لنواتینیب (Lenvatinib) به‌همراه پمبرولیزوماب (Pembrolizumab) برای سرطان پیشرفته آندومتر
- نوع مطالعه
- کارآزمایی بالینی
- نام مطالعه
- KEYNOTE-775
- فاز
- فاز ۳
- طراحی
- کارآزمایی فاز ۳ با تصادفی‌سازی ۱:۱ و کنترل‌شده با شیمی‌درمانی به انتخاب پزشک معالج (Study 309)
- حجم نمونه
- ۸۲۷ بیمار (۶۹۷ بیمار با بیماری pMMR و ۱۳۰ بیمار با بیماری dMMR)
- منبع
- N Engl J Med · ۲۰۲۲
- شناسه کارآزمایی
- NCT03517449
به زبان ساده
در این پژوهش، زنان مبتلا به سرطان پیشرفته آندومتر (پوشش داخلی رحم) که پیش‌تر شیمی‌درمانی حاوی پلاتین گرفته بودند، یا ترکیب دو دارو یعنی لنواتینیب و پمبرولیزوماب را دریافت کردند یا شیمی‌درمانی دیگری را. بیمارانی که ترکیب دو دارویی را گرفتند، زمان بیشتری بدون پیشرفت بیماری ماندند و مدت بیشتری زنده بودند. در عوض، عوارض جانبی شدید در این گروه کمی بیشتر دیده شد. تصمیم درباره درمان مناسب را باید پزشک معالج با توجه به شرایط هر بیمار بگیرد.
نتایج کلیدی
گروه‌های درمانی و رژیم دارویی
لنواتینیب ۲۰ میلی‌گرم خوراکی یک‌بار در روز، به‌علاوه پمبرولیزوماب ۲۰۰ میلی‌گرم داخل وریدی هر ۳ هفته.
دوکسوروبیسین (Doxorubicin) با دوز ۶۰ میلی‌گرم بر مترمربع سطح بدن، داخل وریدی هر ۳ هفته، یا پاکلی‌تاکسل (Paclitaxel) با دوز ۸۰ میلی‌گرم بر مترمربع، داخل وریدی هفتگی (چرخه‌ای شامل ۳ هفته درمان و ۱ هفته استراحت).
منبع جزئیات رژیم درمانی: چکیده مقاله
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
جمعیت مطالعه
بیماران مبتلا به سرطان پیشرفته آندومتر که پیش‌تر دست‌کم یک رژیم شیمی‌درمانی مبتنی بر پلاتین دریافت کرده بودند. از ۸۲۷ بیمار، ۶۹۷ نفر بیماری با ترمیم صحیح ناجور (mismatch repair-proficient یا pMMR) و ۱۳۰ نفر بیماری با نقص ترمیم ناجور (mismatch repair-deficient یا dMMR) داشتند.
نقاط پایانی
دو نقطه پایانی اصلی عبارت بودند از بقای بدون پیشرفت بیماری (PFS) بر پایه ارزیابی مستقل کورشده مرکزی طبق معیارهای RECIST نسخه ۱٫۱ و بقای کلی (OS). این نقطه‌های پایانی هم در بیماران با بیماری pMMR و هم در همه بیماران ارزیابی شدند. ایمنی نیز بررسی شد.
ایمنی و عوارض
عوارض جانبی درجه ۳ یا بالاتر در ۸۸٫۹٪ از بیمارانی که لنواتینیب به‌علاوه پمبرولیزوماب دریافت کردند و در ۷۲٫۷٪ از بیمارانی که شیمی‌درمانی گرفتند رخ داد. جزئیات انواع عوارض در متن کامل مقاله آمده است.
اهمیت بالینی و جایگاه در رهنمودها
بر پایه چکیده، لنواتینیب به‌علاوه پمبرولیزوماب در بیماران مبتلا به سرطان پیشرفته آندومتر پس از شیمی‌درمانی مبتنی بر پلاتین، هم بقای بدون پیشرفت و هم بقای کلی را نسبت به شیمی‌درمانی (دوکسوروبیسین یا پاکلی‌تاکسل) به‌طور معناداری بهبود داد؛ این برتری هم در جمعیت pMMR و هم در کل بیماران دیده شد. نکته مهم، بیشتر بودن عوارض درجه ۳ یا بالاتر با این ترکیب است. وضعیت تأییدیه‌های دارویی و توصیه‌های راهنماهای بالینی باید از منابع به‌روز بررسی شود و در چکیده ذکر نشده است.
ترجمه فارسی چکیده مقاله
پیش‌زمینه
درمان استاندارد سرطان پیشرفته آندومتر پس از شکست شیمی‌درمانی مبتنی بر پلاتین همچنان نامشخص است.
روش‌ها
در این کارآزمایی فاز ۳، بیماران مبتلا به سرطان پیشرفته آندومتر را که پیش‌تر دست‌کم یک رژیم شیمی‌درمانی مبتنی بر پلاتین دریافت کرده بودند، با نسبت ۱:۱ تصادفی‌سازی کردیم تا یا لنواتینیب (۲۰ میلی‌گرم، خوراکی، یک‌بار در روز) به‌علاوه پمبرولیزوماب (۲۰۰ میلی‌گرم، داخل وریدی، هر ۳ هفته) دریافت کنند یا شیمی‌درمانی به انتخاب پزشک معالج (دوکسوروبیسین با دوز ۶۰ میلی‌گرم بر مترمربع سطح بدن، داخل وریدی، هر ۳ هفته، یا پاکلی‌تاکسل با دوز ۸۰ میلی‌گرم بر مترمربع، داخل وریدی، هفتگی [با چرخه‌ای شامل ۳ هفته درمان و ۱ هفته استراحت]). دو نقطه پایانی اصلی عبارت بودند از بقای بدون پیشرفت بیماری که بر پایه ارزیابی مستقل کورشده مرکزی طبق معیارهای ارزیابی پاسخ در تومورهای solid (RECIST) نسخه ۱٫۱ سنجیده شد، و بقای کلی. نقطه‌های پایانی در بیماران با بیماری دارای ترمیم صحیح ناجور (pMMR) و در همه بیماران ارزیابی شدند. ایمنی نیز ارزیابی شد.
نتایج
در مجموع ۸۲۷ بیمار (۶۹۷ بیمار با بیماری pMMR و ۱۳۰ بیمار با بیماری دارای نقص ترمیم ناجور) به‌طور تصادفی برای دریافت لنواتینیب به‌علاوه پمبرولیزوماب (۴۱۱ بیمار) یا شیمی‌درمانی (۴۱۶ بیمار) تخصیص یافتند. میانه بقای بدون پیشرفت با لنواتینیب به‌علاوه پمبرولیزوماب طولانی‌تر از شیمی‌درمانی بود (جمعیت pMMR: ۶٫۶ در برابر ۳٫۸ ماه؛ نسبت مخاطره پیشرفت یا مرگ ۰٫۶۰؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۵۰ تا ۰٫۷۲؛ P<0.001؛ در کل بیماران: ۷٫۲ در برابر ۳٫۸ ماه؛ نسبت مخاطره ۰٫۵۶؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۴۷ تا ۰٫۶۶؛ P<0.001). میانه بقای کلی نیز با لنواتینیب به‌علاوه پمبرولیزوماب طولانی‌تر از شیمی‌درمانی بود (جمعیت pMMR: ۱۷٫۴ در برابر ۱۲٫۰ ماه؛ نسبت مخاطره مرگ ۰٫۶۸؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۵۶ تا ۰٫۸۴؛ P<0.001؛ در کل بیماران: ۱۸٫۳ در برابر ۱۱٫۴ ماه؛ نسبت مخاطره ۰٫۶۲؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۵۱ تا ۰٫۷۵؛ P<0.001). عوارض جانبی درجه ۳ یا بالاتر در ۸۸٫۹٪ از بیمارانی که لنواتینیب به‌علاوه پمبرولیزوماب دریافت کردند و در ۷۲٫۷٪ از بیمارانی که شیمی‌درمانی گرفتند رخ داد.
نتیجه‌گیری
لنواتینیب به‌علاوه پمبرولیزوماب در مقایسه با شیمی‌درمانی، در بیماران مبتلا به سرطان پیشرفته آندومتر به بقای بدون پیشرفت و بقای کلی به‌طور معناداری طولانی‌تری منجر شد. (حمایت مالی: Eisai و Merck Sharp and Dohme [شرکت تابعه Merck]؛ Study 309-KEYNOTE-775، شماره ClinicalTrials.gov: NCT03517449.)
محدودیت‌ها
چکیده در مورد محدودیت‌های مطالعه توضیحی نمی‌دهد. به‌دلیل بیشتر بودن عوارض درجه ۳ یا بالاتر در گروه لنواتینیب به‌علاوه پمبرولیزوماب، بررسی دقیق نوع و مدیریت عوارض در متن کامل مقاله ضروری است. این کارآزمایی با حمایت مالی شرکت‌های سازنده دارو انجام شده است.
این خلاصه و ترجمه بر اساس چکیده منتشرشده مقاله (PubMed) تهیه شده است؛ برای جزئیات کامل، به‌ویژه دوزها و نتایج فرعی، به متن کامل مقاله مراجعه کنید.