این نخستین مطالعه بزرگی بود که نشان داد ایمنی‌درمانی در سرطان سر و گردن عودکننده مؤثر است: در بیمارانی که شیمی‌درمانی پلاتینی دیگر اثر نداشت، نیولوماب احتمال زنده ماندن پس از یک سال را از حدود ۱۷٪ به ۳۶٪ رساند، با عوارض شدید کمتر و حفظ بهتر کیفیت زندگی.
بیماری عودکننده یا متاستاتیک با پیشرفت در طول یا ظرف ۶ ماه پس از درمان پایه پلاتین
| دارو | دوز | روش | زمان تجویز |
|---|---|---|---|
| نیولوماب | ۲۴۰ میلی‌گرم هر ۲ هفته یا ۴۸۰ میلی‌گرم هر ۴ هفته (در کارآزمایی: ۳ میلی‌گرم/کیلوگرم هر ۲ هفته) | وریدی، انفوزیون ۳۰ دقیقه | روز ۱ |
در کارآزمایی، کارسینوم نازوفارنکس، بیماری خودایمنی و متاستاز مغزی درمان‌نشده خارج شدند.
در صفحه «سرطان‌های سر و گردن» · عودکننده یا متاستاتیک (به‌جز نازوفارنکس): خط اول و پس از پلاتین
دوزها مطابق پروتکل کارآزمایی، رهنمود یا برچسب رسمی دارو (منبع در یادداشت هر رژیم) است. پیش از تجویز، شمارش سلول‌های خون، عملکرد کلیه و کبد، تداخلات دارویی و شرایط بیمار را بررسی کنید و دوز را بر اساس برچسب دارو تعدیل کنید.
نیولوماب ۳ میلی‌گرم/کیلوگرم وریدی طی ۶۰ دقیقه هر ۲ هفته تا پیشرفت بیماری. کاهش دوز نیولوماب مجاز نبود (فقط تأخیر یا قطع طبق پروتکل). دوز فعلی برچسب FDA برای این اندیکاسیون: ۲۴۰ میلی‌گرم هر ۲ هفته یا ۴۸۰ میلی‌گرم هر ۴ هفته.
منبع جزئیات رژیم درمانی: متن کامل مقاله (PMC5564292)، برچسب FDA اپدیو (DailyMed) و ClinicalTrials.gov NCT02105636
دوزها صرفاً برای اطلاع متخصصان و مطابق پروتکل این مطالعه ذکر شده‌اند و نسخه درمانی نیستند. تجویز هر دارو باید توسط پزشک معالج و بر اساس شرایط بیمار انجام شود.
بیماران ۱۸ سال و بالاتر با کارسینوم سلول سنگفرشی عودکننده (شامل متاستاتیک) حفره دهان، حلق یا حنجره، غیرقابل درمان قطعی، که بیماری‌شان ظرف ۶ ماه پس از آخرین دوز شیمی‌درمانی حاوی پلاتین (ادجوانت، همراه درمان اولیه یا برای بیماری عودکننده) پیشرفت یا عود کرده بود (مقاوم به پلاتین)؛ ECOG صفر یا ۱؛ کارکرد کافی مغز استخوان، کبد و کلیه؛ بیماری قابل اندازه‌گیری (RECIST ۱٫۱). معیارهای خروج: متاستاز مغزی فعال، بیماری خودایمنی یا سرکوب ایمنی سیستمیک، عفونت شناخته‌شده HIV یا هپاتیت B یا C، درمان قبلی با مهارکننده‌های ایست بازرسی ایمنی؛ طبق برچسب FDA کارسینوم نازوفارنکس، پرایمری ناشناخته، غدد بزاقی و بافت‌شناسی غیرسنگفرشی نیز مستثنا بودند. تصادفی‌سازی بر اساس دریافت قبلی ستوکسیماب طبقه‌بندی شد.
پیامد اولیه: بقای کلی. سایر پیامدها: بقای بدون پیشرفت، پاسخ عینی، ایمنی و کیفیت زندگی گزارش‌شده توسط بیمار.
عوارض مرتبط با درمان درجه ۳ یا ۴: ۱۳٫۱٪ با نیولوماب در برابر ۳۵٫۱٪ با درمان استاندارد. از عوارض با منشأ احتمالی ایمنی: عوارض اندوکرین (عمدتاً کم‌کاری تیروئید) ۷٫۶٪ در برابر ۰٫۹٪، عوارض پوستی ۱۵٫۷٪ در برابر ۱۲٫۶٪ و عوارض گوارشی ۶٫۸٪ در برابر ۱۴٫۴٪؛ پنومونیت در ۲٫۱٪ گروه نیولوماب. دو مرگ مرتبط با درمان در گروه نیولوماب (پنومونیت و هیپرکلسمی) و یک مرگ در گروه استاندارد (عفونت ریه). طبق برچسب FDA، نیولوماب در ۱۴٪ بیماران به دلیل عارضه قطع و در ۲۴٪ به تأخیر افتاد. عملکرد جسمی، نقش و اجتماعی در گروه نیولوماب پایدار ماند ولی در گروه استاندارد به‌طور معناداری بدتر شد.
CheckMate ۱۴۱ به تأیید FDA نیولوماب (نوامبر ۲۰۱۶) برای HNSCC عودکننده یا متاستاتیک با پیشرفت در حین یا پس از شیمی‌درمانی پلاتینی انجامید. امروزه بسیاری از بیماران ایمنی‌درمانی را در خط اول (KEYNOTE-048) دریافت می‌کنند، اما نیولوماب (یا پمبرولیزوماب) همچنان گزینه استاندارد برای بیماران مقاوم به پلاتین بدون درمان قبلی ضد PD-1 است.
بیماران مبتلا به کارسینوم سلول سنگفرشی سر و گردن عودکننده یا متاستاتیک پس از شیمی‌درمانی پلاتینی، پیش‌آگهی بسیار ضعیف و گزینه‌های درمانی محدودی دارند. نیولوماب، یک آنتی‌بادی مونوکلونال ضد مرگ برنامه‌ریزی‌شده ۱ (PD-1)، به‌عنوان درمان این بیماری ارزیابی شد.
در این کارآزمایی فاز ۳ تصادفی و باز، ۳۶۱ بیمار مبتلا به کارسینوم سلول سنگفرشی سر و گردن عودکننده که بیماری آن‌ها ظرف ۶ ماه پس از شیمی‌درمانی پایه پلاتین پیشرفت کرده بود را به نسبت ۲:۱ به دریافت نیولوماب (با دوز ۳ میلی‌گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن) هر ۲ هفته یا درمان سیستمیک استاندارد تک‌دارویی (متوترکسات، دوستاکسل یا ستوکسیماب) تخصیص دادیم. پیامد اولیه، بقای کلی بود. پیامدهای دیگر شامل بقای بدون پیشرفت، میزان پاسخ عینی، ایمنی و کیفیت زندگی گزارش‌شده توسط بیمار بود.
میانه بقای کلی در گروه نیولوماب ۷٫۵ ماه (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۵٫۵ تا ۹٫۱) در برابر ۵٫۱ ماه (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۴٫۰ تا ۶٫۰) در گروه درمان استاندارد بود. بقای کلی با نیولوماب به‌طور معنی‌داری طولانی‌تر از درمان استاندارد بود (نسبت خطر مرگ ۰٫۷۰؛ فاصله اطمینان ۹۷٫۷۳٪: ۰٫۵۱ تا ۰٫۹۶؛ P=0.01) و برآورد میزان بقای ۱ ساله با نیولوماب حدود ۱۹ واحد درصد بیشتر از درمان استاندارد بود (۳۶٫۰٪ در برابر ۱۶٫۶٪). میانه بقای بدون پیشرفت با نیولوماب ۲٫۰ ماه (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۱٫۹ تا ۲٫۱) در برابر ۲٫۳ ماه (فاصله اطمینان ۹۵٪: ۱٫۹ تا ۳٫۱) با درمان استاندارد بود (نسبت خطر پیشرفت بیماری یا مرگ ۰٫۸۹؛ فاصله اطمینان ۹۵٪: ۰٫۷۰ تا ۱٫۱۳؛ P=0.32). میزان بقای بدون پیشرفت در ۶ ماه با نیولوماب ۱۹٫۷٪ در برابر ۹٫۹٪ با درمان استاندارد بود. میزان پاسخ در گروه نیولوماب ۱۳٫۳٪ در برابر ۵٫۸٪ در گروه درمان استاندارد بود. عوارض مرتبط با درمان درجه ۳ یا ۴ در ۱۳٫۱٪ بیماران گروه نیولوماب در برابر ۳۵٫۱٪ بیماران گروه درمان استاندارد رخ داد. عملکرد جسمی، نقش و اجتماعی در گروه نیولوماب پایدار بود، در حالی که در گروه درمان استاندارد به‌طور معناداری بدتر شد.
در بیماران مبتلا به کارسینوم سلول سنگفرشی سر و گردن عودکننده مقاوم به پلاتین، درمان با نیولوماب در مقایسه با درمان استاندارد تک‌دارویی به بقای کلی طولانی‌تری انجامید. (با حمایت مالی Bristol-Myers Squibb؛ شماره ClinicalTrials.gov کارآزمایی CheckMate 141: NCT02105636.)
طراحی باز؛ گروه کنترل شامل سه رژیم متفاوت با اثربخشی پایین بود؛ بقای بدون پیشرفت بهبود نیافت و میزان پاسخ پایین بود.
ترجمه و خلاصه فارسی توسط تیم تحریریه بر اساس مقاله منتشرشده تهیه شده است. متن اصلی و کامل مقاله مرجع نهایی است.
برای جستجو تایپ کنید...