱ روزه، در مجموع ۱۸ دوز (حدود ۱ سال) یا تا عود یا سمیت غیرقابل قبول (۵۱۴ بیمار). در بخش ۲، بیماران با عود می‌توانستند پمبرولیزوماب هر ۳ هفته را تا ۲ سال یا تا پیشرفت دوباره بگیرند.
دارونما (محلول نمکی) وریدی روز ۱ هر دوره ۲۱ روزه تا ۱۸ دوز (۵۰۵ بیمار)؛ بیماران با عود در بخش ۲ می‌توانستند پمبرولیزوماب تا ۲ سال دریافت کنند.
منبع جزئیات رژیم درمانی: چکیده مقاله و ClinicalTrials.gov NCT02362594
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
بزرگسالان مبتلا به ملانومای پرخطر مرحله III که به‌طور کامل جراحی شده بودند (به‌جز ملانومای مخاطی یا چشمی)، با ECOG ۰ یا ۱، بافت تومور برای ارزیابی PD-L1 و بدون درمان قبلی ملانوما به‌جز جراحی (یا اینترفرون برای ملانومای اولیه ضخیم بدون درگیری غدد لنفاوی)؛ بیماران با بیماری خودایمنی فعال، سابقه پنومونیت نیازمند استروئید یا مصرف سرکوبگر ایمنی خارج شدند. طبقه‌بندی بر اساس مرحله و منطقه جغرافیایی (ClinicalTrials.gov NCT02362594).
پیامدهای اولیه: بقای بدون عود در کل جمعیت قصد درمان و در زیرگروه تومورهای PD-L1 مثبت. ایمنی نیز ارزیابی شد.
عوارض مرتبط با درمان درجه ۳ تا ۵: ۱۴٫۷٪ با پمبرولیزوماب در برابر ۳٫۴٪ با دارونما؛ یک مرگ مرتبط با درمان (میوزیت) در گروه پمبرولیزوماب رخ داد.
KEYNOTE-054 به تأیید FDA پمبرولیزوماب ادجوانت برای ملانومای مرحله III رزکت‌شده (۲۰۱۹) انجامید و همراه نیولوماب (CheckMate ۲۳۸) و دابرافنیب–ترامتینیب (COMBI-AD) گزینه‌های استاندارد ادجوانت را شکل داد. امروزه در بیماری مرحله III ماکروسکوپیک قابل جراحی، رویکرد نئوادجوانت (NADINA، SWOG S1801) بر ادجوانت تنها ترجیح داده می‌شود.
مشخص شده است که مهارکننده مرگ برنامه‌ریزی‌شده ۱ (PD-1)، پمبرولیزوماب، بقای بدون پیشرفت و بقای کلی را در بیماران مبتلا به ملانومای پیشرفته طولانی می‌کند. ما یک کارآزمایی فاز ۳ دوسوکور برای ارزیابی پمبرولیزوماب به‌عنوان درمان ادجوانت در بیماران مبتلا به ملانومای مرحله III پرخطر رزکت‌شده انجام دادیم.
بیماران مبتلا به ملانومای مرحله III رزکت‌شده کامل به‌طور تصادفی (با طبقه‌بندی بر اساس مرحله سرطان و منطقه جغرافیایی) به دریافت ۲۰۰ میلی‌گرم پمبرولیزوماب (۵۱۴ بیمار) یا دارونما (۵۰۵ بیمار) به‌صورت وریدی هر ۳ هفته در مجموع ۱۸ دوز (حدود ۱ سال) یا تا بروز عود بیماری یا اثرات سمی غیرقابل‌قبول تخصیص یافتند. بقای بدون عود در کل جمعیت قصد درمان و در زیرگروه بیماران دارای سرطان مثبت از نظر لیگاند PD-1 (PD-L1)، پیامدهای اولیه بودند. ایمنی نیز ارزیابی شد.
با میانه پیگیری ۱۵ ماه، پمبرولیزوماب در کل جمعیت قصد درمان با بقای بدون عود به‌طور معنی‌دار طولانی‌تری نسبت به دارونما همراه بود (میزان بقای بدون عود ۱ ساله ۷۵٫۴٪ [فاصله اطمینان ۹۵٪: ۷۱٫۳ تا ۷۸٫۹] در برابر ۶۱٫۰٪ [فاصله اطمینان ۹۵٪: ۵۶٫۵ تا ۶۵٫۱]؛ نسبت خطر عود یا مرگ ۰٫۵۷؛ فاصله اطمینان ۹۸٫۴٪: ۰٫۴۳ تا ۰٫۷۴؛ P<۰٫۰۰۱) و همین‌طور در زیرگروه ۸۵۳ بیمار دارای تومورهای PD-L1 مثبت (میزان بقای بدون عود ۱ ساله ۷۷٫۱٪ [فاصله اطمینان ۹۵٪: ۷۲٫۷ تا ۸۰٫۹] در گروه پمبرولیزوماب و ۶۲٫۶٪ [فاصله اطمینان ۹۵٪: ۵۷٫۷ تا ۶۷٫۰] در گروه دارونما؛ نسبت خطر ۰٫۵۴؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۴۲ تا ۰٫۶۹؛ P<۰٫۰۰۱). عوارض درجه ۳ تا ۵ مرتبط با رژیم کارآزمایی در ۱۴٫۷٪ بیماران گروه پمبرولیزوماب و ۳٫۴٪ بیماران گروه دارونما گزارش شد. یک مرگ مرتبط با درمان ناشی از میوزیت در گروه پمبرولیزوماب رخ داد.
به‌عنوان درمان ادجوانت برای ملانومای مرحله III پرخطر، ۲۰۰ میلی‌گرم پمبرولیزوماب هر ۳ هفته تا ۱ سال به بقای بدون عود به‌طور معنی‌دار طولانی‌تری نسبت به دارونما انجامید و اثر سمی جدیدی شناسایی نشد. (با حمایت مالی Merck؛ شماره ClinicalTrials.gov: NCT02362594؛ شماره EudraCT: ۲۰۱۴-۰۰۴۹۴۴-۳۷.)
گزارش اولیه بر پایه پیگیری کوتاه (۱۵ ماه) بود؛ سود بقای کلی در این مقاله گزارش نشد؛ بیماران مرحله IIIA با درگیری کمتر از ۱ میلی‌متر وارد نشدند؛ بسیاری از بیماران دیسکسیون کامل غدد لنفاوی شده بودند که امروزه روتین نیست.
ترجمه و خلاصه فارسی توسط تیم تحریریه بر اساس مقاله منتشرشده تهیه شده است. متن اصلی و کامل مقاله مرجع نهایی است.
برای جستجو تایپ کنید...