گزارش جدیدتری از این مطالعه منتشر شده است: پیگیری مطالعه A041202 نشان‌دهنده تداوم کارایی رژیم‌های ایبروتینیب در بزرگسالان مسن مبتلا به لوسمی لنفوسیتی مزمن است (۲۰۲۴)
در سالمندان مبتلا به CLL، این مطالعه نشان داد که قرص روزانه ایبروتینیب بیماری را بهتر و طولانی‌تر از شیمی‌درمانی همراه با ریتوکسیماب کنترل می‌کند و افزودن ریتوکسیماب به قرص سود اضافه‌ای ندارد. عوارض خونی با قرص کمتر بود، اما برخی عوارض دیگر مانند فشار خون بالا و نامنظمی ضربان قلب بیشتر دیده شد.
CLL/SLL نیازمند درمان (iwCLL)، از جمله دارای اختلال TP53؛ درمان مداوم
| دارو | دوز | روش | زمان تجویز |
|---|---|---|---|
| ایبروتینیب | ۴۲۰ میلی‌گرم یک بار در روز | خوراکی، با یک لیوان آب | پیوسته |
فیبریلاسیون دهلیزی، نارسایی قلب و مرگ ناگهانی، فشار خون بالا (پایش منظم فشار خون) و خونریزی (احتیاط با ضدانعقاد و ضدپلاکت؛ قطع ۳ تا ۷ روز پیش و پس از جراحی بسته به خطر خونریزی) از عوارض مهم‌اند؛ شمارش خون ماهانه و پایش عملکرد کبد.
در صفحه «لوسمی (سرطان خون)» · رژیم‌ها و دوز در CLL: درمان مداوم با مهارکننده BTK
دوزها مطابق پروتکل کارآزمایی، رهنمود یا برچسب رسمی دارو (منبع در یادداشت هر رژیم) است. پیش از تجویز، شمارش سلول‌های خون، عملکرد کلیه و کبد، تداخلات دارویی و شرایط بیمار را بررسی کنید و دوز را بر اساس برچسب دارو تعدیل کنید.
شش چرخه ۲۸ روزه: بنداموستین (Bendamustine) ۹۰ میلی‌گرم بر متر مربع در روزهای ۱ و ۲ (دوز چرخه اول به صلاحدید پژوهشگر ۷۰ میلی‌گرم بر متر مربع) همراه با ریتوکسیماب (Rituximab) ۳۷۵ میلی‌گرم بر متر مربع یک روز پیش از روز ۱ چرخه ۱ و سپس ۵۰۰ میلی‌گرم بر متر مربع در روز ۱ چرخه‌های ۲ تا ۶.
ایبروتینیب (Ibrutinib) ۴۲۰ میلی‌گرم خوراکی روزانه تا پیشرفت بیماری یا سمیت غیرقابل‌قبول.
ایبروتینیب ۴۲۰ میلی‌گرم روزانه به‌صورت مداوم همراه با ریتوکسیماب ۳۷۵ میلی‌گرم بر متر مربع هفتگی به مدت ۴ هفته از روز ۱ چرخه ۲ و سپس در روز ۱ چرخه‌های ۳ تا ۶.
منبع جزئیات رژیم درمانی: متن کامل مقاله در PMC (PMC6325637)، بخش روش‌ها
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
بیماران ۶۵ ساله یا مسن‌تر مبتلا به لوسمی لنفوسیتی مزمن (CLL) درمان‌نشده که اندیکاسیون درمان داشتند.
پیامد اصلی: بقای بدون پیشرفت.
پیامدهای ثانویه: بقای کلی، میزان پاسخ و ایمنی.
عوارض خونی درجه ۳ تا ۵ با BR بیشتر بود (۶۱٪ در برابر ۴۱٪ با ایبروتینیب و ۳۹٪ با ایبروتینیب + ریتوکسیماب)، اما عوارض غیرخونی درجه ۳ تا ۵ با BR کمتر بود (۶۳٪ در برابر ۷۴٪ در هر یک از رژیم‌های حاوی ایبروتینیب).
این مطالعه همراه با کارآزمایی‌های E1912 و iLLUMINATE به کنار گذاشتن شیمی‌ایمنی‌درمانی به‌عنوان درمان ترجیحی خط اول در بیشتر بیماران CLL منجر شد. امروز مهارکننده‌های BTK (ترجیحاً نسل دوم) یا رژیم مدت‌ثابت ونتوکلاکس-اوبینوتوزوماب درمان‌های خط اول استاندارد هستند. نتیجه مهم دیگر این بود که افزودن ریتوکسیماب به ایبروتینیب لازم نیست.
ایبروتینیب (ibrutinib) از سال ۲۰۱۶ توسط سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) برای درمان بیماران مبتلا به لوسمی لنفوسیتی مزمن (CLL) درمان‌نشده تأیید شده است، اما با شیمی‌ایمنی‌درمانی مقایسه نشده است. ما یک کارآزمایی فاز ۳ برای ارزیابی اثربخشی ایبروتینیب، به‌تنهایی یا همراه با ریتوکسیماب (rituximab)، نسبت به شیمی‌ایمنی‌درمانی انجام دادیم.
بیماران ۶۵ ساله یا مسن‌تر مبتلا به CLL درمان‌نشده به‌طور تصادفی به دریافت بنداموستین همراه با ریتوکسیماب، ایبروتینیب، یا ایبروتینیب همراه با ریتوکسیماب اختصاص یافتند. پیامد اصلی بقای بدون پیشرفت بود. هیئت پایش داده‌ها و ایمنی Alliance پس از دستیابی به آستانه اثربخشی تعیین‌شده در پروتکل، تصمیم به انتشار داده‌ها گرفت.
در مجموع ۱۸۳ بیمار به دریافت بنداموستین همراه با ریتوکسیماب، ۱۸۲ بیمار به ایبروتینیب و ۱۸۲ بیمار به ایبروتینیب همراه با ریتوکسیماب اختصاص یافتند. میانه بقای بدون پیشرفت تنها با بنداموستین همراه با ریتوکسیماب به دست آمد. درصد تخمینی بیماران بدون پیشرفت در ۲ سال با بنداموستین همراه با ریتوکسیماب ۷۴٪ بود و با ایبروتینیب تنها بیشتر بود (۸۷٪؛ نسبت خطر پیشرفت بیماری یا مرگ ۰٫۳۹؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۲۶ تا ۰٫۵۸؛ P<0.001) و با ایبروتینیب همراه با ریتوکسیماب نیز بیشتر بود (۸۸٪؛ نسبت خطر ۰٫۳۸؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۲۵ تا ۰٫۵۹؛ P<0.001). بین گروه ایبروتینیب همراه با ریتوکسیماب و گروه ایبروتینیب از نظر بقای بدون پیشرفت تفاوت معناداری وجود نداشت (نسبت خطر ۱٫۰۰؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۶۲ تا ۱٫۶۲؛ P=0.49). با میانه پیگیری ۳۸ ماه، بین سه گروه درمانی از نظر بقای کلی تفاوت معناداری وجود نداشت. میزان عوارض خونی درجه ۳، ۴ یا ۵ با بنداموستین همراه با ریتوکسیماب (۶۱٪) بیشتر از ایبروتینیب یا ایبروتینیب همراه با ریتوکسیماب (به ترتیب ۴۱٪ و ۳۹٪) بود، در حالی که میزان عوارض غیرخونی درجه ۳، ۴ یا ۵ با بنداموستین همراه با ریتوکسیماب (۶۳٪) کمتر از رژیم‌های حاوی ایبروتینیب (۷۴٪ در هر رژیم) بود.
در بیماران مسن مبتلا به CLL درمان‌نشده، درمان با ایبروتینیب از نظر بقای بدون پیشرفت بر درمان با بنداموستین همراه با ریتوکسیماب برتری داشت. بین ایبروتینیب و ایبروتینیب همراه با ریتوکسیماب از نظر بقای بدون پیشرفت تفاوت معناداری وجود نداشت. (با حمایت مالی مؤسسه ملی سرطان آمریکا و Pharmacyclics؛ شماره ClinicalTrials.gov: NCT01886872.)
مطالعه باز بود. با پیگیری ۳۸ ماهه تفاوتی در بقای کلی دیده نشد (امکان جابه‌جایی به ایبروتینیب پس از پیشرفت وجود داشت). ایبروتینیب یک درمان مداوم و بدون پایان مشخص است که از نظر عوارض تجمعی و هزینه چالش‌برانگیز است.
ترجمه و خلاصه فارسی توسط تیم تحریریه بر اساس مقاله منتشرشده تهیه شده است. متن اصلی و کامل مقاله مرجع نهایی است.
برای جستجو تایپ کنید...