بهبود پیامدها با افزودن پاکلی‌تاکسل (Paclitaxel) متوالی، اما نه با افزایش دوز دوکسوروبیسین (Doxorubicin)، در رژیم شیمی‌درمانی کمکی برای بیماران مبتلا به سرطان سینه اولیه با گره لنفاوی مثبت
- نوع مطالعه
- کارآزمایی بالینی
- نام مطالعه
- CALGB 9344
- طراحی
- کارآزمایی تصادفی‌شده؛ سه سطح دوز دوکسوروبیسین، و سپس بدون درمان بیشتر یا افزودن پاکلی‌تاکسل
- حجم نمونه
- ۳۱۲۱ زن
- منبع
- JCO · ۲۰۰۳
به زبان ساده
در این مطالعه بزرگ، زنان مبتلا به سرطان سینه با درگیری غدد لنفاوی پس از جراحی شیمی‌درمانی گرفتند. افزایش دوز یکی از داروها (دوکسوروبیسین) سودی نداشت. اما افزودن چهار دوره داروی پاکلی‌تاکسل پس از شیمی‌درمانی استاندارد، احتمال عود بیماری و مرگ را کاهش داد و عوارض اضافه آن به‌طور کلی کم بود.
نتایج کلیدی
گروه‌های درمانی و رژیم دارویی
سیکلوفسفامید (C) با دوز ۶۰۰ mg/m² همراه با یکی از سه دوز دوکسوروبیسین (A) یعنی ۶۰، ۷۵ یا ۹۰ mg/m² به‌مدت چهار دوره؛ سپس بدون درمان بیشتر.
دوکسوروبیسین ۶۰ میلی‌گرم/مترمربع (روز ۱)، یا ۷۵ میلی‌گرم/مترمربع (در دو دوز روزهای ۱ و ۲)، یا ۹۰ میلی‌گرم/مترمربع (در دو دوز روزهای ۱ و ۲ با G-CSF پیشگیرانه و سیپروفلوکساسین) + سیکلوفسفامید ۶۰۰ میلی‌گرم/مترمربع، هر ۳ هفته برای ۴ دوره. در تومورهای گیرنده مثبت تاموکسیفن ۲۰ میلی‌گرم روزانه به مدت ۵ سال.
سیکلوفسفامید ۶۰۰ mg/m² همراه با دوکسوروبیسین ۶۰، ۷۵ یا ۹۰ mg/m² به‌مدت چهار دوره، و سپس چهار دوره پاکلی‌تاکسل با دوز ۱۷۵ mg/m².
همان AC هر ۳ هفته برای ۴ دوره، سپس پاکلی‌تاکسل ۱۷۵ میلی‌گرم/مترمربع انفوزیون ۳ ساعته هر ۳ هفته برای ۴ دوره؛ تاموکسیفن ۲۰ میلی‌گرم روزانه به مدت ۵ سال در تومورهای گیرنده مثبت.
منبع جزئیات رژیم درمانی: برچسب FDA پاکلی‌تاکسل (DailyMed، بخش مطالعات بالینی، کارآزمایی Intergroup/CALGB) و چکیده مقاله
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
جمعیت مطالعه
زنان مبتلا به سرطان سینه قابل عمل با گره‌های لنفاوی درگیر که پس از درمان جراحی وارد مطالعه شدند. ۹۴٪ از بیماران دارای تومور گیرنده هورمونی مثبت، تاموکسیفن (Tamoxifen) دریافت کردند.
نقاط پایانی
هدف مطالعه تعیین این بود که آیا افزایش دوز دوکسوروبیسین یا افزودن پاکلی‌تاکسل به رژیم استاندارد شیمی‌درمانی کمکی سرطان سینه، زمان تا عود و بقا را طولانی‌تر می‌کند یا خیر. پیامدهای گزارش‌شده شامل بقای بدون بیماری، بقای کلی و سمیت بود.
ایمنی و عوارض
سمیت اضافی ناشی از افزودن چهار دوره پاکلی‌تاکسل به‌طور کلی اندک بود. نرخ‌های دقیق عوارض درجه ۳ و بالاتر در چکیده گزارش نشده است.
اهمیت بالینی و جایگاه در رهنمودها
این مطالعه نشان می‌دهد افزایش دوز دوکسوروبیسین فایده‌ای ندارد، در حالی که افزودن چهار دوره پاکلی‌تاکسل پس از CA بقای بدون بیماری و بقای کلی را در سرطان سینه اولیه با گره مثبت بهبود می‌دهد. سودمندی در تومورهای گیرنده استروژن منفی بیشتر به‌نظر رسید، اما این یافته از یک تحلیل برنامه‌ریزی‌نشده است. وضعیت فعلی این رژیم در رهنمودها و انتخاب رژیم مناسب برای هر بیمار باید با رهنمودهای به‌روز بررسی شود.
ترجمه فارسی چکیده مقاله
هدف
این مطالعه برای تعیین این طراحی شد که آیا افزایش دوز دوکسوروبیسین یا افزودن پاکلی‌تاکسل به رژیم استاندارد شیمی‌درمانی کمکی در بیماران مبتلا به سرطان سینه، زمان تا عود و بقا را طولانی‌تر می‌کند یا خیر.
بیماران و روش‌ها
پس از درمان جراحی، ۳۱۲۱ زن مبتلا به سرطان سینه قابل عمل و گره‌های لنفاوی درگیر به‌صورت تصادفی تحت درمان با ترکیبی از سیکلوفسفامید (C) با دوز ۶۰۰ mg/m² همراه با یکی از سه دوز دوکسوروبیسین (A) یعنی ۶۰، ۷۵ یا ۹۰ mg/m² به‌مدت چهار دوره قرار گرفتند و سپس یا هیچ درمان بیشتری دریافت نکردند یا چهار دوره پاکلی‌تاکسل با دوز ۱۷۵ mg/m² گرفتند. تاموکسیفن به ۹۴٪ از بیماران دارای تومور گیرنده هورمونی مثبت داده شد.
نتایج
شواهدی از اثر دوز دوکسوروبیسین وجود نداشت. در ۵ سال، بقای بدون بیماری برای بیمارانی که به‌صورت تصادفی در گروه‌های ۶۰، ۷۵ و ۹۰ mg/m² قرار گرفتند به‌ترتیب ۶۹٪، ۶۶٪ و ۶۷٪ بود. کاهش خطر ناشی از افزودن پاکلی‌تاکسل به CA برای عود ۱۷٪ (آزمون Wald تعدیل‌شده P=۰٫۰۰۲۳؛ آزمون Wilcoxon تعدیل‌نشده P=۰٫۰۰۱۱) و برای مرگ ۱۸٪ (P تعدیل‌شده=۰٫۰۰۶۴؛ P تعدیل‌نشده=۰٫۰۰۹۸) بود. در ۵ سال، بقای بدون بیماری (±خطای معیار) پس از CA به‌تنهایی و CA به‌علاوه پاکلی‌تاکسل به‌ترتیب ۶۵٪ (±۱) و ۷۰٪ (±۱) و بقای کلی به‌ترتیب ۷۷٪ (±۱) و ۸۰٪ (±۱) بود. اثرات افزودن پاکلی‌تاکسل در زیرگروه‌های تعریف‌شده در پروتکل تفاوت معنی‌داری نداشت، اما در یک تحلیل زیرگروه برنامه‌ریزی‌نشده، نسبت خطر CA به‌علاوه پاکلی‌تاکسل در برابر CA به‌تنهایی برای بیماران دارای تومور گیرنده استروژن منفی ۰٫۷۲ (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۵۹ تا ۰٫۸۶) و برای بیماران دارای تومور گیرنده استروژن مثبت، که تقریباً همگی تاموکسیفن کمکی دریافت کردند، تنها ۰٫۹۱ (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۷۸ تا ۱٫۰۷) بود. سمیت اضافی ناشی از افزودن چهار دوره پاکلی‌تاکسل به‌طور کلی اندک بود.
نتیجه‌گیری
افزودن چهار دوره پاکلی‌تاکسل پس از اتمام یک دوره استاندارد CA، بقای بدون بیماری و بقای کلی بیماران مبتلا به سرطان سینه اولیه را بهبود می‌بخشد.
محدودیت‌ها
تفاوت اثر پاکلی‌تاکسل بر حسب وضعیت گیرنده استروژن حاصل تحلیل زیرگروه برنامه‌ریزی‌نشده است و در زیرگروه‌های تعریف‌شده در پروتکل تفاوت معنی‌داری دیده نشد؛ بنابراین این یافته فرضیه‌ساز است. نرخ‌های دقیق عوارض درجه ۳ و بالاتر در چکیده گزارش نشده است.
این خلاصه و ترجمه بر اساس چکیده منتشرشده مقاله (PubMed) تهیه شده است؛ برای جزئیات کامل، به‌ویژه دوزها و نتایج فرعی، به متن کامل مقاله مراجعه کنید.