گوسرلین برای محافظت از تخمدان در طول شیمی‌درمانی کمکی سرطان سینه
- نوع مطالعه
- کارآزمایی بالینی
- نام مطالعه
- POEMS/S0230
- طراحی
- کارآزمایی تصادفی‌شده (شیمی‌درمانی استاندارد همراه با گوسرلین در برابر شیمی‌درمانی استاندارد به‌تنهایی)
- حجم نمونه
- ۲۵۷ بیمار تصادفی‌سازی‌شده (۲۱۸ بیمار واجد شرایط و قابل ارزیابی؛ ۱۳۵ بیمار با داده‌های کامل نقطه پایانی اولیه)
- منبع
- N Engl J Med · ۲۰۱۵
- شناسه کارآزمایی
- NCT00068601
به زبان ساده
شیمی‌درمانی می‌تواند تخمدان‌ها را آسیب بزند و باعث یائسگی زودرس شود. در این مطالعه، زنان جوان مبتلا به سرطان سینه با گیرنده هورمونی منفی علاوه بر شیمی‌درمانی، داروی گوسرلین هم گرفتند. در این گروه، آسیب به تخمدان کمتر بود و بارداری بیشتری رخ داد. با این حال، چون اطلاعات برخی بیماران ناقص بود، باید نتایج را با احتیاط تفسیر کرد و با پزشک خود در میان گذاشت.
نتایج کلیدی
گروه‌های درمانی و رژیم دارویی
شیمی‌درمانی استاندارد ادجوانت یا نئوادجوانت حاوی سیکلوفسفامید به انتخاب پژوهشگر (۳ تا ۴ دوره یا ۶ تا ۸ دوره؛ آنتراسایکلین‌دار یا بدون آنتراسایکلین) همراه با گوسرلین ۳٫۶ میلی‌گرم زیرجلدی هر ۴ هفته، با شروع ۱ هفته پیش از نخستین دوز شیمی‌درمانی و ادامه تا آخرین تزریق در فاصله ۲ هفته پیش یا پس از آخرین دوز شیمی‌درمانی. تراستوزوماب در تومورهای HER2 مثبت مجاز بود.
همان شیمی‌درمانی استاندارد ادجوانت یا نئوادجوانت حاوی سیکلوفسفامید به انتخاب پژوهشگر، بدون گوسرلین؛ تراستوزوماب در تومورهای HER2 مثبت مجاز بود.
منبع جزئیات رژیم درمانی: متن کامل مقاله (PMC4405231)
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
جمعیت مطالعه
زنان پیش از یائسگی ۱۸ تا ۴۹ ساله با سرطان سینه قابل جراحی مرحله I تا IIIA، گیرنده استروژن و پروژسترون منفی (طبق استاندارد هر مرکز)، که برای آن‌ها شیمی‌درمانی ادجوانت یا نئوادجوانت حاوی سیکلوفسفامید برنامه‌ریزی شده بود. مصرف استروژن، ضداستروژن، SERM، مهارکننده آروماتاز یا ضدبارداری هورمونی در ماه پیش از ورود مجاز نبود (به‌جز ضدبارداری هورمونی قطع‌شده پیش از تصادفی‌سازی در زنان زیر ۳۵ سال و هورمون‌درمانی تا ۲ ماه برای IVF و انجماد جنین یا تخمک). تمایل به باروری در آینده شرط ورود نبود. میانه سن ۳۸ سال؛ ۹۱٪ شیمی‌درمانی آنتراسایکلین‌دار دریافت کردند.
نقاط پایانی
نقطه پایانی اولیه: میزان نارسایی تخمدان در ۲ سال، تعریف‌شده به‌صورت نبود قاعدگی در ۶ ماه گذشته و سطح هورمون محرک فولیکول (FSH) در محدوده پس از یائسگی. مقایسه میزان‌ها با رگرسیون لجستیک شرطی انجام شد.
نقاط پایانی ثانویه: پیامدهای بارداری، بقای بدون بیماری و بقای کلی.
ایمنی و عوارض
فقط عوارض مرتبط با اثرات هورمونی و عوارض جدی حین شیمی‌درمانی به‌طور منظم ثبت شد (CTCAE نسخه ۳٫۰). عوارض درجه ۳ یا بالاتر: ۵٪ در گروه شیمی‌درمانی به‌تنهایی و ۷٪ در گروه گوسرلین (P=۰٫۸۹)؛ تنها عارضه درجه ۴ یک مورد ترومبوآمبولی در گروه گوسرلین بود. عوارض درجه ۲ یا بالاتر: ۲۴٪ در برابر ۴۸٪ (P<۰٫۰۰۱)، بیشتر به‌علت گرگرفتگی (درجه ۲: ۱۴ در برابر ۲۹ بیمار؛ درجه ۳: ۳ در برابر ۴ بیمار)، سردرد درجه ۲ (۱ در برابر ۱۲ بیمار)، خشکی واژن، تعریق، اضطراب و افسردگی.
اهمیت بالینی و جایگاه در رهنمودها
بر اساس چکیده، افزودن گوسرلین به شیمی‌درمانی در زنان پیش از یائسگی مبتلا به سرطان سینه با گیرنده هورمونی منفی با کاهش نارسایی تخمدان و افزایش بارداری همراه بود. نویسندگان به محدودیت ناشی از داده‌های گمشده اشاره کرده‌اند. جایگاه این رویکرد در رهنمودهای بالینی باید از منابع به‌روز بررسی شود و در چکیده مقاله ذکر نشده است.
ترجمه فارسی چکیده مقاله
پیش‌زمینه
نارسایی تخمدان یکی از عوارض سمی شایع شیمی‌درمانی است. مطالعات مربوط به استفاده از آگونیست‌های هورمون آزادکننده گنادوتروپین (GnRH) برای حفظ عملکرد تخمدان نتایج متناقضی نشان داده‌اند و داده‌های مربوط به پیامدهای بارداری در آن‌ها وجود ندارد.
روش‌ها
ما ۲۵۷ زن پیش از یائسگی مبتلا به سرطان سینه قابل جراحی با گیرنده هورمونی منفی را به‌طور تصادفی به دو گروه تقسیم کردیم: دریافت شیمی‌درمانی استاندارد همراه با آگونیست GnRH یعنی گوسرلین (گروه گوسرلین) یا شیمی‌درمانی استاندارد بدون گوسرلین (گروه شیمی‌درمانی به‌تنهایی). نقطه پایانی اولیه مطالعه، میزان نارسایی تخمدان در ۲ سال بود؛ نارسایی تخمدان به‌صورت نبود قاعدگی در ۶ ماه گذشته و سطح هورمون محرک فولیکول (FSH) در محدوده پس از یائسگی تعریف شد. میزان‌ها با استفاده از رگرسیون لجستیک شرطی مقایسه شدند. نقاط پایانی ثانویه شامل پیامدهای بارداری و بقای بدون بیماری و بقای کلی بود.
نتایج
در ابتدای مطالعه، ۲۱۸ بیمار واجد شرایط بودند و قابل ارزیابی بودند. در میان ۱۳۵ بیمار دارای داده‌های کامل نقطه پایانی اولیه، میزان نارسایی تخمدان در گروه گوسرلین ۸٪ و در گروه شیمی‌درمانی به‌تنهایی ۲۲٪ بود (نسبت شانس ۰٫۳۰؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۰۹ تا ۰٫۹۷؛ P دوطرفه=۰٫۰۴). به‌دلیل نبود داده‌های نقطه پایانی اولیه، تحلیل‌های حساسیت انجام شد و نتایج با یافته‌های اصلی سازگار بود. داده‌های گمشده بر اساس گروه درمانی یا عوامل طبقه‌بندی یعنی سن و رژیم شیمی‌درمانی برنامه‌ریزی‌شده تفاوتی نداشتند. در میان ۲۱۸ بیمار قابل ارزیابی، بارداری در گروه گوسرلین در زنان بیشتری رخ داد تا گروه شیمی‌درمانی به‌تنهایی (۲۱٪ در برابر ۱۱٪؛ P=۰٫۰۳)؛ همچنین زنان گروه گوسرلین بقای بدون بیماری (P=۰٫۰۴) و بقای کلی (P=۰٫۰۵) بهتری داشتند.
نتیجه‌گیری
اگرچه داده‌های گمشده تفسیر یافته‌ها را تضعیف می‌کنند، به نظر می‌رسد تجویز گوسرلین همراه با شیمی‌درمانی از نارسایی تخمدان محافظت کرده، خطر یائسگی زودرس را کاهش داده و چشم‌انداز باروری را بهبود می‌بخشد. (حمایت مالی: مؤسسه ملی سرطان و دیگر نهادها؛ POEMS/S0230، شماره ClinicalTrials.gov: NCT00068601)
محدودیت‌ها
داده‌های گمشده نقطه پایانی اولیه تفسیر یافته‌ها را تضعیف می‌کند؛ از ۲۵۷ بیمار تصادفی‌شده، تنها ۲۱۸ بیمار قابل ارزیابی بودند و ۱۳۵ بیمار داده کامل نقطه پایانی اولیه داشتند. با این حال تحلیل‌های حساسیت با نتایج اصلی سازگار بود و داده‌های گمشده بر اساس گروه درمانی یا عوامل طبقه‌بندی تفاوتی نداشتند.
ترجمه و خلاصه بر اساس چکیده منتشرشده مقاله (PubMed) و جزئیات رژیم درمانی از منبع ذکرشده تهیه شده است؛ برای نتایج فرعی به متن کامل مقاله مراجعه کنید.