پایش با PET-CT در برابر دیسکسیون گردن در سرطان پیشرفته سر و گردن
- نوع مطالعه
- کارآزمایی بالینی
- نام مطالعه
- PET-NECK
- طراحی
- کارآزمایی آینده‌نگر، تصادفی و کنترل‌شده با هدف اثبات عدم‌پستی (noninferiority)
- حجم نمونه
- ۵۶۴ بیمار (۲۸۲ بیمار در گروه جراحی برنامه‌ریزی‌شده و ۲۸۲ بیمار در گروه پایش) از ۳۷ مرکز در بریتانیا
- منبع
- N Engl J Med · ۲۰۱۶
به زبان ساده
در این مطالعه، بیماران مبتلا به سرطان پیشرفته سر و گردن که با شیمی‌رادیوتراپی درمان شده بودند، به دو گروه تقسیم شدند: یک گروه به‌طور برنامه‌ریزی‌شده تحت جراحی گردن قرار گرفت و گروه دیگر ۱۲ هفته بعد با PET-CT بررسی شد و فقط در صورت باقی ماندن یا مشکوک بودن بیماری عمل شد. میزان بقا در دو گروه مشابه بود، اما در گروه PET-CT تعداد جراحی‌ها بسیار کمتر بود. کیفیت زندگی دو گروه نیز مشابه بود و روش پایش هزینه کمتری داشت.
نتایج کلیدی
گروه‌های درمانی و رژیم دارویی
شیمی‌پرتودرمانی هم‌زمان قطعی، سپس PET-CT حدود ۱۲ هفته پس از پایان شیمی‌پرتودرمانی؛ دیسکسیون گردن فقط در صورت پاسخ ناکامل یا مبهم در PET-CT.
شیمی‌پرتودرمانی (هر دو گروه، طبق پروتکل ثبت‌شده): رژیم معمول هر مرکز از فهرست رژیم‌های مصوب کارآزمایی؛ رژیم استاندارد توصیه‌شده: پرتودرمانی ۶۵ تا ۷۰ گری در ۳۰ تا ۳۵ جلسه روزانه با ۲ گری یا بیشتر در هر جلسه، همراه دست‌کم ۲ دوز سیس‌پلاتین وریدی ۷۵ تا ۱۰۰ میلی‌گرم/مترمربع هر ۳ یا ۴ هفته یا کربوپلاتین (AUC ۴٫۵ تا ۵). شیمی‌درمانی القایی (پلاتین یا TPF) پیش از شیمی‌پرتودرمانی هم‌زمان و ستوکسیماب هم‌زمان نیز در رژیم‌های کارآزمایی بود و تصادفی‌سازی بر اساس نوع رژیم طبقه‌بندی شد.
دیسکسیون برنامه‌ریزی‌شده گردن همراه همان شیمی‌پرتودرمانی. در پروتکل ثبت‌شده (ISRCTN)، دیسکسیون گردن پیش از شیمی‌پرتودرمانی و ظرف ۲ تا ۴ هفته پس از تصادفی‌سازی انجام می‌شد و روش توصیه‌شده دیسکسیون رادیکال اصلاح‌شده گردن (برداشت سطوح I تا V با حفظ یک یا چند ساختار از عصب اسپاینال اکسسوری، ورید ژوگولار داخلی و عضله استرنوکلیدوماستوئید) بود. برای زمان‌بندی دقیق اجراشده در کارآزمایی به متن کامل مقاله مراجعه شود.
منبع جزئیات رژیم درمانی: چکیده مقاله؛ ثبت ISRCTN13735240 (رژیم‌های شیمی‌پرتودرمانی و جراحی، معیارهای ورود) و ClinicalTrials.gov NCT00720070
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
جمعیت مطالعه
معیارهای ورود (ثبت ISRCTN): کارسینوم سلول سنگفرشی اوروفارنکس، حنجره، حفره دهان، هیپوفارنکس یا پرایمری ناشناخته؛ متاستاز گره‌ای N2 (a، b یا c) یا N3 بر اساس معاینه و CT/MRI؛ اندیکاسیون شیمی‌پرتودرمانی هم‌زمان رادیکال برای تومور اولیه؛ توانایی تحمل جراحی دیسکسیون گردن. معیارهای خروج: جراحی تومور اولیه، N1، پرتودرمانی به‌تنهایی، متاستاز دوردست، درمان قبلی سرطان سر و گردن و سن کمتر از ۱۸ سال. در عمل ۱۷٪ مرحله N2a و ۶۱٪ مرحله N2b داشتند؛ ۸۴٪ سرطان اوروفارنکس داشتند و ۷۵٪ نمونه‌های تومور از نظر p16 مثبت بودند (نشانه نقش ویروس پاپیلومای انسانی).
نقاط پایانی
نقطه پایانی اصلی: بقای کلی. سایر ارزیابی‌ها شامل تعداد دیسکسیون‌های گردن، عوارض جراحی، بیان p16، کیفیت زندگی و هزینه‌اثربخشی بود.
ایمنی و عوارض
میزان عوارض جراحی در دو گروه مشابه بود (۴۲٪ در برابر ۳۸٪). داده‌های عوارض درجه ۳ و بالاتر در چکیده گزارش نشده است.
اهمیت بالینی و جایگاه در رهنمودها
نتایج این کارآزمایی نشان می‌دهد پایش هدایت‌شده با PET-CT می‌تواند جایگزین دیسکسیون برنامه‌ریزی‌شده گردن پس از شیمی‌رادیوتراپی در بیماران N2 یا N3 شود و بدون کاهش بقا، از بسیاری از جراحی‌ها جلوگیری کند. وضعیت این رویکرد در رهنمودهای بالینی فعلی باید جداگانه بررسی شود، زیرا چکیده به آن اشاره نکرده است.
ترجمه فارسی چکیده مقاله
پیش‌زمینه
نقش پایش هدایت‌شده با تصویربرداری در مقایسه با دیسکسیون برنامه‌ریزی‌شده گردن در درمان بیماران مبتلا به کارسینوم سلول سنگفرشی سر و گردن که دچار درگیری پیشرفته غدد لنفاوی (مرحله N2 یا N3) هستند و شیمی‌رادیوتراپی را به‌عنوان درمان اولیه دریافت کرده‌اند، موضوعی محل بحث است.
روش‌ها
در این کارآزمایی آینده‌نگر، تصادفی و کنترل‌شده، عدم‌پستی پایش هدایت‌شده با توموگرافی گسیل پوزیترون-توموگرافی کامپیوتری (PET-CT) (که ۱۲ هفته پس از پایان شیمی‌رادیوتراپی انجام می‌شد و دیسکسیون گردن تنها در صورتی صورت می‌گرفت که PET-CT پاسخ ناکامل یا مبهم را نشان دهد) را در مقایسه با دیسکسیون برنامه‌ریزی‌شده گردن در بیماران مرحله N2 یا N3 ارزیابی کردیم. نقطه پایانی اصلی بقای کلی بود.
نتایج
از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۲، ۵۶۴ بیمار (۲۸۲ بیمار در گروه جراحی برنامه‌ریزی‌شده و ۲۸۲ بیمار در گروه پایش) از ۳۷ مرکز در بریتانیا وارد مطالعه شدند. از این بیماران، ۱۷٪ مرحله N2a و ۶۱٪ مرحله N2b داشتند. در مجموع ۸۴٪ از بیماران سرطان اوروفارنکس داشتند و ۷۵٪ نمونه‌های تومور مثبت از نظر پروتئین p16 بودند که شاخصی از نقش ویروس پاپیلومای انسانی در ایجاد سرطان است. میانه پیگیری ۳۶ ماه بود. پایش هدایت‌شده با PET-CT منجر به دیسکسیون‌های گردن کمتری نسبت به جراحی دیسکسیون برنامه‌ریزی‌شده شد (۵۴ در برابر ۲۲۱)؛ میزان عوارض جراحی در دو گروه مشابه بود (به ترتیب ۴۲٪ و ۳۸٪). بقای کلی ۲ ساله در گروه پایش ۸۴٫۹٪ (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۸۰٫۷ تا ۸۹٫۱) و در گروه جراحی برنامه‌ریزی‌شده ۸۱٫۵٪ (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۷۶٫۹ تا ۸۶٫۳) بود. نسبت مخاطره مرگ اندکی به نفع پایش هدایت‌شده با PET-CT بود و عدم‌پستی را نشان داد (کران بالای فاصله اطمینان ۹۵٪ برای نسبت مخاطره کمتر از ۱٫۵۰؛ P=۰٫۰۰۴). از نظر بیان p16 بین دو گروه تفاوت معناداری وجود نداشت. کیفیت زندگی در دو گروه مشابه بود. پایش هدایت‌شده با PET-CT در مقایسه با دیسکسیون گردن، در طول دوره کارآزمایی به صرفه‌جویی ۱٬۴۹۲ پوند (حدود ۲٬۱۹۰ دلار آمریکا) به‌ازای هر نفر منجر شد.
نتیجه‌گیری
بقا در بیمارانی که پایش هدایت‌شده با PET-CT دریافت کردند و بیمارانی که دیسکسیون برنامه‌ریزی‌شده گردن داشتند مشابه بود، اما پایش منجر به عمل‌های جراحی به‌مراتب کمتر شد و مقرون‌به‌صرفه‌تر بود. (حمایت مالی: برنامه ارزیابی فناوری سلامت مؤسسه ملی پژوهش سلامت و Cancer Research UK؛ شماره PET-NECK در Current Controlled Trials: ISRCTN13735240.)
محدودیت‌ها
بر پایه چکیده، میانه پیگیری ۳۶ ماه بود و نقطه پایانی اصلی بقای ۲ ساله گزارش شده است. بیشتر بیماران سرطان اوروفارنکس داشتند (۸۴٪) و ۷۵٪ از آن‌ها p16 مثبت بودند؛ تعمیم نتایج به سایر زیرگروه‌ها باید با احتیاط انجام شود. جزئیات بیشتر محدودیت‌ها در متن کامل مقاله است.
این خلاصه و ترجمه بر اساس چکیده منتشرشده مقاله (PubMed) تهیه شده است؛ برای جزئیات کامل، به‌ویژه دوزها و نتایج فرعی، به متن کامل مقاله مراجعه کنید.