کارآزمایی بالینیسرطان روده بزرگ (کولورکتال)

شکست موضعی‌ـ‌ناحیه‌ای در طول و پس از رادیوتراپی کوتاه‌مدت به دنبال شیمی‌درمانی و جراحی، در مقایسه با شیمی‌رادیوتراپی طولانی‌مدت و جراحی: پیگیری ۵ ساله کارآزمایی

Annals of Surgery · ۲۰۲۳۹۲۰ بیمار تصادفی‌سازی شدند؛ ۴۶۰ بیمار در گروه آزمایشی و ۴۴۶ بیمار در گروه استاندارد واجد شرایط تحلیل بودند

Locoregional Failure During and After Short-course Radiotherapy Followed by Chemotherapy and Surgery Compared With Long-course Chemoradiotherapy and SurgeryDijkstra EA, Nilsson PJ, Hospers GA, Bahadoer RR, Meershoek-Klein Kranenbarg E, Roodvoets AG, et al. Annals of Surgery. 2023. 278:e766-e772

نوع مطالعه: کارآزمایی بالینی
نام مطالعه: RAPIDO
طراحی: تحلیل پیگیری ۵ ساله یک کارآزمایی تصادفی‌شده (مقایسه درمان نئوادجوانت تام با شیمی‌رادیوتراپی استاندارد)
حجم نمونه: ۹۲۰ بیمار تصادفی‌سازی شدند؛ ۴۶۰ بیمار در گروه آزمایشی و ۴۴۶ بیمار در گروه استاندارد واجد شرایط تحلیل بودند
منبع: Annals of Surgery · ۲۰۲۳

به زبان ساده

در این مطالعه، بیماران مبتلا به سرطان رکتوم یا با پرتودرمانی کوتاه‌مدت و سپس شیمی‌درمانی و جراحی درمان شدند، یا با شیمی‌رادیوتراپی طولانی‌مدت و سپس جراحی. پس از حدود ۵٫۶ سال پیگیری، عود تومور در ناحیه رکتوم و اطراف آن در گروه پرتودرمانی کوتاه‌مدت به‌همراه شیمی‌درمانی کمی بیشتر بود (۱۰٪ در برابر ۶٪). با این حال، زنده‌ماندن بیمارانی که دچار این عود شدند در دو گروه مشابه بود. پژوهشگران می‌گویند فواید این روش در کاهش شکست درمان و متاستاز دوردست پس از ۵ سال باقی مانده، اما این درمان باید بیشتر بهبود یابد.

نتایج کلیدی

۵۴ از ۴۶۰ (۱۲٪) در برابر ۳۶ از ۴۴۶ (۸٪) در گروه آزمایشی در برابر استاندارد

شکست موضعی‌ـ‌ناحیه‌ای (LRF) (میانه پیگیری ۵٫۶ سال)

P=۰٫۰۷

۴۴ از ۴۳۱ (۱۰٪) در برابر ۲۶ از ۴۲۸ (۶٪)

عود موضعی‌ـ‌ناحیه‌ای (LRR) پس از رزکسیون R0/R1

P=۰٫۰۲۷

۹ از ۴۴ (۲۱٪) در برابر ۱ از ۲۶ (۴) در گروه آزمایشی در برابر استاندارد

پارگی مزورکتوم در بیماران دچار LRR

P=۰٫۰۴۸

در گروه آزمایشی بیشتر بود

استفاده از رادیوتراپی سه‌بعدی کنفورمال (3D-conformed)

P=۰٫۰۲۹

نسبت مخاطره ۰٫۷۶ (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۴۶ تا ۱٫۲۶)

بقای کلی پس از LRF

P=۰٫۲۹ (قابل مقایسه بین دو گروه)

داروهای این مطالعه:اگزالی‌پلاتین (الوکساتین)فلوئورواوراسیل (5-FU)کپسیتابین (زلودا)

کارت دوز و برنامه درمان

پرتودرمانی کوتاه‌مدت سپس CAPOX یا FOLFOX4 (RAPIDO)

آدنوکارسینوم رکتوم موضعی پیشرفته پرخطر در MRI (دست‌کم یکی از: cT4a/b، تهاجم عروقی خارج‌دیواره‌ای، cN2، درگیری فاسیای مزورکتال یا غدد لنفاوی جانبی بزرگ)؛ ECOG ۰–۱در صفحه «سرطان روده بزرگ (کولورکتال)» · سرطان رکتوم موضعی پیشرفته: درمان نئوادجوانت کامل (TNT) و ایمنی‌درمانی

آدنوکارسینوم رکتوم موضعی پیشرفته پرخطر در MRI (دست‌کم یکی از: cT4a/b، تهاجم عروقی خارج‌دیواره‌ای، cN2، درگیری فاسیای مزورکتال یا غدد لنفاوی جانبی بزرگ)؛ ECOG ۰–۱

دارو	دوز	روش	زمان تجویز
مرحله ۱
پرتودرمانی کوتاه‌مدت	۵ × ۵ گری	لگن	حداکثر طی ۸ روز
مرحله ۲: ۶ دوره CAPOX (هر ۲۱ روز)
اگزالی‌پلاتین	۱۳۰ میلی‌گرم/مترمربع	وریدی	روز ۱
کپسیتابین	۱۰۰۰ میلی‌گرم/مترمربع دو بار در روز	خوراکی	روزهای ۱ تا ۱۴
یا مرحله ۲: ۹ دوره FOLFOX4 (هر ۱۴ روز)
اگزالی‌پلاتین	۸۵ میلی‌گرم/مترمربع	وریدی	روز ۱
لکوورین	۲۰۰ میلی‌گرم/مترمربع	وریدی	روزهای ۱ و ۲
فلوئورواوراسیل	۴۰۰ میلی‌گرم/مترمربع بولوس، سپس ۶۰۰ میلی‌گرم/مترمربع طی ۲۲ ساعت	وریدی	روزهای ۱ و ۲

طول هر دوره: CAPOX هر ۲۱ روز؛ FOLFOX4 هر ۱۴ روز
مدت درمان: پرتودرمانی، سپس ۶ دوره CAPOX یا ۹ دوره FOLFOX4، سپس برداشتن کامل مزورکتوم (TME)

دوزها و برنامه از مقاله RAPIDO.

در صفحه «سرطان روده بزرگ (کولورکتال)» · سرطان رکتوم موضعی پیشرفته: درمان نئوادجوانت کامل (TNT) و ایمنی‌درمانی

دوزها مطابق پروتکل کارآزمایی، رهنمود یا برچسب رسمی دارو (منبع در یادداشت هر رژیم) است. پیش از تجویز، شمارش سلول‌های خون، عملکرد کلیه و کبد، تداخلات دارویی و شرایط بیمار را بررسی کنید و دوز را بر اساس برچسب دارو تعدیل کنید.

گروه‌های درمانی و رژیم دارویی

۱گروه آزمایشی (EXP)

رادیوتراپی کوتاه‌مدت ۵ × ۵ گری (حداکثر طی ۸ روز)، سپس ۶ چرخه CAPOX (کپسیتابین ۱۰۰۰ میلی‌گرم/مترمربع خوراکی دو بار در روز، روزهای ۱ تا ۱۴؛ اگزالی‌پلاتین ۱۳۰ میلی‌گرم/مترمربع وریدی روز ۱؛ هر ۲۱ روز) یا ۹ چرخه FOLFOX4 (اگزالی‌پلاتین ۸۵ میلی‌گرم/مترمربع وریدی روز ۱؛ لکوورین ۲۰۰ میلی‌گرم/مترمربع وریدی روزهای ۱ و ۲؛ فلوئورواوراسیل ۴۰۰ میلی‌گرم/مترمربع بولوس و ۶۰۰ میلی‌گرم/مترمربع طی ۲۲ ساعت در روزهای ۱ و ۲؛ هر ۱۴ روز)، سپس برداشتن کامل مزورکتوم (TME).

۲گروه استاندارد (STD)

شیمی‌پرتودرمانی: ۲۸ جلسه ۱٫۸ گری (۵۰٫۴ گری) یا ۲۵ جلسه ۲ گری (۵۰ گری) همراه کپسیتابین خوراکی ۸۲۵ میلی‌گرم/مترمربع دو بار در روز؛ سپس TME و در صورت سیاست بیمارستان، شیمی‌درمانی کمکی (۸ چرخه CAPOX یا ۱۲ چرخه FOLFOX4).

منبع جزئیات رژیم درمانی: دوزها و برنامه‌ها از چکیده مقاله اصلی RAPIDO (Bahadoer و همکاران، Lancet Oncol 2021؛ PMID 33301740)

دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.

جمعیت مطالعه

بیماران مبتلا به سرطان رکتوم که در کارآزمایی RAPIDO تصادفی‌سازی شدند (۹۲۰ بیمار). معیارهای دقیق ورود در چکیده ذکر نشده و در متن کامل مقاله موجود است.

نقاط پایانی

هدف، تحلیل خطر و الگوی شکست موضعی‌ـ‌ناحیه‌ای (LRF) در بیماران کارآزمایی RAPIDO در ۵ سال بود. LRF شامل LRF زودرس (عدم انجام رزکسیون، به‌جز حفظ عضو یا رزکسیون R2) و عود موضعی‌ـ‌ناحیه‌ای (LRR) پس از رزکسیون R0/R1 بود. بقای کلی پس از LRF نیز بررسی شد.

ایمنی و عوارض

اطلاعات مربوط به عوارض جانبی درجه ۳ و بالاتر در چکیده این مقاله گزارش نشده است.

اهمیت بالینی و جایگاه در رهنمودها

این تحلیل نشان می‌دهد درمان نئوادجوانت تام (رادیوتراپی کوتاه‌مدت و سپس شیمی‌درمانی) با افزایش خطر عود موضعی‌ـ‌ناحیه‌ای همراه بوده است، هرچند اختلاف LRF کلی از نظر آماری معنی‌دار نبود. عواملی مانند بزرگ بودن غدد لنفاوی جانبی، حاشیه رزکسیون محیطی مثبت، ندول‌های توموری و درگیری گره‌ای با LRR ارتباط داشتند. نویسندگان بر لزوم اصلاح بیشتر TNT تأکید می‌کنند. وضعیت این روش در راهنماهای بالینی باید از منابع به‌روز بررسی شود؛ چکیده درباره تأییدیه‌ها یا راهنماها اطلاعاتی نمی‌دهد.

ترجمه فارسی چکیده مقاله

هدف

تحلیل خطر و الگوهای شکست موضعی‌ـ‌ناحیه‌ای (LRF) در بیماران کارآزمایی RAPIDO در ۵ سال.

پیش‌زمینه

درمان چندوجهی کنترل موضعی را در سرطان رکتوم بهبود می‌بخشد. درمان نئوادجوانت تام (TNT) با هدف بهبود کنترل سیستمیک و در عین حال حفظ کنترل موضعی انجام می‌شود. در ۳ سال، میزان LRF در کارآزمایی RAPIDO بین TNT و شیمی‌رادیوتراپی قابل مقایسه بود.

روش‌ها

در مجموع ۹۲۰ بیمار بین گروه آزمایشی (EXP؛ رادیوتراپی کوتاه‌مدت، شیمی‌درمانی و جراحی) و گروه مراقبت استاندارد (STD؛ شیمی‌رادیوتراپی، جراحی و شیمی‌درمانی اختیاری پس از جراحی) تصادفی‌سازی شدند. LRFها، شامل LRF زودرس (عدم رزکسیون به‌جز حفظ عضو/رزکسیون R2) و عود موضعی‌ـ‌ناحیه‌ای (LRR) پس از رزکسیون R0/R1، تحلیل شدند.

نتایج

در مجموع ۴۶۰ بیمار گروه EXP و ۴۴۶ بیمار گروه STD واجد شرایط بودند. در ۵٫۶ سال (میانه پیگیری)، LRF در ۵۴ از ۴۶۰ (۱۲٪) بیمار گروه EXP و ۳۶ از ۴۴۶ (۸٪) بیمار گروه STD مشاهده شد (P=۰٫۰۷)، که در آن بیماران گروه EXP بیشتر با رادیوتراپی سه‌بعدی کنفورمال درمان شده بودند (P=۰٫۰۲۹). در گروه EXP، LRR بیشتر دیده شد [۴۴ از ۴۳۱ (۱۰٪) در برابر ۲۶ از ۴۲۸ (۶٪)؛ P=۰٫۰۲۷]، همراه با پارگی مزورکتوم در موارد بیشتر [۹ از ۴۴ (۲۱٪) در برابر ۱ از ۲۶ (۴)؛ P=۰٫۰۴۸]. درمان EXP، بزرگ بودن غدد لنفاوی جانبی، مثبت بودن حاشیه رزکسیون محیطی، ندول‌های توموری و درگیری گره‌ای در پاتولوژی، پیشگویی‌کننده‌های معنی‌دار ایجاد LRR بودند. محل LRRها بین دو گروه مشابه بود. بقای کلی پس از LRF قابل مقایسه بود [نسبت مخاطره: ۰٫۷۶ (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۴۶ تا ۱٫۲۶)؛ P=۰٫۲۹].

نتیجه‌گیری

درمان EXP با افزایش خطر LRR همراه بود، در حالی که کاهش شکست درمان مرتبط با بیماری و متاستازهای دوردست پس از ۵ سال همچنان برقرار ماند. اصلاح و بهبود بیشتر TNT در سرطان رکتوم ضروری است.

محدودیت‌ها

چکیده تنها یک تحلیل اکتشافی از الگوی شکست موضعی‌ـ‌ناحیه‌ای است. گروه EXP بیشتر با رادیوتراپی سه‌بعدی کنفورمال درمان شده بود که ممکن است بر نتایج اثر بگذارد. اطلاعات مربوط به عوارض جانبی و جزئیات دوز در چکیده موجود نیست و باید به متن کامل مقاله مراجعه شود.

مقاله اصلی (DOI)PubMed

این خلاصه و ترجمه بر اساس چکیده منتشرشده مقاله (PubMed) تهیه شده است؛ برای جزئیات کامل، به‌ویژه دوزها و نتایج فرعی، به متن کامل مقاله مراجعه کنید.