اثربخشی و ایمنی پرتوزومب و تراستوزومب پیش از جراحی (نئوادجوانت) در زنان مبتلا به سرطان سینه HER2 مثبت موضعاً پیشرفته، التهابی یا اولیه: یک کارآزمایی فاز ۲ تصادفی، چندمرکزی و open-label
- نوع مطالعه
- کارآزمایی بالینی
- نام مطالعه
- NeoSphere
- فاز
- فاز ۲
- طراحی
- کارآزمایی تصادفی‌شده چندمرکزی open-label (بدون کورسازی) با چهار گروه (نسبت تصادفی‌سازی ۱:۱:۱:۱)، با تصادفی‌سازی مرکزی و طبقه‌بندی بر اساس سرطان سینه عمل‌پذیر، موضعاً پیشرفته و التهابی و بر اساس بیان گیرنده هورمونی
- حجم نمونه
- ۴۱۷ بیمار واجد شرایط
- منبع
- The Lancet Oncology · ۲۰۱۲
- شناسه کارآزمایی
- NCT00545688
به زبان ساده
در این مطالعه به زنان مبتلا به سرطان سینه HER2 مثبت، پیش از جراحی ترکیب‌های مختلفی از داروهای هدفمند پرتوزومب و تراستوزومب با شیمی‌درمانی دوستاکسل یا بدون آن داده شد. افزودن پرتوزومب به تراستوزومب و دوستاکسل باعث شد تومور در درصد بیشتری از بیماران (۴۵٫۸٪ در برابر ۲۹٫۰٪) در بررسی زیر میکروسکوپ پس از جراحی کاملاً از بین رفته باشد، بدون تفاوت قابل‌توجه در تحمل درمان. ترکیب دو داروی هدفمند بدون شیمی‌درمانی نیز در بخشی از بیماران تومور را از بین برد و عوارض کمتری داشت.
نتایج کلیدی
گروه‌های درمانی و رژیم دارویی
چهار دوره نئوادجوانت: تراستوزومب (دوز بارگیری ۸ mg/kg، سپس ۶ mg/kg هر ۳ هفته) به‌علاوه دوستاکسل (۷۵ mg/m² که در صورت تحمل تا ۱۰۰ mg/m² هر ۳ هفته افزایش می‌یافت). تعداد بیماران: ۱۰۷.
چهار دوره نئوادجوانت: پرتوزومب (دوز بارگیری ۸۴۰ mg، سپس ۴۲۰ mg هر ۳ هفته) و تراستوزومب به‌علاوه دوستاکسل. تعداد بیماران: ۱۰۷. (دوز تراستوزومب و دوستاکسل مطابق گروه A ذکر شده است.)
چهار دوره نئوادجوانت: پرتوزومب و تراستوزومب بدون شیمی‌درمانی. تعداد بیماران: ۱۰۷.
چهار دوره نئوادجوانت: پرتوزومب به‌علاوه دوستاکسل. تعداد بیماران: ۹۶.
منبع جزئیات رژیم درمانی: چکیده مقاله
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
جمعیت مطالعه
زنان مبتلا به سرطان سینه HER2 مثبت که قبلاً درمان نشده بودند (treatment-naive)، شامل سرطان سینه عمل‌پذیر، موضعاً پیشرفته و التهابی.
نقاط پایانی
نقطه پایانی اصلی (در جمعیت intention-to-treat): پاسخ کامل پاتولوژیک در سینه. بیماران و پژوهشگران نسبت به درمان کورسازی نشده بودند.
ایمنی و عوارض
شایع‌ترین عوارض درجه ۳ یا بالاتر: نوتروپنی (گروه A: ۶۱ از ۱۰۷؛ گروه B: ۴۸ از ۱۰۷؛ گروه C: ۱ از ۱۰۸؛ گروه D: ۵۲ از ۹۴)، نوتروپنی تب‌دار (به ترتیب ۸، ۹، صفر و ۷) و لکوپنی (به ترتیب ۱۳، ۵، صفر و ۷). تعداد عوارض جدی در گروه‌های A، B و D مشابه بود (۱۵ تا ۲۰ عارضه جدی در هر گروه، در ۱۰ تا ۱۷٪ بیماران) اما در گروه C کمتر بود (۴ عارضه جدی در ۴٪ بیماران).
اهمیت بالینی و جایگاه در رهنمودها
بر اساس چکیده، افزودن پرتوزومب به تراستوزومب و دوستاکسل در درمان نئوادجوانت، نرخ پاسخ کامل پاتولوژیک را به‌طور معناداری افزایش داد و نویسندگان بررسی بیشتر آن را در کارآزمایی‌های ادجوانت موجه دانستند و از رویکرد نئوادجوانت برای تسریع ارزیابی دارو حمایت کردند. این مطالعه فاز ۲ بود و نقطه پایانی آن پاسخ کامل پاتولوژیک بود. وضعیت تأییدیه‌ها و توصیه‌های راهنماهای بالینی باید جداگانه بررسی شود.
ترجمه فارسی چکیده مقاله
پیش‌زمینه
مطالعات مربوط به پرتوزومب (pertuzumab)، یک آنتی‌بادی نوین ضد HER2، نشان می‌دهند که ترکیب آن با تراستوزومب (trastuzumab)، آنتی‌بادی شناخته‌شدهٔ هدف‌گیرندهٔ HER2، در درمان سرطان سینه اثربخشی را بهبود می‌بخشد. ما ترکیب پرتوزومب یا تراستوزومب، یا هر دو، را با دوستاکسل و نیز ترکیب پرتوزومب و تراستوزومب را بدون شیمی‌درمانی در شرایط نئوادجوانت بررسی کردیم.
روش‌ها
در این مطالعهٔ فاز ۲ چندمرکزی و open-label، زنان مبتلا به سرطان سینه HER2 مثبت که قبلاً درمان نشده بودند، به‌صورت مرکزی و با نسبت ۱:۱:۱:۱ تصادفی‌سازی شدند و بر اساس سرطان سینه عمل‌پذیر، موضعاً پیشرفته و التهابی و نیز بر اساس بیان گیرنده هورمونی طبقه‌بندی شدند تا چهار دورهٔ نئوادجوانت از یکی از درمان‌های زیر را دریافت کنند: تراستوزومب (دوز بارگیری ۸ mg/kg، سپس ۶ mg/kg هر ۳ هفته) به‌علاوه دوستاکسل (۷۵ mg/m² که در صورت تحمل تا ۱۰۰ mg/m² هر ۳ هفته افزایش می‌یافت؛ گروه A)، یا پرتوزومب (دوز بارگیری ۸۴۰ mg، سپس ۴۲۰ mg هر ۳ هفته) و تراستوزومب به‌علاوه دوستاکسل (گروه B)، یا پرتوزومب و تراستوزومب (گروه C)، یا پرتوزومب به‌علاوه دوستاکسل (گروه D). نقطه پایانی اصلی که در جمعیت intention-to-treat بررسی شد، پاسخ کامل پاتولوژیک در سینه بود. بیماران و پژوهشگران نسبت به درمان کورسازی نشده بودند. این مطالعه در ClinicalTrials.gov با شمارهٔ NCT00545688 ثبت شده است.
یافته‌ها
از ۴۱۷ بیمار واجد شرایط، ۱۰۷ نفر به‌صورت تصادفی به گروه A، ۱۰۷ نفر به گروه B، ۱۰۷ نفر به گروه C و ۹۶ نفر به گروه D اختصاص یافتند. بیمارانی که پرتوزومب و تراستوزومب به‌علاوه دوستاکسل (گروه B) دریافت کردند، در مقایسه با بیمارانی که تراستوزومب به‌علاوه دوستاکسل (گروه A) دریافت کردند، نرخ پاسخ کامل پاتولوژیک به‌طور معناداری بهتری داشتند (۴۹ از ۱۰۷ بیمار؛ ۴۵٫۸٪ [۹۵٪ CI: ۳۶٫۱ تا ۵۵٫۷] در برابر ۳۱ از ۱۰۷؛ ۲۹٫۰٪ [۲۰٫۶ تا ۳۸٫۵]؛ P=۰٫۰۱۴۱). ۲۳ زن از ۹۶ زن (۲۴٫۰٪ [۱۵٫۸ تا ۳۳٫۷]) که پرتوزومب به‌علاوه دوستاکسل (گروه D) دریافت کردند، پاسخ کامل پاتولوژیک داشتند و همچنین ۱۸ زن از ۱۰۷ زن (۱۶٫۸٪ [۱۰٫۳ تا ۲۵٫۳]) که پرتوزومب و تراستوزومب (گروه C) دریافت کردند. شایع‌ترین عوارض جانبی درجه ۳ یا بالاتر عبارت بودند از نوتروپنی (۶۱ از ۱۰۷ زن در گروه A، ۴۸ از ۱۰۷ در گروه B، یک نفر از ۱۰۸ در گروه C و ۵۲ از ۹۴ در گروه D)، نوتروپنی تب‌دار (به ترتیب هشت، نه، هیچ و هفت) و لکوپنی (به ترتیب ۱۳، پنج، هیچ و هفت). تعداد عوارض جانبی جدی در گروه‌های A، B و D مشابه بود (۱۵ تا ۲۰ عارضهٔ جدی در هر گروه، در ۱۰ تا ۱۷٪ بیماران) اما در گروه C کمتر بود (چهار عارضهٔ جدی در ۴٪ بیماران).
نتیجه‌گیری
بیمارانی که پرتوزومب و تراستوزومب به‌علاوه دوستاکسل (گروه B) دریافت کردند، در مقایسه با بیمارانی که تراستوزومب به‌علاوه دوستاکسل دریافت کردند، نرخ پاسخ کامل پاتولوژیک به‌طور معناداری بهتری داشتند، بدون تفاوت قابل‌توجه در تحمل‌پذیری. پرتوزومب و تراستوزومب بدون شیمی‌درمانی در درصدی از زنان تومورها را ریشه‌کن کرد و نمایهٔ ایمنی مطلوبی نشان داد. این یافته‌ها بررسی بیشتر در کارآزمایی‌های ادجوانت را توجیه می‌کنند و از رویکرد نئوادجوانت برای تسریع ارزیابی دارو در سرطان سینه اولیه حمایت می‌کنند.
منبع مالی: F Hoffmann-La Roche.
محدودیت‌ها
مطالعه فاز ۲ و open-label (بدون کورسازی بیماران و پژوهشگران) بود. نقطه پایانی اصلی پاسخ کامل پاتولوژیک در سینه بود و نتایج بقا در چکیده گزارش نشده است. همچنین تحلیل‌های مقایسه‌ای رسمی میان سایر گروه‌ها در چکیده ذکر نشده است.
این خلاصه و ترجمه بر اساس چکیده منتشرشده مقاله (PubMed) تهیه شده است؛ برای جزئیات کامل، به‌ویژه دوزها و نتایج فرعی، به متن کامل مقاله مراجعه کنید.